ACTUEEL

Huisarts wil discussie over dure behandeling

Als het leven van een oudere patient met een paar weken verlengd kan worden, moet hij of zij dan nog een zware operatie ondergaan? Of een hele dure behandeling? Steven van Eijck, voorzitter van de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV), wil graag die discussie voeren. "Maar dan wel met mensen uit de medische wereld en niet met politici. Zij gaan daar niet over."

In een interview met het Algemeen Dagblad zei Van Eijck donderdag dat kankerpatiënten voortaan niet altijd meer een chemokuur moeten krijgen die alleen levensverlengend is. Ook zouden ouderen niet altijd meer een nieuwe heup moeten krijgen. Volgens Van Eijck kunnen huisartsen ook aansturen op alleen pijnbestrijding. Op die manier zouden honderden miljoenen bespaard kunnen worden.

Chemotherapie

Nu krijgen kankerpatiënten bijvoorbeeld chemotherapie die de ziekte met enkele maanden vertraagt. "Dat kost 50.000 euro, terwijl het de vraag is wat de patiënt er aan heeft. Misschien moet je alleen pijn bestrijden", zegt Van Eijck. Het is de taak van de huisarts om dat gesprek met de patiënt te voeren. "Je ziet vaak dat het totaaloverzicht in het ziekenhuis ontbreekt. Een huisarts heeft over het algemeen al jaren een vertrouwensband met de patiënt en kan dit moeilijke gesprek aangaan", vindt de oud-politicus.

"Maar uitgangspunt blijft dat de patiënt bepaalt. Als hij of zij doorbehandeld wil worden, dan gebeurt dat."

5 Reacties

om een reactie achter te laten

Mitrasing, huisarts

6 september 2012

Niet erg gelukkig gekozen voorbeelden.Die discussie is eigenlijk altijd al aan de gang; schrijft men er niet over dan lijkt deze dan niet te bestaan?

Nieuwenhuizen, specialist Ouderengeneeskunde

6 september 2012

De discussie moet zeker gevoerd worden. Nog te vaak kom ik ernstig zieke en beperkte mensen tegen waar het gesprek over het levenseinde en de grenzen aan de geneeskunde niet mee besproken lijken te zijn.
De voorbeelden zijn inderdaad wat moeizaam omdat dergelijke moeilijke beslissingen afhangen van veel meer dan alleen die ene diagnose. Specialisten Ouderengeneeskunde hebben dagelijks met dit soort beslissingen te maken en zouden in de eerste lijn een bijdrage kunnen leveren in de afwegingen rondom het al dan niet behandelen, en zo nodig inzetten op ondersteuning, behouden van functie en kwaliteit van leven. Een laagdrempelige 2de lijn, die mee kan en wil denken over creatieve oplossingen en behandelingen buiten de protocollen helpen daarbij. Flexibele financiering is dan noodzakelijk. We hebben als artsen denk ik een beetje meer durf nodig. En het vertrouwen van onze patiënten. Dat we het echt samen doen, patiënt en arts!

Mitrasing

6 september 2012

Behandeling of afzien van behandelingen kan alleen maar plaatsvinden als de diagnose en perspectief duidelijk is. Dit komt veelal in de Tweede lijn, wel of niet goed uit de verf met alle gevolgen.
Heb genoeg oudere patiënten die bij achteruitgang géén diagnostiek of behandeling willen; dit kenbaar maakt. Wel een arts die zijn palliatieve vaardigheden beheerst en er zal zijn in moeilijke tijden.
Tja...daar eens naar kijken?

J.E.

6 september 2012

Wat een contrast tussen de bijdrage in het AD en de reactie van Nieuwenhuizen. Het moet niet over de kosten sec gaan. Als er redenen zijn om aan te nemen dat de kosten, prijs en baten van een behandeling niet goed in lijn met elkaar liggen, dan moet de discussie gaan over het mechanisme dat aan het systeem van vraag en aanbod ten grondslag ligt. En laten we wel wezen, een mismatch is hangt vaak samen met een toenemende sturing van overheid en andere niet direct belanghebbenden. Des te opmerkelijker dat artsen zich wel druk lijken te maken over kosten en tegelijkertijd voor meer regulering en staatsingrijpen zijn.

Als het gaat over de vraag hoe lang behandelen we door, moet m.i. de kwaliteit van leven voorop staan. Functiebehoud. Als die drie weken langer leven dankzij chemo heel belangrijk zijn voor patient en familie, dan moet daar de nadruk op liggen, ook als het een redelijke smak geld kost. Zolang de premie rekening houdt met deze in ogen van anderen inefficiente investering in leven, is er economisch niets mis mee. Echter, als we moeten concluderen dat die drie weken vooral een verlenging van lijden is, dat de patient nooit bereid zou zijn geweest om er veel geld voor uit te geven, dan is de conclusie gerechtvaardigd dat doorbehandelen niet verantwoord is. Dat is geen makkelijke methode, maar wie gelooft nu echt dat er voor moeilijke vragen makkelijke antwoorden bestaan?

Frank Conijn - www.gezondezorg.org

6 september 2012

Het is goed dat Van Eijck dit onderwerp weer aanzwengelt, want de politiek lijkt er niet aan te willen uit angst voor stemmenverlies.

Naar mijn mening moeten er echter twee discussies gevoerd. De ene is tussen de arts en de patiënt & familie, over de wenselijkheid van levensverlenging, gebaseerd op de kwaliteit van leven tijdens en na de behandeling.

De andere discussie is wat een behandeling mag kosten, en daar moet de politiek haar verantwoordelijkheid nemen. Naar mijn mening is de door het CVZ in het verleden voorgestelde € 80.000 per quality-adjusted life year (QALY), naar verluidt ongeveer de kosten van een jaar verblijven in een goed verpleeghuis met tamelijk intensieve verzorging, een heel redelijk bedrag. In Groot-Brittannië hanteert men de helft van dat bedrag, als ik me niet vergis.

Dat met zo'n bedrag er toch nog hele grote totaalbedragen uit de rekensom (met vijf variabelen) kunnen komen rollen is te lezen op www.gezondezorg.org/behandelkostenmaximering.php.

Top