Zorgcao’s mogen niet discrimineren
Het huidige onderscheid in arbeidsvoorwaarden tussen verpleegkundigen en artsen is niet van deze tijd. Het past ook niet in de huidige arbeidsmarkt in de zorg met tekorten aan verpleegkundigen. De sociale partners moeten zo snel mogelijk stoppen met meten met twee maten.
Ongelijkheid beëindigen
Zowel artsen als verpleegkundigen vallen onder artikel 3 van de wet BIG en onder hetzelfde tuchtrecht. Beide beroepsgroepen hebben een wettelijke, individuele verantwoordelijkheid om hun beroep goed uit te oefenen en om ervoor te zorgen dat zij bevoegd èn bekwaam zijn. Toch is deze verantwoordelijkheid en bewaking van deskundigheid alleen voor artsen in de cao verankerd. Aan deze ongelijkheid moet uit oogpunt van kwaliteit van zorg en de Kwaliteitswet Zorginstellingen een einde komen.
Beroepskosten vergelijkbaar
Volgens de wet zijn de opleidings-, beroeps- en (her)registratie-eisen van artsen en verpleegkundigen vergelijkbaar. Daarmee zijn dus de persoonlijke beroepskosten voor de beide beroepsgroepen eveneens vergelijkbaar. De CAO-bepalingen over persoonlijke beroepskosten zoals bij- en nascholing, inschrijving in een kwaliteitsregister, lidmaatschap van de beroepsvereniging en vakliteratuur zijn dit echter nu niet.
Ter illustratie: in de cao voor de universitair medische centra staat voor elke medisch specialist een persoonlijk budget van € 4.838,- ter beschikking. En jaarlijks kan de dokter rekenen op tien verlofdagen wegens studie, accreditatieactiviteiten, bij- en nascholing en het bezoeken van congressen en symposia. Ook in de cao GGZ is voor medisch specialisten een vergelijkbare regeling opgenomen. Deskundigheidsbevordering wordt aangemerkt als werktijd en er is een persoonlijk budget beschikbaar van maximaal € 3.806,- per medisch specialist. Voor verpleegkundigen bestaan dergelijke cao-bepalingen niet.
Deskundigheid en autonomie
Verpleegkundigen en verzorgenden zijn de grootste beroepsgroep in de gezondheidszorg. We hebben hen hard nodig om het hoofd te bieden aan een vergrijzende bevolking en om steeds complexere zorg te leveren, met zwaardere verantwoordelijkheden. Daar hoort de juiste deskundigheid bij, evenals de autonomie in het uitoefenen van hun vak. Het huidige onderscheid tussen verpleegkundigen en artsen is niet van deze tijd en past ook niet in de huidige arbeidsmarkt in de zorg met tekorten aan verpleegkundigen.
Meten met twee maten
Het is aan de sociale partners om zo snel mogelijk een einde te maken aan het meten met twee maten: werkgevers en werknemers in de zorg zijn degenen die samen kunnen realiseren.
Marian Kaljouw
Trefwoorden
- Bekeken (2246)
- Reacties (1)
Reacties (1)
