Politiek moet gaan over oplossingen
“Ik wil mijn tanden zetten in de zorgdebatten”, liet ik de dag na de verkiezingen optekenen voor de website parlement.com. Daar heb ik na drie weken Kamerwerk al ruimschoots de gelegenheid toe gehad. Amper een week na onze installatie bracht minister Klink zijn voornemen naar buiten om 1,4 miljard te bezuinigen op de zorg naar buiten door onder andere eigen bijdragen te vragen voor andere logopedie en ergotherapie, en de pil en de rollator uit het zorgverzekeringspakket te halen. Vlak daarna volgde het voorstel om de persoonsgebonden budgetten (pgb’s) met ingang van 1 juli niet meer toe te kennen.
Verschuiving van kosten
Wat was namelijk het geval? Het budget voor pgb’s in 2010 was al in januari overschreden. Een aanvulling van het budget was eind april alweer op. Het kabinet kwam daarom met het standpunt dat doorgaan met toekennen tot een overschrijding van het pgb-budget zou leiden. De oplossing? Een beroep op zorg in natura of een pgb-wachtlijst. Echter: zorg in natura kost natuurlijk ook geld. Het kabinetsvoorstel houdt dus wel het pgb-budget binnen de perken, maar leidt elders tot extra onvoorziene kosten.
Een groot deel van de discussie ging hierover. Leidt het voorstel van het kabinet wel tot een besparing? Levert het niet elders extra kosten op? Want als je het anders wil, waar ga je dan het geld vandaan halen? En wiens schuld is het dat de pgb’s nog steeds niet wettelijk verankerd zijn? Terechte vragen natuurlijk. Tegelijkertijd gaat het ook voorbij aan waar de discussie echt over moet gaan. Namelijk niet over de maatregelen, maar juist over de mensen die met de maatregelen te maken krijgen en de oplossingen die voor hen goed werken.
Onrust
Vrijwel direct begon mijn mailbox vol te stromen met reacties. Verbaasde, boze en verdrietige reacties. Van een logopediste uit Bolsward die met een verslag van haar dag ons een inkijk gaf in de zorg die ze verleent en de situatie van de kinderen die haar zorg krijgen. Van de directeur van een kleine zorginstelling die enkele dagen daarvoor met enkele van zijn cliënten pgb’s had aangevraagd en te horen had gekregen dat ze niet meer toegekend werden. En natuurlijk van veel organisaties die werkzaam zijn op het gebied van zorg.
Plussen en minnen
Die e-mails en telefoontjes doen je realiseren wat de consequenties zijn van maatregelen die door middel van nota’s worden aangekondigd voor mensen van vlees en bloed. Mensen die meer zijn dan hun zorgvraag en wiens zorgvraag meer is dan een kostenpost waar al dan niet op bezuinigd kan worden. Op de laatste dag voor het reces nam de Tweede Kamer een aantal moties aan. De voorgestelde eigen bijdrage voor ondermeer logopedie ging gelukkig niet door, maar de pil en de rollator verdwijnen in januari 2011 helaas wel uit het pakket. De verdere toekenning van pgb’s voor 2010 werd tot mijn frustratie stopgezet, maar tegelijkertijd besloot de Kamer ook dat het pgb wettelijk verankerd moet worden om een eind te maken aan de jaarlijks terugkerende discussie over een opdrogend pgb-subsidiepotje. Een verhaal van plussen en minnen wat GroenLinks betreft.
Gepraat voor de bühne
Zorg is voor een kersvers Kamerlid een portefeuille die kan barsten van de afkortingen, een portefeuille van de waan van de dag, van zwarte pieten tussen oppositie en coalitiefracties. Dat wordt ‘gepraat voor de bühne’ genoemd, maar tijdens de vergaderingen merkte ik dat die bühne daar helemaal niet op zit te wachten. Die wil oplossingen die uitgaan van mensen, van patiënten die zorg nodig hebben en werknemers die zorg verlenen. Voor én met hen wil ik me de komende jaren inzetten voor zorg die op hen is afgestemd.
Linda Voortman
Tweede Kamerlid GroenLinks
Trefwoorden
- Bekeken (1358)
- Reacties (3)
Reacties (3)
