Hoorzitting Meavita: gevoel toetsen aan werkelijkheid
Het verbaast mij telkens weer hoe snel nieuws dat de ene week nog alles overheerst, de andere week al haast weer uit de belangstelling is verdwenen. Toen in het late najaar van 2008 duidelijk werd dat de grootste thuiszorgorganisatie van ons land, Meavita, failliet ging, beheerste het niet alleen de krant, maar ook de kameragenda.
Zorggarantie voor cliënten
Het ene na het andere spoeddebat werd gehouden. Telkens weer kwam daar die ene prangende vraag aan de orde: is de zorg voor de 100.000 cliënten gegarandeerd? De staatssecretaris beloofde dit keer op keer. Wat natuurlijk niet betekent dat cliënten en personeel niets gemerkt hebben van alle perikelen bij Meavita.
Meavita als casus
Na de eerste schok door Nederland dat grote zorginstellingen dus echt failliet kunnen gaan, verdween Meavita uit het nieuws en sinds april is zij in surseance. Toen bleek dat het faillissement niet meer was af te wenden, heb ik het initiatief genomen, ondersteund door de Partij van de Arbeid, om met de vaste Kamercommissie van VWS een eigen onderzoek te doen naar de aard en achtergrond van de problemen bij Meavita; en om aan hand van deze casus te toetsen of het faillissement op zich staat of dat het duidt op een meer structureel probleem in de thuiszorg.
Politieke besluitvorming als oorzaak
Dit deed ik niet omdat ik vind dat de Kamer zelf een schuldige moet aanwijzen. Echter, alle betrokkenen bij het faillissement benadrukken telkens weer dat de problemen van Meavita het gevolg zijn van politieke besluitvorming, niet van bedrijfsmatige fouten. Omdat de Kamer nu eenmaal gaat over die politieke besluitvorming, lijkt het mij zeer zinvol dit al dan niet vermeende resultaat van onze besluitvorming onder de loep te nemen.
Consequenties onderschat
Je hebt geen hoorzittingen nodig om te zien dat een ingrijpende stelselwijziging als de invoering van de WMO, enorme bedrijfsmatige consequenties heeft op bestaande organisaties. Wat ik wil onderzoeken is of de politiek de consequenties hiervan onderschat heeft, of dat Meavita dat wellicht heeft gedaan. Want laten we wel wezen: het is ondenkbaar dat de politiek moet afzien van een door haar als noodzakelijk geachte stelselwijziging, alleen omdat niet alle organisaties in het veld zich aan die nieuwe situatie zouden kunnen aanpassen.
‘Kansen’ pakken of zorg leveren
Het mooie is dat door de geplande hoorzittingen door de vaste Kamercommissie, Meavita weer terug is in het nieuws. Niet alleen wijdde Skipr er onlangs haar coverstory aan, ook Hans Wammes van het NRC heeft een diepgaand onderzoek gedaan. Het beeld van wat er nu werkelijk is gebeurd in de jaren tussen fusie en surseance wordt steeds completer. De rode draad die uit die journalistieke producties naar voren komt, geeft vooralsnog te denken. Je krijgt sterk het gevoel dat de managers binnen de Meavita-bedrijven zo druk bezig waren met de vermeende ‘kansen’ voor hun bedrijf, dat zij geen oog meer hadden voor de reden van hun bestaan en vooral de reden waarom zij publiek geld krijgen: namelijk het leveren van zorg aan mensen.
Gevoel toetsen aan werkelijkheid
Mijn insteek bij de hoorzitting zal zijn om te toetsen in hoeverre dit gevoel overeenkomt met de werkelijkheid. En in hoeverre er een verband is tussen de veranderende regelgeving, dit gedrag van bestuurders en het faillissement van Meavita.
Anouchka van Miltenburg
Trefwoorden
- Bekeken (2549)
- Reacties (3)
Reacties (3)
