Zorg 2.0 is geen e-health; e-health is wel Zorg 2.0
De zorgverlening was/is redelijk eenrichtingsverkeer qua informatiedeling en mate van betrokkenheid bij de besluitvorming rondom behandeling (health 1.0). Nu komen we langzaam in een fase waarin meer wisselwerking ontstaat (health 2.0). Informatie gaat vaker over en weer en er is een groeiende interactie tussen zorgverlener en patiënt. Dit komt door de rol van internet maar zeker ook door de manier waar- op patiënten informatie verwerken tot een mening.
Participatory Medicine
Vanuit deze fase zal langzaam ontstaan wat ik Participatory Medicine noem: op basis van informatie, interactie en een gezamenlijk proces tussen zorgverlener en patiënt komen tot een ‘aanvalsplan’ voor diagnostiek, behandeling en mogelijk nazorg.
Als je bij Participatory Medicine de uiterst belangrijke rol van de familie en mantelzorg betrekt én het ook hebt over de kansen die dit voor de preventiekant heeft, spreek ik graag over Participatory Healthcare; dát is voor mij zorg 2.0.
Want de patiënt heeft de ziekte niet alléén, zijn omgeving is ook onderdeel van het proces. ‘Health’ betekent hier dus letterlijk ‘gezondheid’. Wat er niet is, hoef je niet te behandelen; het gaat dus om het voorkomen van ziekte.
E-health
Natuurlijk komt hierbij ook de rol van ‘e-health’ om de hoek kijken, waarbij inspanningen van de patiënt en de omgeving aan de orde kunnen zijn. Monitoren, vastleggen, feedback geven, keuzes maken, informatie krijgen, informatie geven.
Straks kijken we als zorgverleners, beleidsmakers, verzekeraars et cetera nog een keer achterom. Dan zien we hoe we in het zorgproces zaken hebben aangepast en verbeterd, soms ‘met een plakbandje’. Misschien concluderen we dan wel dat we het proces eens moeten ‘resetten’. Hoe zou je het inrichten als je het helemaal opnieuw zou mogen ontwerpen? Als je zou starten met een wit vel papier ? Dat noemen wij ‘REshape’: mét de patiënt kijken naar het einddoel, en het proces daaraan ondergeschikt maken.
Zorg 3.0
Dan komen we in de fase Service Design (zorg 3.0 ?), waarin alles wordt ingericht vanuit het perspectief van de patiënt. Ik heb dat in een ander verband wel eens van inside-in naar outside-in genoemd. Inside- in, omdat we veel processen nu zo hebben ingericht dat ze vooral BINNEN de zorginstellingen afspelen. We delen niet echt veel, niet tussen zorgverlener en patiënt, niet tussen zorginstellingen onderling. Natuurlijk, we delen foto’s, we delen uitslagen, maar delen we die of stellen we die op verzoek beschikbaar? Wat zou moeten gebeuren is van buiten naar binnen denken. Wat hebben we nodig van de patient om de zorg te verbeteren en wat heeft de patient nodig om dat te kunnen “aanleveren”.
Zorgnetwerken
In dat process zullen zorgINSTELLINGEN verdwijnen, en zorgNETWERKEN in telkens wisselende samenstelling rondom en mét de patiënt gaan ontstaan. Dat hierbij de rol van e-health of (als onderdeel daarvan) m-health een voorname rol zal spelen is voor mij een gegeven.
Samen met Marco Derksen maakten we bijgaande model, wat op dit moment nadere uitwerking krijgt. We zoeken naar de juiste “catch” om het process goed wee rte geven, hij voor tal van sectoren als media, food etc, wij voor de zorg. Het is een eerste stap naar een nadere uitwerking, die we niet alleen op willen pakken, dus reageer vooral.
Die uitdaging gaan we onder andere aan in de conferentie-reeks REshape met binnenkort Medicine 2.0 en vervolgens TEDxMaastricht
TEDxMaastricht Fueling the next revolution in Medicine & Health from tedx Maastricht on Vimeo.
Er is veel te doen; En Garde.
Lucien Engelen
- Bekeken (2682)
- Reacties (5)
Reacties (5)
