Inhoud | Navigatie | Zoeken | Service links |

Geplaatst op 28 juni 2011 door: Philip van de Poel

Verschil in zorgverkwaliteit is ‘onverklaarbaar groot’

Verschil in zorgverkwaliteit is ‘onverklaarbaar groot’

De verschillen in geleverde kwaliteit tussen ziekenhuizen en zorgverleners zijn in Nederland onverklaarbaar groot. Dat constateert de Raad voor de Volkgezondheid en Zorg (RVZ) in het advies ‘Sturen op gezondheidsdoelen’.

Toeval

Volgens de RVZ is het voor patiënten nog altijd niet duidelijk waar zij een goede behandeling kunnen verwachten en waar niet.  “De gemiddelde kwaliteit van de zorg in Nederland is goed, maar kan veel beter en dat moet ook”, stelt RVZ-voorzitter Rien Meijerink. “Het mag geen toeval zijn dat je een goede of minder goede arts treft. En dat is het nu wel”

Gezondheidsdoelen

De sleutel voor verbetering ligt volgens de RVZ in het consequent sturen op gezondheidsdoelen. Expliciete behandeldoelen en daarmee samenhangende resultaten dienen vooraf geformuleerd te worden in de behandel- en zorgplannen. De acties van zowel de zorgverlener als de patiënt zelf zijn vervolgens op deze doelen gericht.

Pay for performance

Daarnaast moeten zorgverzekeraars wat de RVZ betreft meer dan nu inkopen op bewezen kwaliteit. In het verlengde hiervan zouden ze zorgverleners volgens het principe van pay for performance moeten betalen op basis van de behaalde resultaten. Gestelde behandeldoelen en behaalde resultaten moeten onderdeel uitmaken van het medische dossier. Door dat gestandaardiseerd te doen, blijven de administratieve lasten beperkt, en kunnen deze zelfs lager zijn dan nu.

Voorbeelden

Bij de selectie en vaststelling van kwaliteitsindicatoren ziet de RVZ een belangrijke rol weggelegd voor het Nationaal Kwaliteitsinstituut Gezondheidszorg dat minister Schippers wil oprichten. De RVZ noemt daarnaast een aantal goede voorbeelden waarmee overheid en zorgsector al direct aan de slag kunnen, zoals het Dutch Surgical Colorectal Audit (DSCA).

Trefwoorden

RVZ, Ziekenhuis

Reacties (9)


  • De Vries

    28/06/2011

    #1.  Dat verschil is niet zo onverklaarbaar. Bij verzorgingstehuizen is dat verschil nog groter. Dat komt met name door de cultuur die ontstaat door slecht gevoerd beleid, en laat zich niet zo één twee door enkele ontslagen veranderen. Goed schoonvegen van bovenaan de trap.

  • Anoniem

    28/06/2011

    #2.  Ik vind die Meijerink zo naief en onschuldig overkomen. Terwijl hij in zijn periode als bestuurder van het ErasmusMC natuurlijk alles deed om de gestandaardiseerde sterfte niet te publiceren (andere ziekenhuizen deden dit wel).

    Verder lijkt de man ook geheel niet te begrijpen dat pay-for-performance heel desastreuze effecten kan hebben (en volgens de empirische literatuur ook heeft). Toch moet hij dat weten want juist een RVZ rapport uit 2006 beschrijft de nadelen goed.

    Maar goed dat hij inmiddels een adviserende functie heeft, dan kan zijn gebrek aan kennis en inzicht minder kwaad.

  • Anoniem

    29/06/2011

    #3.  Ondanks alle rapporten en adviezen is er in Nederland voor specialisten en ziekenhuizen geen enkele prikkel om kwalitatief goede zorg te leveren. Het eerste waar specialisten en ziekenhuizen aan denken is declareren. De declaratie van specialisten en ziekenhuizen worden niet inhoudelijk gecontroleerd, de enige controle die plaats vindt is of de computer de ingediende nota's heeft betaald.

  • merhai

    29/06/2011

    #4.  Om te beginnen blijft het frappant dat een handjevol zorgbestuurders steeds wisselende functies hebben binnen de zorg. Afhankelijk van de pet die ze op hebben roepen ze graag weer wat.
    M.i. heeft het begrip kwaliteit een te brede lading gekregen en iedereen doet maar wat. Het kwaliteitsproces moet gestandariseerd worden.

  • s.crew

    29/06/2011

    #5.  Er is niets typisch Nederlands aan het gebrek aan kwaliteit.
    Gisteren op ZDF reportage over de Duitse gezondheidszorg voor collectief verzekerden. Daar sluiten ziekenhuizen deals met verzekeraars om behandelingen gewoon te staken en patiënten naar huis te sturen terwijl zij nog infecties hebben, open wonden enz. Dit i.v.m.budgetoverschrijding.

    Wereldwijd is er een schrikbarende degeneratie van het normbesef. En de eed van Hippocrates is eerder de eed van Hypocrysie. Niets nieuws, helaas.

  • Anoniem

    29/06/2011

    #6.  NZA, AFM en KIFID zijn overbodige instellingen die van de aandeelhouders van zorgverzekeraars, banken, verzekeringsmaatschappijen en pensioenfondsen niet inhoudelijk mogen controleren of er door specialisten en ziekenhuizen correct wordt gedeclareerd, Omdat te voorkomen worden de nota's van specialisten en ziekenhuizen afgehandeld door administratieve medewerkers, die nergens aan kunnen zien of een patiënt éen dag of 2 maanden in een ziekenhuis is verbleven voor bijv. een gebroken been. Vertrouwen is goed, maar controle door de betroffene is altijd beter.

  • Tolner

    29/06/2011

    #7.  "De sleutel voor verbetering ligt volgens de RVZ in het consequent sturen op gezondheidsdoelen." De patiënt zien als het middelpunt waar de zorg om draait en ruimte voor ethiek zijn de betere sleutels die op alle deuren voor verbetering passen. Een patiënt is meer dan een gezondheidsdoel en zorg voor een patiënt is meer dan het uitvoeren van protocollaire handelingen om een gezondheidsdoel te halen.

  • HJ van Wijk

    29/06/2011

    #8.  Er is m.i. maar een relevant criterium voor goede zorg; de tevredenheid van de patient over de geleverde zorg en vooral de kwaliteit en empathie van de begeleiding door de arts. Patienten zijn nu vaak slechts een middel voor het vullen van een DBC, om daarna zo snel en goedkoop mogelijk via een zorgstraat protocollair
    afgewerkt te worden door anonieme (goed bedoelende, maar verder inerte)lopende band medewerkers in witte jas, die geen persoonlijke verantwoordelijkheid voor de zorg durven te dragen.

  • Harry Coppens

    29/06/2011

    #9.  Over een week of twee wordt een gekantelde rugwervel (s5) gerepareerd. In het kader van een onderzoek naar kosteneffectiviteit (sic) ben ik ingeloot voor een beperkte ingreep (methode Gill) waar nu meestal de dure oplossing wordt gekozen van het aan elkaar schroeven van twee wervels. Als ik de reacties lees begin ik 'm te knijpen. Inderdaad is niks te vinden over de kwaliteit van neurochirurgen, je moet maar afwachten wie de ingreep verricht en dat kan op het laatste moment ook nog veranderen. Niet duidelijk is ook of en in hoeverre concessies zijn gedaan aan de beste keuze voor mij als patiënt omwille van het onderzoek. Ik heb ook nog steeds geen neurochirurg in het echt gezien. Alleen een opgeleide informatieverpleegkundige en een vertegenwoordiger van de onderzoekers.

    Als ik het zo lees moet ik niet verbaasd zijn als achteraf blijkt dat ik in handen ben gevallen van een incompetente neurochirurg, die de operatie op het laatste moment overlaat aan een stagiaire. In elk geval zal de verzekeraar het volle pond van de DBC betalen.
    De tevredenheid van mij als cliënt zou dan maatstaf moeten zijn voor het achteraf beoordelen van de kwaliteit van de zorg, (tenzij ik overlijd uiteraard). Waar moet ik dat aan toetsen? Nee, om echt de vinger te krijgen achter de kwaliteit van de zorg zijn er onafhankelijke rancuneuze mensen nodig die er plezier in scheppen om foute artsen aan de schandpaal te nagelen, waarbij de bewijslast dat het toch best wel een geslaagde operatie was geheel bij het ziekenhuis en de specialisten wordt gelegd. Niet goed, geld terug(geven).


Schrijf zelf een reactie