Idiote richtlijn sterven op IC
Dokters en ethici van de intensive care moeten snel hun hok weer in. Zweten en opnieuw flink nadenken over de absurde nieuwe richtlijn voor sterven op de IC. Deze richtlijn zegt dat de arts bepaalt wanneer de patiënt dient te sterven. Familieleden worden nog wel empathisch gehoord, maar hebben niets meer in de melk te brokkelen.
Bureaucraten des doods
De bureaucratische, geprotocolleerde dood is een feit. Het sterven is geen zaak meer van het individu, diens familie of diens partner of voor mijn part van de pastoor, dominee of imam. Het is een bureaucratische beslissing geworden van de organisatie c.q. het ziekenhuis. De IC-arts is verworden tot een bureaucraat des doods en het sterven een schoon, logistiek proces: fast dying.
Ruzies
Ja, zeggen de voorstanders van het bureaucratische sterven, het maakt het zo menswaardig. Er is geen ruzie meer rond het sterfbed, omdat de een wel en de ander niet vindt dat ma moet sterven. Wat een betutteling. Ruzies horen erbij, verschillen van mening ook. Die zijn onderdeel van het bestaan. Ik hoop dat wanneer ik in de slangen hang mijn dierbaren elkaar de tent uit vechten: “Hij moet niet dood, welles, nietes…” Maar ruzies mogen niet meer van de ethici van de IC’s. Dat is te lastig voor ze. Dan moeten ze aan een existentieel proces knutselen. Dan liever de knop om.
De schone dood
Ook mag de dood geen lawaai maken, geen blauw gezicht hebben of ruiken. Het moet allemaal smooth van die richtlijnkoekenbakkers. Wie zegt dat ik het schuimende reutelen, de ratel des doods van mijn partner niet wil horen, zijn bloemkoollucht niet wil ruiken. Misschien wel, misschien ook niet. Maar mag ik dat zelf uitmaken! Laten de ziekenhuizen eerst maar zorgen dat hun WC’s schoon zijn en dat er niet overal bloedspetters op de lampen zitten zoals Zembla op schokkende wijze onthulde.
Lichaamsroof
Nee, die richtlijn moet snel van tafel, want hij is om een principiële reden heel verkeerd. In feite bepaalt de richtlijn dat het ziekenhuis de eigenaar wordt van de stervende lichamen die bij hen op de IC verblijven. Daarom mogen zij er ook over beschikken. Dit is te bizar voor woorden. De richtlijn voor de bureaucratische dood rooft van de patiënt en diens plaatsvervangers, de familie of zaakwaarnemers, het zelfbeschikkingsrecht om het leven te verkorten óf te verlengen. Het sterfbed, hoe high tech ook ingericht, is nooit een medische maar altijd een existentiële laatste plek. En een ziekenhuis is geen eigenaar van de aan haar toevertrouwde lichamen.
Sterfdokters
Het laat zich raden hoe het IC-landschap er uit gaat zien. Je hebt IC’s waar God en Allah het hoogste woord kraaien. Daar moet je áán de slangen. Dan heb je de ziekenhuizen van de bureaucratische sterfdokters. Die halen je ván de slangen. En er zijn wat existentiële ziekenhuisjes, waar als het er om spant de familie mee kan beslissen, waar tegenstrijdige emoties vanzelfsprekend zijn, verschillende belangen aanvaard worden, kortom waar het leven nog leven mag zijn, zelfs, nee juist in de laatste dagen.
Na de slow food, slow politics, slow management en slow sex wordt het tijd voor een tegenbeweging: slow dying.
Trefwoorden
- Bekeken (2770)
- Reacties (2)
Reacties (2)
