De vetkleppremie van Meijerink
Wie kent ze niet, de kruidenvrouwtjes en spirituele tovenaars, die zieken inwrijven dat hun kankers, depressies en ander ongemak eigen schuld dikke bult zijn? Sinds kort kunnen we Rien Meijerink, voorzitter van de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg (RVZ), aan dit rijtje toevoegen. Ook voor hem zijn de meeste ziektes een keuze. En dus moet je er zelf voor dokken. Wie faalt, betaalt. Ja, zegt Meijerink ook, er wordt te weinig een beroep gedaan op de eigen verantwoordelijkheid. En dat is een misplaatste vorm van solidariteit. De Raad van deze man gaat Klink adviseren om premieverschillen voor de zorgverzekering mogelijk te maken op grond van leefstijl. Te wapen, zou ik zeggen.
Overdreven verantwoordelijkheid
Het klinkt zo ‘redelijk’: hartklachten, psychische aandoeningen, aandoeningen van de luchtwegen heb je zelf in de hand, omdat zij het gevolg van verkeerde keuzes in je leefstijl zijn. Toch is dat niet zo.
Mensen zijn geen rationele beslissingsmachines die op basis van spreadsheets ‘verantwoorde’ keuzes maken. Als managers en bestuurders in de financiële sector, gezondheidszorg, het onderwijs, bouwwereld, die er nota bene voor geleerd hebben met al hun peperdure MBA’s, dat al niet kunnen, hoe kun je dat dan verwachten van de Truzen, Jacco’s, Achmeds en Fatima’s, van gewone burgers?
We weten inmiddels bijvoorbeeld dat burgers in saaie wijken dikker zijn dan in levendige, omdat ze in die eerste eerder de auto pakken. Zijn de vetkleppen in de tuinsteden dan zelf verantwoordelijk voor hun diabetes? Ik dacht toch eerder de bouwmeesters en architecten. We kunnen heel wat rechtszaken verwachten over de vraag wie schuldig is aan de ziekte. Met dank aan de RVZ.
Controle
Moet ik het hebben over het type maatschappij wat we krijgen met de ideetjes van Meijerink? Het zal een controle- en toezichtmaatschappij worden. In het begin mag je zelf nog invullen of je gewicht aan de BMI-normen voldoet, vervolgens word je doorgelicht en doorgemeten. De burger wordt onder het mom van eigen verantwoordelijkheid onder curatele geplaatst van de gezondheidszorg.
Ja, de huisarts kan hierin een rol spelen, wordt er gezegd. Hoe moet ik me dat voorstellen? Gaat die vrouw mij jaarlijks een check up afnemen? Moet ik mij aan testjes onderwerpen? Word ik gewogen? Ruikt ze aan mijn mond of er geen asbakwalm vandaan komt om de bevindingen vervolgens aan mijn zorgverzekeraar door te klikken? Ik ben er niet gerust op.
Zal ik je vertellen hoe het wordt? De zorgverzekeraars, als deze de adviezen van de RVZ opvolgen (wat er gelukkig niet naar uitziet), zullen zeggen: je hoeft je niet te laten controleren, dat is je eigen keuze, je eigen verantwoordelijkheid, dan betaal je gewoon de hoogste premie. Jaja, die redenering kennen we: wie weigert is verdacht.
Solidariteit
Meijerink moraliseert de zieke mens. Dat neem ik hem het meeste kwalijk. Hij speelt zwakke mensen uit tegen gezonde. Wie te dik is of rookt, is een immoreel mens, omdat hij de gemeenschap willens en wetens schade berokkent. Dat is niet zo. Dikte, rookverslaving, stress kan iedereen overkomen. Het is de tragische kant van het bestaan. Een vetklep is geen immoreel, maar een te betreuren mens.
Onder slechte omstandigheden op het slechte moment gaat zelfs de grootste gezondheidsfreak voor gaas. Zelfs Meijerink. Daarom leggen we met elkaar geld opzij, omdat als ongeluk en noodlot jou treffen, je toch de financiële gevolgen kunt opvangen. Dat is de basis van de onderlinge, van de wederkerigheid, van de solidariteit. Dat is de grondslag van de aangename samenleving. Daar wil ik wonen, zelfs als het me wat meer geld kost.
Joep Schrijvers
Trefwoorden
- Bekeken (3113)
- Reacties (4)
Reacties (4)
