Inhoud | Navigatie | Zoeken | Service links |

Geplaatst op 5 maart 2009 door: Guus van Montfort | 4 reacties | Reageer

Laat duizend bloemen bloeien

Laat duizend bloemen bloeien

Minister Klink heeft op 4 maart een aantal kamervragen beantwoord betreffende voornemens van ''fusies/coöperaties'' tussen zorgaanbieders en zorgverzekeraars. Het gaat dan vooral over de ''Coöperatie'' (waar ondermeer het Vlietlandziekenhuis en zorgverzekeraar DSW bij betrokken zijn) en de gedachten van Dhr. de Kort, bestuurder van de Rivasgroep in Gorinchem, betreffende een mogelijke fusie tussen de Rivasgroep en Uvit, de zorgverzekeraar. De publiciteit rond deze twee initiatieven heeft vele tongen los gemaakt. Soms met inhoudelijke en pragmatische discussies, maar soms verweven met allerlei ideologische aspecten.

Veranderingen

Laten we nu eens kijken wat er aan het gebeuren is:
Enkele jaren geleden is de overheid begonnen met een concretisering van een fundamentele verandering van het zorgstelsel. Dit na een jarenlange discussie, die min of meer begonnen is met het rapport van de commissie Dekker uit 1987.
Belangrijke elementen waren meer keuzevrijheid en verantwoordelijkheid voor patiënten/cliënten, meer vrijheid en verantwoordelijkheid voor zorgaanbieders en zorgverzekeraars middels een grootscheepse deregulering en met het oog op een stelsel dat algemeen toegankelijk en solidair is en tot een goede kwaliteit van zorg leidt. Dit alles op een beheersbaar en aanvaardbaar kostenniveau.
Allerlei veranderingen in  wet- en regelgeving  van de afgelopen jaren zijn hierop gericht: de nieuwe zorgverzekeringswet, het vervangen van de WTG door de WMG, het vervangen van de WZV door de WTZi, de invoering van prestatiebekostiging, enzovoorts, enzovoorts.

Wennen

Natuurlijk hebben al deze structuurwijzigingen invloed op het gedrag van de diverse actoren. Dat was ook de bedoeling, dus men moet niet gaan schrikken als er ander gedrag ontstaat dat men soms niet meteen een plek kan geven.
Nee, men moet hier aan wennen, dat geldt voor iedereen.
Bovendien moeten we ons ook realiseren dat er destijds brede consensus (in de politiek en in het veld) was over de noodzaak voor die veranderingen.

Variaties

Ik vind dat we de verschillende varianten, die ik boven genoemd heb en voor mij nog veel meer, een goede kans moeten geven om zich te bewijzen.
Natuurlijk zijn er bepaalde voorwaarden te stellen, in de zin van  bijvoorbeeld keuzevrijheid van de klant, zoals ook bedoeld was bij het inzetten van  die structuurveranderingen. Waar het in al die varianten niet om gaat, is dat ze haaks staan op bovengenoemde doelstellingen van die veranderingen, maar dat het varianten zijn waarmee geëxperimenteerd moet gaan worden om tot een zodanige invulling te komen dat deze doelstellingen daadwerkelijk bereikt worden.
In de beantwoording van minister Klink op de kamervragen worden die randvoorwaarden ook nadrukkelijk gesteld. Hij stelt zich binnen dat kader dan ook positief op ten aanzien van de verschillende varianten.

Duizend bloemen

Keuzevrijheid van klanten is een centraal uitgangspunt, dat geldt zeer breed, zowel in de politiek als in het veld.
Daar hoort bij dat we gaan naar differentiatie van de vele vormen van zorg, dat we een nu eens echt gaan innoveren, dat we echt gaan kijken hoe we het personeelsprobleem nu en in de toekomst kunnen oplossen (dit lijkt nu door de crisis wat ver weg ,maar komt dubbel terug.).
We zullen ongetwijfeld een grotere druk krijgen op productiviteit en efficiency.
Ook daarin moeten we "duizend bloemen laten bloeien".

Het veld

Dat hoeft niet en kan ook niet in het wilde weg gebeuren, daar mag, nee, daar moet de politiek zeker randvoorwaarden aan stellen. Dit in de zin dat ze niet haaks staan op wat de doelstellingen van de stelselwijzigingen waren, maar daar juist aan moeten bijdragen.
 
LAAT het HOE aan het VELD over.

Verantwoording

Laat aan het veld over hoe dat het beste kan worden georganiseerd en uitgevoerd. De nieuwe structuur, die we overigens stap voor stap aan het invoeren zijn, is hier nu precies voor bedoeld. Geef het vertrouwen aan het veld, en stel randvoorwaarden, in termen van transparantie. "Vertrouwen geven" vraagt dus automatisch om verantwoording afleggen.

Inhoud

MINISTER KLINK ga zo door. Het zijn goede antwoorden waar het veld mee vooruit kan.
Laten we op basis daarvan de discussie voeren over de INHOUD.

Guus van Montfort

Trefwoorden

Blogs

Reacties (4)


  • Schensema

    06/03/2009

    #1.  Beste Guus,



    Een goed pleidooi om het veld in de gelegenheid te stellen de vele veranderingen zelfstandig te laten uitvoeren. Centrale uitgangspunten als meer transparantie en keuzevrijheid zijn waardevolle drijvers van het huidige zorgstelsel. Enige creativiteit en ondernemerschap om te kunnen innoveren is dan ook nodig.

    Ik bespeur echter in het veld ook onzekerheid, gebrek aan tijd, kennis en kunde om de opgelegde systemen vanuit de overheid een plek te geven in de organisatie en het te borgen in het beleid.

    Hoeveel tijd wordt het veld gegund in de periferie van de actuele economische ontwikkelingen?

    Is er voldoende vertrouwen om als zorgaanbieders en zorgverzekeraars gezamenklijk op te trekken in het belang van de klant?

    Het heeft tijd nodig om de structuurveranderingen waar te maken. Maar laten we de schouders er onder zetten om de duizend bloemen te laten bloeien.



    Erik

  • Slijkhuis

    06/03/2009

    #2.  Duizend bloemen bloeien....en wie gaat daarvan genieten? wie plukt de vruchten van die duizend bloeiende bloemen?



    Refererend aan een onderzoek naar de positie van financials in de zorgsector (zie dezelfde website) en aan mijn eigen ervaringen in de gezondheidszorg zie ik in dit huidige stelsel teveel ruimte om, onder het mom de patiënt meer keuzevrijheid te willen geven en goede / passende zorg, feitelijk invulling te geven aan de eigen (soms persoonlijk getinte) agenda.

    Er is te weinig aandacht voor:

    - de kosten die in de organisatie worden gemaakt en hoe die constructief

    (dus met een visie op de toekomst) te beïnvloeden,

    - investeringen/innovatie teneinde hoge kosten in de toekomst te voorkomen

    - innovatie om het probleem van de schaarste aan arbeidskrachten (die de heer

    van Montfort terecht schetst) te tackelen

    - het primair proces (dus de patiëntenzorg)

    Er staat veel op de agenda's van de bestuurders, maar de inrichting van het primair proces en de verbeteringen daarin hebben niet de benodigde belangstelling.

    En vooral dit laatste is niet in lijn met de drijfveren die worden genoemd als het gaat om verregaande samenwerking tussen verschillende partijen in de gezondheidszorg. Het primair proces dat door alle deelnemende partijen gevoeld zou moeten worden als de collectieve drijfveer voor veranderingen en experimenten, is heel vaak geen onderwerp van gesprek. Daarentegen komen vele strategische onderwerpen aan de orde, die gaan over de positionering van de organisatie waarin macht, geld en invloed belangrijke vraagstukken vormen.



    Wat en hoe dan wel om de terechte veranderingen in de zorg door te voeren, zodat de patiënt daarvan het voordeel ervaart? Naast het investeren in het primair proces, innovatie en een professionalisering van de financiële organisatie in de gezondheidszorg, denk ik ook aan een wijziging in de bekostiging. Welke situatie en welke kansen (en te managen risico's) zouden er ontstaan als de patiënt de zorgaanbieder rechtstreeks betaalt voor de verrichtte diensten en deze kosten volgens de afgesproken polisvoorwaarden bij de zorgverzekeraar declareert? De patiënt heeft een direct belang bij optimale en voldoende zorg, dus bij een optimaal primair proces. Daarnaast heeft de patiënt ook een belang bij het laag houden van de kosten en recht op een eigen afweging op prijs/kwaliteit. Want de kwaliteit van de zorg wordt bepaald door deskundigheid (die toetsbaar is door intercollegiale toetsing) en de relatie zorgverlener-patiënt (die uitermate persoonsgebonden is). Met alle respect voor de zorgverzekeraar en het systeem van prestatieindicatoren: u maakt echt geen deel uit van de spreekkamerwereld en u bent niet echt in staat om het primair proces aldaar te beïnvloeden. Degene die dat wel kan is de patiënt, en die worden gelukkig:

    - steeds mondiger,

    - beschikken over steeds meer kennis,

    - kunnen ook kennis over ziekten en levensstijl geleerd worden, waardoor ze een waardig gesprekspartner worden voor de zorgverlener( en daarmee het effect van informatie-asymmetrie verminderen)

    - en worden dan ook uitgedaagd verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen lichaam.



    Want waarom is gezondheidszorg zo'n veelbeschreven onderwerp?: ieder mens heeft maar één lijf / lichaam.....daar moet je het je hele leven meedoen....als dat “kwijtraakt” heeft dat grote persoonlijke gevolgen……….. en daarom heeft de patiënt mijns inziens recht op de vruchten van die duizend bloeiende bloemen.....



    Vriendelijke groet

    Annet Slijkhuis

  • van de poel

    06/03/2009

    #3.  'Laat duizend bloemen bloeien' klinkt lovenswaardig, maar enige historische context is op zijn plaats. Laten we niet vergeten dat de frase een bedenksel is van Mao Zedong, de Grote Roerganger van de Chinese Revolutie en gekend massamoordenaar.

    Met de campagne wilde Mao het revolutionair elan op grass roots level nieuw leven inblazen. Velen lieten zich door zijn oproep inspireren om in een later stadium voor hun revolutionaire bevlogenheid beloond te worden met vervolging. Niet direct het ideale leermodel voor de Nederlandse zorg dus.

  • rob scheerder

    06/03/2009

    #4.  beste Guus



    Wat is dit een hele brave weblog!!!!. De commercie heeft het definitief gewonnen van je kritisch vermogen, dus geen sterren voor je log.

    groeten rob scheerder


Schrijf zelf een reactie