Geef patiënt meer inzicht in kwaliteit van zorg

Reacties (6)

• ten Haaft, Gonny

  16/12/2010

  #1.  Inderdaad zien veel patiënten door de bomen het bos niet meer. Er zijn veel lijstjes en veel websites die informatie geven, de stroom aan informatie neemt alleen maar toe, terwijl het uitgangspunt dat de patiënt mondig en kritisch is, niet klopt.
  Uit mijn boek 'Dokter is ziek', gebaseerd op interviews met zieke dokters, verpleegkundigen en managers, blijkt dat de mondigheid van patiënten wordt overschat. Zieke mensen zijn bang, kwetsbaar, onzeker en hebben pijn. Zoals een zieke dokter zei",,Als patiënt was ik een ander mens, ik was niet mezelf.'' Méér informatie maakt het dan vaak moeilijker dan makkelijker...
  Een dezer dagen plaatst dagblad Trouw hierover een opiniestuk van mijn hand.
  Gonny ten Haaft, freelance journalist, schriijfster van 'Dokter is ziek, als patiënt zie je hoe zorg beter kan'.
  
  

• tjark reininga

  17/12/2010

  #2.  voldoende, correcte en toegankelijke informatie is inderdaad een eerste vereiste wil een consument echte keuzes kunnen maken. en aan dat vereiste -tegenwoordig veelal samengevat onder de modieuze term transparantie- wordt op steeds minder markten voldaan. het is namelijk nauwelijks in het belang van de aanbieders op die markt.
  
  de zorgmarkt is geen uitzondering. dat hangt natuurlijk ook samen met de complexe technologie -ook die van het menselijk lichaam- en de snelle ontwikkeling daarvan.
  
  maar het hangt vooral samen met een veel fundamentelere -existentiële- ongelijkwaardigheid. de vragende partij op de zorgmarkt is in de meeste gevallen niet alleen afhankelijk van de informatie die de aanbieder hem geeft, maar verkeerd bovendien in omstandigheden die nauwelijks een objectieve en zakelijke afweging mogelijk maken. en niet alleen in situaties waar spoedeisende zorg vereist is. hij moet er dan op (kunnen) vertrouwen dat zijn adviseurs (lees: behandelaars) de beste keuzes maken. en dat vertrouwen is weg, niet alleen door de vele berichten over misstanden, maar ook doordat de controlemechanismes die wij -burgers- via de overheid in werking stellen omdat we bang zijn dat de schaarse (belasting)middelen in de verkeerde zakken verdwijnen, de suggestie wekken dat de behandelaars zich door verkeerde motieven laten leiden.
  
  op twee punten is dus verandering nodig: 1. vertrouwen moet weer het uitgangspunt zijn in plaats van bureaucratische controle, en 2. (wellicht belangrijker) we moeten ons realiseren dat voor de zorgvrager andere kwaliteiten (nabijheid, toegankelijkheid, menselijkheid) meer gewicht in de schaal kunnen leggen dan tot kille getallen teruggebrachte medisch-technische informatie.

• Van Marken

  17/12/2010

  #3.  Het verhaal van Anne Mulder is qua strekking natuurlijk helemaal juist. Mede uit de reacties blijkt echter dat 1. Patiënten afhankelijk van hun ziektesituatie, hun leeftijd, opleiding, etc. hele verschillende (vormen van) informatie nodig hebben en 2. Dat die informatie op dat moment meestal niet bij een 'onafhankelijke bron' vandaan kan komen.
  We zullen dus moeten accepteren dat er voorlopig veel soms tegenstrijdige informatie is, die afhankelijk van de bron gedefinieerd en mogelijk gekleurd is. Dat is een noodzakelijke situatie op weg naar transparantie die het vertrouwen in de sector mogelijk nog verder moet beschadigen voordat het veld het eens kan worden over eenduidige kwaliteitsnormen. Zichtbare Zorg was immers in essentie waar Anne Mulder voor pleit, maar wat jammerlijk mislukt is door tegenstrijdige belangen. Toch is die mislukking een stap richting het doel, ook al gaat het tergend langzaam.
  

• Elke de Quay

  17/12/2010

  #4.  Hier loop ik nu vanuit mijn bureau Beter in Gesprek telkens tegen aan: Anne Mulder heeft een punt, maar slaat een grote stap over.
  Informatie is inderdaad belangrijk, maar niet het enige, of beter gezegd: niet het eerste. Kennis zit samen met gevoel en gedrag in een cirkel. Wil je dit in de opwaartse spiraal van zelfmanagement en regie bij de patient krijgen, dan begin je het beste bij motivatie:
  Motiveren van medisch professionals om de patient te zien als expert van diens aandoening en leven daarmee. De patient tot expert opleiden, ondersteunen en aanvaarden.
  Motiveren van patienten (clienten, zorgvragers, zorggebruikers, de naam is me om het even) om de regie, de onafhankelijkheid, de zelfstandigheid in hun eigen leven met een aandoening te willen en te kunnen oppakken.
  
  Hierbij dient overigens een duidelijk onderscheid gemaakt te worden tussen verschillende zorgvragen:
  1) acute zorgvraag: vraagt direct handelen van een medisch professional, vaak geen tijd voor overleg en inspraak
  2) eenmalige, planbare zorgvraag: waarbij je de tijd hebt rustig voor te bereiden, informatie te zoeken etc; zoals bij een heupoperatie
  3) chronische al dan niet complexe zorgvraag: patient leeft 525.600 minuten per jaar met zijn aandoening, de behandelend arts ziet deze patient 30 minuten per jaar (wellicht gechargeerd voor the sake of the discussion). De arts kan de ziekte niet behandelen zonder de zieke, de zieke kan niet zonder de arts. Deze wederzijdse afhankelijkheid verdient meer aandacht!
  
  Elke de Quay
  Beter in Gesprek

• Mevrouw Dekker

  19/12/2010

  #5.  Ik ben van mening dat Anne Mulder geen punt heeft! Ze trapt tegen open deuren en verwoordt wat iedereen wil horen die van dezelfde veronderstellingen uitgaat die Anne Mulder stelt. Feitelijk is alle informatie al jaren voorhanden. Alles wat je als patient wil weten is terug te vinden in jaarverslagen. Waar het in de kern om zou moeten gaan is dat de zorg geen markt is maar een middel om beter te worden. En dat artsen de sleutel zijn tot betere en humane gezondheid. Een goede arts praat zich rond en een slecht ziekenhuis ook! Wat in Nederland radicaal anders zou moeten is dat de hele wet en regelgeving die er voor patienten is gemaakt, veel meer in het voordeel zou moeten worden gemaakt dan nu het geval is. Nu is het hele systeem er op gericht om elke klacht in de kiem te smoren en klagers in een oerwoud of mist te laten verdwalen. De 'foute' arts wordt gered door de beroepsgroep en door juristen die veel geld verdienen aan 'foute' wetgeving. Ik vergelijk de wetgeving waar je als patient mee te maken krijgt met de wetgeving waar je binnen de kerk mee te maken krijgt. Zoals er met slachtoffers in de kerk van seksueel misbruik wordt omgegaan zo wordt er ook omgegaan met slachtoffers van 'foute' zorg! Als je een klacht hebt over de zorg in een ziekenhuis en je stuurt je klacht op aan de klachtencommissie van een ziekenhuis dan beginnen ze voordat ze met je in gesprek gaan eerst op schrift je klacht zo te herformuleren dat de kans op genoegdoening en verbetering van kwaliteit van de zorg nihil is. Zij die ooit geklaagd hebben over 'foute' zorg weten precies wat ik bedoel en zijn ook het hele vertrouwen kwijt in het politieke opendeuren verhaal van Anne Mulder.

• Elke de Quay

  20/12/2010

  #6.  Beste mevrouw Dekker,
  Mag ik uit uw reactie opmaken dat u voor u vervelende ervaring hebt met het indienen en afhandelen van een klacht? Dat vind ik oprecht zeer spijtig voor u! Niet gehoord worden kan enorm frustrerend zijn.
  
  Het zou wellicht daarom juist goed zijn de klachtenprocedure op te nemen als criterium voor het -op transparante wijze- beoordelen van de kwaliteit van het zorgaanbod!
  
  Uw reactie voegt daarmee juist iets toe aan het pleidooi van Anne Mulder, denk ik. Enige nuance zou wel goed zijn, echter: uw ervaring is niet perse de ervaring van alle patienten/clienten met een klacht. Nuance nodigt uit tot gesprek en overdenking. En juist daarom zouden alle ervaringen van ons, patienten/clienten, opgeteld moeten worden in een kwaliteitssysteem. En volgens mij is dat ook waar Anne Mulder (onder andere) voor pleit.