Tijd voor revolutie in de organisatie van zorg
Het zal wel door de tijd van het jaar komen of door de kredietcrisis die al bijna weer over lijkt, maar steeds vaker moeten we horen hoe het allemaal fout gaat met de zorg. De zorgvraag stijgt, het personeelsaanbod daalt en het geld is op. Als het allemaal zo doorgaat moet iedere 65-plusser over 200 jaar in de zorg werken. De AOW bestaat dan uiteraard niet meer. Persoonlijk vind ik het enige zorgwekkende dat we ons land laten besturen door mensen die niet meer in staat zijn een heldere visie te ontwikkelen en uit te dragen. Tijd voor een revolutie dus. Ik beperk me tot de organisatie van de zorg.
Huisarts is spil
De huisartsen zijn en blijven de spil van onze zorgverlening. Ze krijgen per jaar per patiënt een vast bedrag dat op basis van twee of drie kenmerken van de patiënt (leeftijd sociale, status etcetera) wordt opgebouwd. Geen keten-dbc’s dus, want de gewone dbc’s werken al niet. Geen vergoeding voor verrichtingen en geen contracten met verzekeraars. Geen bureaucratie dus, maar zorg. Wel een compensatie voor de regio, want een praktijkpand in Amsterdam is nu eenmaal duurder dan in Groningen.
Verwijzen kost geld
De huisarts krijgt ook verwijskaarten die echt geld waard zijn, zowel voor de huisarts als voor de specialist. Weinig verwijzen betekent meer geld over voor de huisarts, maar ook meer werk. Veel verwijzen betekent minder geld voor de huisarts, maar ook minder werk, en meer geld voor de specialist. Het zal leiden tot zeer weloverwogen keuzes óf er verwezen moet worden en naar welke specialist. Je wilt als huisarts wel waar voor je geld. De patiënt die zonder verwijzing naar het ziekenhuis gaat betaalt honderd euro.
Integreren
Het eigen risico wordt afgeschaft. Wie naar de huisartsenpost gaat betaalt vijftig euro. De volgende twee keer zijn gratis. Een strippenkaartje voldoet. Wie drie keer betaald heeft, mag de rest van het jaar, op vertoon van drie stippenkaartjes, gratis en voor niets. Maximale schadelast 150 euro en minimale bureaucratie. De huisarts die tijdens een dienst een patiënt verwijst, hoeft geen verwijskaart in te leveren. Dus niet te betalen, mits de huisartsenpost goed en volledig geïntegreerd is met de tweede lijn. Einde discussie dus, uitgezonderd de Waddeneilanden.
Doelmatigheid belonen
Het inkomen van het ziekenhuis is voor vijftig procent vast met als grondslag de omvang van SEH, IC en overige bijzondere capaciteiten. De rest van het inkomen van het ziekenhuis wordt opgebouwd door Diagnosis Related Groups (DRG) van alle patiënten. Het snel helpen van een patiënt wordt daarmee beloond, ondoelmatig werken en overbehandeling niet. Invoering kost ongeveer 50.000 euro per ziekenhuis.
Besparen door afschaffen DBC’s
De besparingen alleen al door afschaffen van de DBC’s zijn enorm. De besparingen door doelmatig werken zijn nog veel groter. Wel moet de ICD-10 codering op orde zijn. Is ook weer fijn voor de wetenschap. Een DRG kent een vast tarief. De NZa mag dus blijven en onderhandelen met de verzekeraars verdwijnt naar het boek; Grote rampen van de 21e eeuw.
Betrokken specialisten
Iedere DRG kent een vaste honorariumcomponent voor de totale medische zorg. Dit komt naast het inkomen uit de verwijskaarten. Geen verplichte verrichtingen, vast uurtarief of normtijden. Alles in één pot. Verdeling vindt plaats op basis van een overeengekomen systematiek binnen het ziekenhuis, waarin ook ruimte is voor inzet en kwaliteit. De waanzin van de huidige honorariumverdeling behoort daarmee ook tot het verleden.
Specialist als aandeelhouder
Samenwerken en intercollegiale toetsing worden, met financiële prikkel dit keer, weer nieuw leven ingeblazen. Iedere specialist is verplicht een aandeel van 100.000 euro in het ziekenhuis te nemen. Dat schept een band die nu node wordt gemist. Het aandeel geeft de medisch specialisten voorts het recht de raad van toezicht te benoemen en te ontslaan bij een tweederde meerderheid. Het huidige systeem kan echt niet meer. En de nieuwe Wet op de Maatschappelijke Onderneming biedt ook geen perspectief het ziekenhuis aan te zetten tot klantgerichtheid, kwaliteit en doelmatigheid.
Draagvlak en besluitvorming
Hoe krijgen we dit er in vredesnaam doorheen vraag u zich ongetwijfeld af. Heel eenvoudig. De huisartsen krijgen bij invoering eindelijk een fatsoenlijk uurtarief voor de diensten. Ik gun het ze van harte. En de medisch specialisten worden gevrijwaard van jaarlijks gepruts en gerommel aan hun honorarium. Dat is slecht voor de bloeddruk. Ietsje eraf kan wel, maar niet een uurtarief verlagen dat voor sommige vakken echt te laag is, terwijl het echte probleem in de normtijden zit. Het maatschappelijk draagvlak is met deze twee maatregelen voldoende gewaarborgd. Echt waar.
Dan de besluitvorming. Er komen nog slechts zeven ministers, 31 Eerste Kamerleden en 51 Tweede Kamerleden. Allen van academisch denk en werkniveau. Lekker goedkoop en reuze besluitvaardig. Nederland als bestuurlijk paradijs. Obama kan er zijn voordeel mee doen.
Jaap van den Heuvel
Bestuursvoorzitter Reinier de Graaf Groep
Trefwoorden
- Bekeken (2388)
- Reacties (6)
Reacties (6)
