ACTUEEL

Gehandicapten vaak gedwongen te verhuizen

Bewoners van instellingen in de gehandicaptenzorg hebben als gevolg van reorganisaties veelvuldig te maken met gedwongen verhuizingen. Bovendien worden cliëntenraden nauwelijks gekend in beslissingen over reorganisaties.

Dat constateren Ieder(in), het Landelijk steunpunt medezeggenschap (LSR) en ouderorganisatie Kansplus op basis van een meldactie waarin 130 mensen hebben meegedaan. Twee en vijftig mensen meldden de sluiting van een locatie, afdeling of woning. In bijna alle gevallen is daarbij sprake van de gedwongen verhuizing van cliënten.
De  reorganisaties worden ingegeven door de hervorming van de langdurige zorg. De AWBZ verdwijnt om plaats te maken voor een nieuwe wet voor langdurige  zorg en veel zorgtaken verhuizen naar de gemeenten.  

Paniek

“Er zijn meldingen over meervoudig gehandicapte cliënten die hun huis kwijtraken, de vertrouwde dagbesteding, hun vrije tijdsbesteding én hun sociale contacten”, licht directeur Gert Rebergen van Ieder(in) de ingrijpende gevolgen van reorganisaties toe. “Hun ouders – vaak al op leeftijd – zijn in paniek. Wat moet er van hun kind terecht komen na de verhuizing? Alles wat in de loop der tijd is opgebouwd komt op losse schroeven te staan. Bovendien zal mantelzorgen door de afstand veel moeilijker worden.”

De belangenverengingen noemen het opvallend dat slechts bij een kwart van de reorganisaties de cliëntenraad betrokken is geweest. Ze wijze er op dat reorganisatieplannen altijd aan een cliëntenraad moeten worden voorgelegd. De cliëntenraad heeft hierbij adviesrecht. Cliëntenraden beklagen zich daarnaast ook over het feit dat ze niet goed worden geïnformeerd, waardoor ze niet in staat zijn advies te geven.

Geen excuus

Volgens directeur Jasper Boele van de LSR kunnen zorginstellingen zich niet verschuilen achter krimpende budgetten. “Dit is geen excuus om de cliëntenraad te passeren, cliënten geen inspraak te geven en mensen gedwongen te verhuizen. Het is allemaal faliekant in strijd met wat de overheid nastreeft: de participerende cliënt.”

Nog eens een derde van de meldingen heeft betrekking op verschraling van het aanbod en een daling van de kwaliteit van zorg. Hierbij gaat het onder meer om grotere groepen op de dagbesteding, minder mogelijkheden om te logeren, minder personeel en dus ook minder begeleiding. Verder meldt één op de tien mensen dat de ambulante begeleiding dreigt te vervallen

 

 

1 Reacties

om een reactie achter te laten

zakrzewski

17 februari 2014

...en niemand doet iets. Niet eens de hulpverkleningsorganisaties ,Ook niet als je zonder een verstandelijke beperking of met het handicap redelijk zelfstandig en zonder vreemde hulp de huishouding redelijk te handhaven is voor zover de woning barrierevrij of op de begane grond zal kunnen zijn.Dan is vaak de enige behoefde mits , alles in de buurt is,zoals winkels,uit kunnen gaan en mensen ontmoeten zonder lid of klant van een vereniging te moeten zijn. Werk is ook niet voor het uizoeken en helaas maar waar amper te vinden en slecht betaald of erg stompzinnig.Bovendien kreeg je met te veel vernederede bemoeizucht en heropvoeders te maken die niet beter kunnen dan lastig vallen of willen opvoeden. Nee ,het is geen pretje om in Nederland met een beperking te leven . Het kost vrijheid van keuze en levensstijl,sociale contacten ,maakt dakloos of een suciaalpatient van verder gezonde mensen met beperkingen . Een ramp,waar ampathie en inclusie veel te kort schiet.. Ben zelf al jaren slachtoffer en dupe van dit afknappende gebeuren.

Top