ACTUEEL

Schippers: ‘Zorg leeft vaak dertig jaar terug’

De zorg, opleidingen en beroepenstructuur inbegrepen, is niet klaar voor 2030. Dat betoogde minister Schippers van Volksgezondheid op 13 december tijdens het Zorgberoependebat in Utrecht.

Met 2030 als richtjaar discussieerden tijdens het Zorgberoependebat professionals, beleidsmakers en politici over de voorwaarden voor een duurzaam, toekomstbestendig zorgstelsel. Volgens Schippers heeft de sector nog een lange weg te gaan. “In de zorg gaat het nog teveel als dertig jaar geleden”, aldus Schippers. “Voor een afspraak met de dokter moet je bellen, en wachten doe je in een wachtkamer met de leesmap van vorig jaar. En net als in 1950 hebben we een ponskaartje, en als je dat vergeet, krijg je een nieuwe. Ik heb er inmiddels drie.”

Andere definitie

Volgens Schippers staat deze verouderde werkwijze haaks op de veranderde voorkeuren en verwachtingen van de patiënt. “De patiënt wil meer vrijheid, veiligheid, kwaliteit en regie”, aldus de minister. “We moeten ook toe naar een andere definitie van gezondheid. Niet de afwezigheid van kwalen moet leidend zijn, maar de vraag in hoeverre mensen kunnen meedoen. Het hebben van een ziekte is niet hetzelfde als ziek zijn.”

Naast deze cultuurverandering stipte Schippers de demografische noodzaak tot verandering aan. “Bij ongewijzigd beleid moet straks 1 op 4 schoolverlaters in de zorg aan de slag. Dat is onmogelijk. We moeten dus meer zorg met minder handen gaan leveren”, aldus Schippers. “Maar de zorg is nog niet klaar, ook niet als we praten over opleidingen en beroepen. 2030 lijkt ver weg, maar om op tijd klaar te zijn moeten we nu aan de slag.”

Bouwstenen

Volgens Marian Kaljouw, voorzitter Commissie Innovatie Zorgberoepen en Opleidingen, heeft de sector met de nieuwe beroepsprofielen die in 2012 werden gepresenteerd de “bouwstenen” in handen die “het fundament gaan vormen voor de beroepen en opleidingen in de toekomst”.

Toch is dit wat Kaljouw betreft een eerste stap. Komend jaar wil de commissie door het hele land “broedplaatsen” inrichten, waarin de betrokken partijen spreken over de verdere afbakening en invulling van de nieuwe beroepsprofielen. Deze veldraadpleging moet in 2015 leiden tot een eerste deeladvies aan de minister van Volksgezondheid.  

 

9 Reacties

om een reactie achter te laten

Peter Koopman

16 december 2013

De Minister heeft gelijk als ze wijst op de realiteit van alledag en constateert dat rituelen taai van aard zijn en dat moderne communicatiemiddelen (bijv. Afspraken maken via Email) niet snel worden ingevoerd. Stuurgroepvoorzitter Marian Kaljouw wees op het grote aantal functies en functienamen waarin zorgberoepen worden uitgeoefend. Voor buitenstaanders een zeer induidelijke zaak. Dat geldt niet voor het beroep verpleegkundige en de functienaam: wijkverpleegkundige. Immers een beroepsnaam heeft niet de "kleur" van de zorginstelling en het lokale functiejargon. Als we in het openbaar voor de acht art. 3 Wet Big beroepen nu kiezen voor standaardgebruik van de erkende beroepstitel en stoppen
in de zorgverlening met functienamen te hanteren ( die staan op de arbeidsovereenkomst ) dan hebben we al veel gewonnen. En, dat kan en mag nu al!

Mitrasing

16 december 2013

Mw Schipper is niet eens in staat om 2 ponskaartjes weg te gooien?
Voor een afspraak bij iemand met de overheid hoef je niet te bellen?
En dan je druk maken over een verouderde leesmap er nog bij...
Tjonge jonge...

Alberts

16 december 2013

Net als Mitrasing hierboven was mijn eerste gedachte dat niet alleen de zorgprofessionals en instellingen dan moeten bijdraaien maar toch zeker ook de patiënt- die tot op heden steeds vergeten wordt in dit hele zorgcircus. Eigenlijk zouden we bij patiënten die de zorg onnodig duur maken door dat ze steeds hun pondskaart verliezen, de kosten moeten doorberekenen.
Neemt niet weg dat ik vind dat Schippers hier een punt heeft, ga eens een dag op een gemiddeld ziekenhuis of GGZ instelling kijken hoe dat bestuurd wordt - je zou dan niet zeggen dat het 2013 is nee.

Verschuuren

16 december 2013

Geachte Mitrasing,
Goed gesproken. Ook de overheid mag wel eens opgeschud worden. Toch zeker nu direct of indirect (denk maar aan politie, onderwijs enz.) praktisch de helft van de beroepsbevolking voor de overheid werkt.

Anoniem

16 december 2013

“Voor een afspraak met de dokter moet je bellen, en wachten doe je in een wachtkamer"

Wat is er in hemelsnaam mis met een telefoontje? Dat is meestal sneller dan een email schrijven en dan maar hopen dat het correct verwerkt is. En dan de wachtkamer; wat dacht mevrouw Schippers dan? Dat alle patiënten direct geholpen konden worden zodra ze zich aan de balie melden? Hoe valt dat te rijmen met:

"We moeten dus meer zorg met minder handen gaan leveren”, aldus Schippers"

Om over die Kaljouw maar te zwijgen; die heeft in het verleden al zoveel onzin uitgebraakt.

heksen

16 december 2013

"Voor een afspraak met de dokter moet je bellen, en wachten doe je in een wachtkamer met de leesmap van vorig jaar."

Dus als we een afspraak kunnen maken via email, direct geholpen worden wanneer het ons uitkomt (kan straks iedereen aan de slag in de zorg) en met een i-reader in wachtkamer hebben we volgens Schippers de zorg gemoderniseerd/verbeterd. Lijkt mij niet. Allemaal overbodige windowdressing.

drama

16 december 2013

Belachelijk gezwam weer van mw. Schippers. Alle bureaucratie in de zorg is veroorzaakt door de wet- en regelgeving vanuit de overheid. Om over de trage overheid maar niet te spreken. Werkwijze daar is als 80 jaar geleden. In Polen is het tegenwoordig beter geregeld.

Anoniem

16 december 2013

Mevrouw Schippers lijkt op de zorgverzekeraars en onze bestuurders bij de GGz. "Moderniseren" is het toverwoord.

We gebruiken bij de GGz een gestandardiseerde "ROM" (Routine Outcome Monitoring die resultaten geeft waar niemand op wacht), een EPD (elektronische patiëntendossier, die regelmatig crasht), we werken volgens "Het Nieuwe Werken" (dus geen vaste kamer en geen veiligheid/holding voor patiënten), we doen aan eHealth (die eerder dient als wachtlijsttrucje dan als echte behandeling), onze doelen zijn SMART (geen idee wat dat betekent) etc. We talk the talk and we walk the walk...

Al dat gedoe levert niets op behalve hogere kosten. Kosten van de nutteloze tijd die hierin gestoken wordt, kosten vanwege langere wachtlijsten en vanwege steeds toenemende burnouts bij medewerkers.

De mens is niet veranderd, de psyche is hetzelfde, de afweermechanismen hetzelfde gebleven, de angsten, vrees, hoop, dromen en wensen van onze patiënten zijn hetzelfde.

De goedkopere, niet dood-geprotocoleerde en niet in modules gesneden psychotherapie van weleer (natuurlijk met gebruik van de modernste inzichten uit onderzoek en (na)scholing en gedaan door gekwalificeerde psychotherapeuten) levert uiteindelijk veel meer op dan alle nutteloze "moderne" techniek gecombineerd met (nog)niet bekwame, goedkopere krachten die protocollen afdraaien.

Mitrasing

16 december 2013

Keuzes in de zorg worden gemaakt obv schadelast en kostenbeheersing. Mogen zorginstellingen dat niet? Wat is nu belangrijker: het salaris van de werknemers of het kopen van tijdschriften terwijl iedereen rustig wacht met een blik op zijn mobieltje? En als de patiënt toch weet dat hij wacht: kan deze niet zelf iets meenemen te lezen? Was dat niet zoiets als “eigen verantwoordelijkheid”?
Moeten we de rest aan opmerkingen nog serieus nemen? Hoeveel geld is er bij instellingen verspild aan niet werkende ICT projecten? Persoonlijk te woord gestaan worden: dat is pas kwaliteit.
En oh ja: heeft Schippers al een reactie op de constatering dat de Ombudsman “marktwerking” in de zorg niet geweldig goed uitpakt?

Top