Solidariteit kent zijn grenzen
Dominant in de financiering van het zorgsysteem is het verzekeringskarakter, al dan niet collectief. Samen brengen we de premies op. Er gaat niets boven gezond zijn, dus het meest plezierig is er nooit zelf gebruik van te hoeven maken. De mooiste vorm van solidariteit.
Ons systeem
Die solidariteit kent zijn grenzen wanneer het in geld wordt uitgedrukt en in tijden van crisis krijgt dat extra accent. Bezuinigingen lijken onafwendbaar of in de vorm van het beperken van het pakket of het verhogen van eigen risico of bijdragen. De kosten moeten beheerst ook al kost dat met dreigende werkeloosheid handen aan het bed. Want anders houden we ons systeem niet in stand. De ene bank is de andere niet.
Schadelast
Burgers –gelukkig maar een kleine groep- hebben een vraag om zorg. Soms voor korte tijd omdat gezond weer op alleen kan met een medicatie of een behandeling (cure) en soms langdurig omdat de jaren gaan tellen of er sprake is van een blijvende beperking (care). Voor die langdurige zorg is de toegang (indicaties) gereguleerd en in tijden van beheersing wordt die meestal aangescherpt. Indiceren is in die context niet alleen het in kaart brengen van de zorgvraag maar ook het toepassen van de AWBZ-regels op de claim. Naarmate die gedetailleerder worden en de omloopsnelheid van de veranderingen toeneemt is dat op zich al een vak apart. In verzekeringsjargon zou je kunnen zeggen dat met de indicatiestelling de schadelast –uitgedrukt in een zorgzwaartepakket of een persoonsgebonden budget- wordt vastgesteld.
Afrekencircuit
Zorgleveranciers moeten van 'het systeem’ minutieus de indicatiestelling omzetten in zorg, want anders zwaait er wat in het afrekencircuit. Waarom doen we dat eigenlijk nog wanneer de ‘schadelast’ in omvang en tijd rechtens is bepaald. Kunnen we niet na het indicatiebesluit de invulling van te leveren zorg aan de cliënt en de zorgverlener overlaten. Een onsje meer of minder en vooral op maat en tijd van de cliënt. Voordeel daarvan zou zijn dat voor de zorgverlener de cliënt richtinggevend is en niet het systeem. De verantwoording van de zorglevering kan worden beperkt tot een nota waaruit blijkt dat de klant akkoord –een eenvoudige vorm van zeggenschap- is met de geleverde zorg. Door de eigen bijdrage te baseren op de indicatie kan de minutenregistratie achterwege blijven.
Kortom een stevige reductie van irritaties en administratieve lasten en buurt- en wijkzorgers -in Friesland om- en meitinkers- weten daar in de praktijk van alle dag wel raad mee. En –ook winst- de Volkskrant hoeft zich geen zorgen meer te maken over de kwaliteit van hun berichtingeving over de verantwoording van de langdurige zorg.
Gerard van Pijkeren
Trefwoorden
- Bekeken (1560)
- Reacties (1)
Reacties (1)
