Pgb en pvb: één pot nat?
Pgb en pvb. Eén letter verschil maar. Een persoonsgebonden budget (pgb) komt in handen van de cliënt en de persoonsvolgende bekostiging (pvb) volgt de cliënt. Op het eerste gezicht lijkt het volgend budget aantrekkelijker. Geen sores met geld op je eigen rekening en bijbehorende verantwoording. Geen personeel met alle zorgen van dien. En fraudeurs nooit van gehoord. Haalt het pvb het pgb in?
Wie betaalt, bepaalt
Toch zijn er –steeds meer- zorgvragers die kiezen voor een pgb. Soms omdat ze –ongewild- door zorgaanbieders op het spoor gezet worden. Maar toch vooral omdat ze zelf de regie in handen willen hebben. Zelf willen bepalen wie de zorg verleent. Zelf regelen wanneer een onsje meer of minder zorg nodig is. En kunnen switchen tussen verschillende zorgfuncties zonder een nieuwe indicatie. Kortom: zorg op maat en op tijd. De lusten wegen voor een bewust kiezende pgb-houder op tegen de lasten. De budgethouder betaalt, dus bepaalt.
Wie volgt wie
In het pvb staat –en dat is niet voor het eerst in de zorg- de cliënt centraal. Het geld volgt –zo staat geschreven- de cliënt en die kan overstappen van de ene naar de andere zorgaanbieder met bijbehorend budget. Eerste stap op weg naar het pvb is de invoering van de zorgzwaartepakketten (zzp’s) voor intramurale zorg en die voor extramuraal lijken in aantocht. Het pvb is –aldus het ministerie- geen individueel te beheren geldbedrag en mag –volgens de zorgverzekeraars- niet uitmonden in een volledig geïndividualiseerde zorgregeling. In de naturazorg een logische stellingname. Wat blijft er anders over voor een zorgkantoor, laat staan voor een verzekeraar. Eigenlijk volgt het voorgestelde pvb een geïndiceerd zorgzwaartepakket. En dat pakket –dus ook niet opdeelbaar- is een zorgaanbod met –al dan niet perverse- bonus en malusprikkels passend in het naturastelsel.
De kleren van de keizer
Wat levert het pvb vanuit het perspectief van de cliënt eigenlijk op? In de indicatiestelling staat de cliënt ook al centraal en in het zorgplan wordt dat nog eens dunnetjes overgedaan. En ook nu kan de cliënt al veranderen van zorgaanbieder. Het voorgestelde pvb lijkt vooral interessant in het verkeer tussen de zorgaanbieder en verzekeraar als uitwerking van het principe boter bij de vis. De cliënt kan feitelijk niet meer kiezen dan nu al in de naturazorg. Pvb klinkt goed, maar daar lijkt ook alles mee gezegd.
Kiezen
Zorg in natura en een persoonsgebonden budget zijn niet van hetzelfde laken een pak. De één kiest voor het zelf regisseren en organiseren van de zorg en de ander voor de zorgorganisatie waarin hij fiducie heeft. Binnen beiden is allerlei uitwerking denkbaar, maar ten principale zijn er niet meer smaken. In beide gevallen is ruimte voor zorg op maat van de cliënt essentieel. Of keuzevrijheid en maatwerk gediend zijn met pakketjes is maar zeer de vraag.
Vlees noch vis
In de zorg zijn we gewend om het moeilijk te doen, ook als het makkelijk kan. De bekostiging en de eigenbijdrageregeling zijn daarvan goede voorbeelden. Reden is dat beleidsmakers de kool en de geit willen sparen met als uitkomst veelal vlees noch vis. Het pvb zou voor de cliëntenorganisaties wel eens op een teleurstelling kunnen uitlopen. En vooral niet denken dat pgb en pvb één pot nat zijn.
Gerard van Pijkeren
Trefwoorden
- Bekeken (4231)
- Reacties (0)
