Inhoud | Navigatie | Zoeken | Service links |

Geplaatst op 26 oktober 2009 door: Aad Koster | 1 reacties | Reageer

Zorgprofessional gebaat bij meer ruimte

Zorgprofessional gebaat bij meer ruimte

Zijn er straks nog genoeg werknemers in de zorg? Het lijkt een paradoxale vraag in deze economisch moeilijke tijden. De werkloosheid stijgt en het aantal benodigde werknemers in de zorg ook. Daar ligt een oplossing, zou je kunnen denken. Toch is de stijgende werkloosheid geen garantie voor opvulling van de vacatures in de zorg.

Personeel aantrekken

ABVAKABO berichtte onlangs dat het werk in de zorg aantrekkelijker moet worden om straks voldoende werknemers in de zorg te hebben. Onderzoek van Regiomarge (2009) naar de trends op de arbeidsmarkt in de zorg, uitgevoerd in opdracht van het ministerie van VWS en sociale partners, laat zien dat door de vergrijzing de zorgvraag in de ouderen- en thuiszorg zal groeien terwijl het aanbod van zorgpersoneel stagneert. De sector is zich terdege bewust van het probleem dat kan ontstaan. In een tijdperk van dreigende bezuinigingen hebben de werkgevers geen gemakkelijke taak. Meer geld uitgeven mogen ze niet. Hoe behoud je en trek je dan toch personeel aan in de zorg?

Motivator

Veel zorgprofessionals zijn betrokken mensen met hart voor hun werk. Dat werk doen ze met plezier, zo bleek uit het onderzoek van ABVAKABO en recent onderzoek van ActiZ. Mensen helpen is bevredigend en de medewerkers krijgen vaak veel waardering van de cliënten. Dat is een belangrijke motivator in dit werk en daar begint het mee.

Decentralisatie

Natuurlijk moeten de werkgevers in de zorg  ervoor zorgen dat het werk aantrekkelijk is en blijft. Meer ruimte om een deel van de arbeidsvoorwaarden lokaal in te vullen om maatwerk voor medewerkers te realiseren, draagt daaraan bij. In de huidige CAO in de sector van verpleeg- en verzorgingshuizen en de thuiszorg (VVT) heeft die decentralisatie vorm gekregen en dat wordt zeer gewaardeerd door vakbonden en werkgevers.

Woud aan regels

Maar met goede arbeidsvoorwaarden alleen ben je er nog niet. Zorgmedewerkers moeten ook de ruimte krijgen om hun professionaliteit en betrokkenheid zodanig in te zetten dat de cliënt de zorg krijgt die hij nodig heeft. Helaas is het systeem zo ingericht dat er van wordt uitgegaan dat de medewerker zoveel mogelijk zorg wil verlenen en de cliënt zo veel mogelijk zorg wil ontvangen. Dat leidt tot een woud aan regels, controles, toezichthouders en verantwoordingsverplichtingen. Dat georganiseerde wantrouwen, daar willen we vanaf. Want de zorgmedewerker wil zijn schaarse tijd zo goed en doelmatig mogelijk gebruiken en de cliënt wil zo lang mogelijk zichzelf kunnen redden.

Zorglogica

Deze zorglogica moeten wij ons weer eigen maken. Zorgorganisaties moeten hun medewerkers weer die ruimte geven, hun werkprocessen anders organiseren en daarmee ook aantrekkelijk blijven voor huidige en nieuwe medewerkers. Een aantal zorgondernemers timmert al stevig aan de weg van verandering in het kader van sociale innovatie. Om verdere groei mogelijk te maken zullen overheid en politiek op hun beurt zorgorganisaties ruimte en vertrouwen moeten geven. De zorgorganisaties hebben de taak om dat vertrouwen te bestendigen door heldere afspraken te maken over governance en transparantie.

Of de dreigende grote arbeidsmarkttekorten in de zorg daarmee morgen van de baan zijn? Als we elkaar meer vertrouwen, tijd en ruimte gunnen, ben ik daar een stuk optimistischer over!


Aad Koster
Directeur ActiZ

Trefwoorden

Blogs

Reacties (1)


  • Meys

    29/10/2009

    #1.  Natuurlijk ben ik het eens met de strekking van dit artikel. Ik ben bezig met de ontwikkeling van zorgprogramma's en ben bezorgd over hoe ingewikkeld we het met elkaar maken. De basis blijft: wat wil de klant, wat is voor hem/haar belangrijk? wat kan hij/zij daar zelf in doen - of mensen uit de omgeving - en wat kan door professionals gedaan worden? en hoe wordt dit gefinancierd?

    Een mooi voorbeeld van hoe het niet moet, haal ik uit de geriatrische revalidatie. De financiering voorziet in een kostprijs per dag per cliënt. Als de behandelaars samen met de cliënt intensief werken aan een snelle revalidatie, kost dat de instelling geld want zoveel behandeling kan niet uit de kostprijs betaald worden. Er is dus geen prikkel om snel te revalideren, terwijl dat voor de meeste klanten tcoh wenselijk zal zijn. Een kostprijs per cliënt per traject lijkt al een stap voorwaarts: voor dit geld moet je het doen en je bepaalt samen met de cliënt in welk tempo het gaat. Aantrekkelijker voor klant en professional!


Schrijf zelf een reactie