Ggz slecht taboes
Komende maand start GGZ Nederland met een campagne om meer bekendheid te geven aan het werk van de geestelijke gezondheidszorg. De laatste jaren is het taboe om te praten over psychische aandoeningen minder geworden. Mensen praten er makkelijker over als ze een burn out hebben opgelopen, vliegangst hebben of een dochter met anorexia.
Psychische ziekte is een ziekte
Die grotere openheid is een goede zaak. Psychische ziektes zijn net zo goed ziektes als een hartkwaal, diabetes of hooikoorts. Bovendien komen geestelijke stoornissen zo vaak voor, dat ze gerust tot het dagelijks leven gerekend mogen worden: een op de vier volwassen Nederlanders krijgt ergens in zijn leven een psychische stoornis. Dat betekent dat iedereen er ooit mee te maken krijgt; hetzij zelf, hetzij bij een partner, kind, ouder, broer of zus. Het overgrote deel van die mensen is overigens niet langer dan een jaar in behandeling.
Taboes doorbreken
Dat het taboe op geestelijke ziektes minder is geworden, is natuurlijk voor een belangrijk deel dankzij de patiënten- en familiebeweging. Zij vragen al tientallen jaren om aandacht voor hun ziektebeeld, en om meer begrip. Maar ook televisieprogramma’s of tijdschriften kunnen van onschatbare waarde zijn in het bespreekbaar maken van wat het voor mensen betekent om ziek te zijn. Wat tenslotte in de bestrijding van taboes flink geholpen heeft, is dat werkgevers hun werknemers amper meer afgekeurd krijgen op grond van psychische ziektes. Waar pakweg vijftien jaar geleden nog tienduizenden Nederlanders klakkeloos in de WAO belandden met een burn out, wordt tegenwoordig van werkgevers verwacht dat zij zo snel mogelijk de reïntegratie van mensen starten. Dat betekent praten: over de oorzaken van spanningen en stress die mensen ziek maken, en hoe die verholpen kunnen worden.
Onbegrip, discriminatie en wreedheid
Helaas heeft nog niet iedereen door dat deze maatschappelijke ontwikkelingen aan de gang zijn. En met name mensen met ernstige of chronische geestelijke stoornissen stuiten vaak nog op veel onbegrip, discriminatie en zelfs wreedheid. Hoe makkelijk is het niet om iemand “Doe effe normaal!” toe te snauwen? Het flapt er snel uit, maar het is net zo gemeen als tegen iemand in een rolstoel te zeggen “loop eens effe door”, of tegen een blinde “kijk eens uit”. Doen we toch niet?
Erkennen ziekte TBS-er
Politici die bereid zijn om voor mensen met een geestelijke stoornis op de bres te springen, en iets te doen aan de discriminatie die hen treft, zijn ook niet makkelijk te vinden. Welke Kamerlid durft eens hardop te zeggen dat een TBS’er vooral ziek is? Immers, zonder de erkenning dat de oorzaak van een misdrijf ligt in onterekeningsvatbaarheid door een geestelijke ziekte kom je de TBS niet in. Natuurlijk, mensen in TBS hebben vaak het nodige op hun kerfstok. Maar het zijn en blijven wel gewoon mensen. Mensen bovendien, die na vrijlating in twee derde van de gevallen niet meer in herhaling vervallen. Vergelijk dat eens met de gevangenis, waar 80 procent na vrijlating weer in oude fouten terugvalt.
Meer begrip nodig
Kortom: alle reden om te werken aan meer begrip. Voor wat de geestelijke gezondheidszorg elk jaar weer presteert. Hoe veel mensen goed behandeld worden, en daarna gewoon de draad van hun leven weer kunnen oppakken. En hoe ongelooflijk belangrijk het is, dat de samenleving niet met de rug gaat staan naar de mensen voor wie dat niet geldt. Juist zij hebben de steun van hun omgeving hard nodig.
Marleen Barth
Voorzitter GGZ Nederland
Trefwoorden
- Bekeken (3390)
- Reacties (4)
Reacties (4)
