ACTUEEL

‘Mantelzorg loopt tegen zijn grenzen aan’

In het maatschappelijke debat over de toekomst van de ouderenzorg wordt vaak verwezen naar een grotere inzet van mantelzorg. Dat lijkt echter niet reëel concludeert Mezzo, de landelijke verenigingen van mantelzorgers en vrijwilligerszorg, uit de eerste resultaten van haar Meldactie ‘Zorg- en huishoudtaken voor mantelzorger in instelling’.

Uit de meldactie blijkt dat ruim 80 procent van de mantelzorgers al huishoudelijke en/of zorgtaken uitvoert in het verpleeg- of verzorgingshuis. Zo’n 40 doet dit dagelijks. “Je kunt je dus sterk afvragen of een grotere inzet van de informele zorg wel reëel is”, stelt Fleur Kusters, woordvoerster van Mezzo. Een meerderheid van 52 procent zegt huishoudelijke en/of zorgtaken uit te voeren in de zorginstelling van zijn naaste, omdat hij vindt dat zijn naaste anders zorg en aandacht tekort komt.

Meldactie

De meldactie is half april gestart en loopt nog tot eind juni. Zo’n 42 mantelzorgers hebben de vragenlijst tot nu toe ingevuld. Bij 26 respondenten gaat het om een ouder die in de zorginstelling woont, bij 10 respondenten om de partner, bij 2 om een kind, bij 2 om een broer/zus en bij 2 ‘anders’.

2 Reacties

om een reactie achter te laten

cora postema

8 juni 2012

Ik heb er moeite mee hoe mantelzorg steeds wordt genoemd in relatie tot ouderenzorg. Er zijn veel mensen die zorgen voor gehandicapte kinderen, partners of ouders met een chronische ziekte als MS of met een niet aangeboren hersenaandoening (NAH) opgelopen na een ongeval of een beroerte.
Het gaat in mijn ogen, ook voor de grijze toekomst, niet om het uitoefenen van 'mantelzorgtaakjes', het gaat om een andere manier van samenleven. Wat we in het oosten van het land 'noaberschap' noemen. Je ziet steeds meer mensen die 'woongroepen' met elkaar willen beginnen, of andere manieren zoeken om zorg met elkaar te delen en te regelen.
Ik zou de discussie meer die kant op willen voeren als we het over de zorg voor de grijze toekomst hebben. Hoe kunnen we burgerinitiatieven ondersteunen en het ook financieel mogelijk maken om meer voor elkaar te zorgen zonder zelf geen brood meer op de plank te hebben. Ik pleit voor een vermaatschappelijking van de zorg en daarop gericht financieel/economisch/scholings beleid.
Kan daar nog veel meer over vertellen, maar daarvoor mag je contact met me opnemen.

Anoniem

10 juni 2012

In het artikel staat "lijkt niet reeel"en "je kunt je afvragen".
Volgens mij is het reeel en hoef je je niet zoveel meer af te vragen. Ben nu 60 en heb de volgende "titels gedragen": moederloos kind (want mijn moeder overleed toen ik 13 was,mijn volwassen leven begon toen al, met en naar school gaan en (mede) zorgen voor broers,zuster en vader,huishouden) moeder,vrouw van, alleenstaande ouder,mantelzorger ( van een kind met een handicap,alleen heette dat toen nog niet zo),gescheiden vrouw,werknemer en sinds kort op weg naar die grijze massa te dure zorg ouderen...
In ieder geval pgb's, bijdragen van werkgevers voor kinderopvang, ouderschapsverlof ben ik "misgelopen" en dus moest ik ontslag nemen: want al die regelingen kwamen pas later. Op latere leeftijd nog weer een eigen huis kunnen kopen. En nu mag ik aankijken tegen teruglopende pensioenen, gerommel rondom hypotheekrente aftrek, al hoger wordende eigen bijdragen en in de toekomst mijn (gehandicapte) kind dat mij moet gaan verzorgen als mantelzorger. Heb ik me uit de naad "gezorgd" dat hij naar vermogen kan functioneren en een zelfstandig leven met eigen inkomen heeft kunnen bereiken (en wat bespaart onze maatschappij daardoor?).Zelf daar financieel en in carriere opzicht, fors voor ingeleverd, want baan opgezegd(met alle liefde trouwens,je kunt je kind maar 1x opvoeden,dus doe het dan zo goed mogelijk,heeft hij recht op). Waarom bekruipt me dan nu meer en meer een gevoel van opstandigheid en boosheid? Terug naar waar hulpverleners in de jaren 60/70 zich rot voor hebben gewerkt: openbreken van de "grootfamilies" die benauwend functioneerden en beschadigende effecten kenden. Terug naar grote groepen mensen die "elkaar helpen en ondersteunen",maar in hoeverre vrijwillig of noodzaak en dwang en dus opgeven van de individuele ruimte?
Kweenie.

Top