Inhoud | Navigatie | Zoeken | Service links |

Geplaatst op 22 december 2010 door: Skipr Redactie

Achmea verwerpt kritiek LVG

Zorgverzekeraar Achmea verwerpt de kritiek van voorzitter Ella Vogelaar van de Landelijke Vereniging Georganiseerde Eerstelijns Zorg (LVG). Volgens Vogelaar werpt Achmea onnodig blokkades op voor de ontwikkeling van ketenzorg. De zorgverzekeraar bestrijdt dit en vindt bovendien dat Vogelaars betoog onjuistheden bevat.

 Complexiteit

Vogelaar bekritiseert Achmea met name vanwege de weigering om contracten met zorggroepen af te sluiten op basis van integrale bekostiging. Volgens Achmea is dit feitelijk onjuist. De verzekeraar heeft naar eigen zeggen veel van dergelijke contracten afgesloten. Achmea is er echter voor beducht dat integrale bekostiging van ketenzorg  "een administratieve complexiteit zonder weerga" met zich mee zal brengen. Achmea ziet met de integrale bekostiging een extra ‘declaratie- en betaalcircuit' voor chronische zieken bij zorggroepen ontstaan dat losstaat van de reguliere zorg. De verzekeraar wijst er in dit verband op dat bijna de helft van de kosten van integrale zorg naar overhead gaat.

Voorstander

Achmea onderstreept vanwege de voordelen voor de chronische patiënt juist een groot voorstander van ketenzorg te zijn. "Aan het huidige systeem van integrale bekostiging voor ketenzorg kleven echter veel nadelen waarvoor Achmea Zorg niet de ogen wil sluiten", aldus Achmea. "Het is bepaald geen geruststellende gedachte dat deze ketenzorg alleen maar mogelijk is door integrale bekostiging. Het gaat immers bij al die ketens om steeds wisselende samenwerkingsverbanden van zorgverleners, waarbij de ene keer al wel is gecorrigeerd voor overheadkosten, en de andere keer niet." Achmea zegt graag met de LVG over deze problemen in gesprek te gaan.

Trefwoorden

, Ketenzorg, Zorgverzekeraar

Reacties (1)


  • ANH Jansen

    22/12/2010

    #1.  Jammer dat Achmea/Agis alleen wijst op de administratieve chaos en niet op de belangen van de verplicht verzekerden; vaste prijs per patiënt per jaar, inclusief genees- en hulpmiddelen, na aanbesteding is vragen om problemen: uitstel van zorg, afhouden van zorg, onthouden van zorg en varianten hierop zal de kwaliteit en kwantiteit van de zorgverlening tbv de patiënt beïnvloeden. Dat is een voorzienbaar effect als men per patient een vast bedrag vastlegd. Het verzekeraarsrisico wordt afgewenteld op de Hoofdaannemer en die legt het weer bij de patiënt zelf. Een mens is geen huis. Is geen telecom artikel. Is geen auto. Toch gaan beleidsmedewerkers, altijd monetair geschoolde economen, dit in de USA mislukte model uitproberen in Nederland.
    Kenmerkend voor de Nederlandse situatie is het feit dat iedere deelnemer in het zorgspel uitsluitend kijkt naar het eigen belang. De Overheid naar het ambtelijk bepaalde Nationale ZorgBudget. De verzekeraars naar de administratieve last (en iedere mogelijkheid om het verzekeraarsrisico af te wentelen) en individuele zorgaanbieders naar de kansen die er liggen voor henzelf. De patiënt zelf wordt geheel vergeten.


Schrijf zelf een reactie