ACTUEEL

Kinderen niet verplichten tot bijdrage ouderenzorg

Ouderenbond ANBO is boos op staatssecretaris Martin van Rijn van VWS. Van Rijn zei deze week het 'niet zo gek' te vinden als gemeenten kijken of kinderen eventueel kunnen bijdragen aan de zorg van hun ouders.

Met groeiende kosten van de ouderenzorg, zal de komende jaren de druk op kinderen toenemen om een deel van de zorg voor hun rekening te nemen, zo verwacht de staatssecretaris. Van Rijn denkt hierbij in eerste instantie aan een bijdrage bij hulp in de huishouding. Van Rijns opmerking is de ANBO in het verkeerde keelgat geschoten. "Je kunt absoluut niet stellen dat kinderen ook nog eens de zorg voor hun ouders moeten betalen”, zegt ANBO-directeur Liane den Haan. “Ze moeten al steeds meer mantelzorg verlenen, daar kun je niet ook nog financiële verplichtingen aan koppelen. Opnieuw zeg ik: stop met zoeken naar een bestemming voor de hoge rekening voor zorg. Doe eerst eens wat aan de hoogte van de rekening, door de zorg beter te maken en het stelsel te hervormen."

Anders

ANBO maakt zich al langer sterk voor een andere inrichting van de ouderenzorg. Zo moeten ouderen in staat gesteld worden om zo lang mogelijk zelfstandig thuis te wonen, met alleen de noodzakelijke hulp en ondersteuning. In het regeerakkoord wordt daarop tot verdriet van de ANBO juist bezuinigd, deels door geld weg te halen en deels door deze taak naar de gemeenten over te doen. Ook vindt de ANBO dat zorg in de buurt georganiseerd worden. Daarbij moet er minder onnodige zorg verleend worden en moet er gekeken worden naar de technische doorontwikkeling van zorg op afstand. “We mogen daarnaast best vragen van kinderen of vrijwilligers om bij te springen, maar zorg moet in handen blijven van professionals”, aldus Den Haan.

1 Reacties

om een reactie achter te laten

Anoniem

14 januari 2013

Ik zag net het gesprek bij P&W over ouderen. Zelf behoor ik ineens tot die groep, 63 jaar, waarOVER gepraat wordt.
Al heel lang voer ik een discussie met mijn zoon over zorg oftewel wat structuur in de aandacht, bv. 1 x per maand een middag, nodig hebt. Er gaat al zoveel verloren, zonder dat je daar greep op hebt.
Dat is het probleem ook van ouderen, de maakbaarheid verlies je. Juist nu heb je heel veel compassie nodig.
Daar kan jeugd niet mee omgaan, het moet altijd spannend zijn. De verplichte bezoekjes kent iedereen.
Het is in feite zo beledigend. Hoe doen oude mensen soms nog alle moeite om het aantrekkelijk te maken.

Het is trouwens echt van de gekke, hoe er gepraat wordt door het panel over de oudere mens. Je betaalt voor ze en daarmee is de kous af. We zijn gevallen, zelfs soms probleemgevallen.
Of zoals mijn zoon verklaarde, wat grote dingen betalen en dan heb je je verantwoording ingevuld.
Het gaat bij bejaarden daar vaak niet eens over.
Zelf heb ik in en bejaardenhuis gewerkt, toen ik nog jong was.Schrijnend. Hele weekenden wachten. Helaas blijft er vaak weinig anders over. Wat voor deze mensen het belangrijkste is en blijft, is familie.
Dat die familie het vaak helemaal laat afweten, omdat er andere "belangrijkere"dingen zijn, wordt geaccepteerd en zelfs als norm verheven. Ach, hoor je dan, ze hebben het zo druk.
Het gaat wel over mensen. Mensen, die meestal alles hebben gedaan, of gelaten, voor jouw geluk.
Mijn zoon heeft alles, goeie baan, huis, vacanties.
Maar hij komt niet meer, want ik "trigger"hem v.w.b. verantwoordelijkheid nemen. Daar kan hij niet tegen.
Het zit echter tussen zijn oren. Hij doet nooit iets voor mij, bv de heg knippen, ofzo.

Het is een kille, egoistische samenleving geworden, waar we in hokjes zijn ingedeeld. Echte betrokkenheid, ook al is je leven misschien niet meer zo interessant als ouwe, is er niet. Dan gaat het neerkomen op respect. En dat is een vies woord in de nederlandse samenleving.
De beschaving van een land meet je af aan de zorg voor ouderen en kinderen, want ook zij worden in allerlei efficiente settings gedumpt, zodat pa en ma kunnen verdienen.
Jammer, dat ik dan al dood ben, maar ik hoop deze ego-generatie, als ze zelf oud zijn en minder kunnen, koekjes van eigen deeg krijgen.
Pas als er de wijsheid is om, oud en jong, bekommerd te zijn om elkaar, en niet gedumpt worden,
is er weer hoop.
Vraag je eens af, waarom zijn we met elkaar op deze aarde. Gelukkig heb ik een aardig buurmeidje, die mij helpt met de moestuin. Zij eten ervan en ik kan door haar hulp de moestuin blijven doen.

Top