ACTUEEL

Floris Sanders: ‘Niet snijden in uurtarief specialist’

  • Onbekend
  • 28 augustus 2009
  • 3955 keer gelezen
  • 4 reacties

Hans Wiegel, voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland, en minister Ab Klink van VWS moeten van de salarissen van medisch specialisten afblijven. Doen zij dit toch, dan tornen zij ook aan marktwerking. Dat stelt Floris Sanders, radioloog in het Diakonessenhuis in Utrecht en voormalig voorzitter van de Orde van Medisch Specialisten en van de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg.

Terug in de geschiedenis

In een opiniestuk in het NRC Handelsblad laat Sanders zich kritisch uit over de negatieve associaties die marktwerking oproept. “Als voorzitter Hans Wiegel vraagt om een radicale ingreep in de honorering van medisch specialisten, dan vraagt hij in feite om een terugkeer naar de centraal geleide planeconomie en het alom gehekelde 'Moskou aan zee'.”

Uurtarief onderdeel van marktwerking

Marktwerking lijkt een vies woord te zijn geworden dat samengaat met topinkomens, kostenstijgingen en dalende kwaliteit, schrijft Sanders. Hij meent echter dat marktwerking veel goeds heeft gebracht: beperking van de wachtlijsten, beperkte premiestijgingen en zorgverzekeraars hebben een juiste hoeveelheid zorg weten te contracteren. Agnes Kant (SP) constateert juist dat de wachtlijsten in de ziekenhuizen groeien en wil de marktwerking afschaffen. VWS  is onrechtvaardig en onverstandig bezig als zij snijdt in het uurtarief, vindt Sanders. Het uurtarief is immers wezenlijk onderdeel van het marktmechanisme.

Systeemfouten corrigeren

Nu de overheid niet blijkt te verdienen aan de uurtarieven van medisch specialisten, krabbelt zij terug. Maar, stelt Sanders in het NRC Handelsblad: “Als het uurtarief en de jaarlijkse indexering daarvan nu tot een toename van de uitgaven leidt, dan is dat geen fraude, maar het gevolg van een weloverwogen politieke beslissing om het uurtarief niet budgetneutraal maar normatief vast te stellen.” Sanders wil weliswaar de systeemfouten corrigeren, maar vindt het prijzenswaardig dat sommige medisch specialisten, en ziekenhuizen, door innovatie productiever of kwalitatief beter zijn dan anderen. De concurrenten zullen volgen waardoor er regelmatig onderhandeld kan worden over een structurele verlaging van de normtijden en een betere kwaliteit van zorg.

Lees het volledige stuk in NRC Handelsblad: ‘Wie aan beloning medisch specialist komt, komt aan marktwerking’.

4 Reacties

om een reactie achter te laten

Anonym

30 augustus 2009

De overheid verdient niet aan de uurtarieven van de specialisten en dat is ook nooit de bedoeling geweest. Wel is er een systeemfout opgetreden waardoor sommige specialisten - waaronder radiologen - hun inkomen verdrievoudigd zagen worden, dat is nog eens verdienen! Nog even daargelaten dat specialisten erin geslaagd zijn bij het vaststellen van de DBC's het honorariumdeel zodanig te laten vaststellen dat zij tot de best betaalde medici van de wereld behoren. Als ik door een overschrijvingsfout van de bank of door een fout van de belastingdienst teveel geld ontvang moet ik dat netjes terugbetalen en als ik dat niet doe wordt ik wel gedwongen door de rechter. Vinden artsen dat ze gelijk een boven ons gestelde hogere macht onder en boven de wet staan? En vinden artsen het redelijk dat premiebetalers worden verplicht om hun ten onrechte verkregen riante beloning te mogen ophoesten? En wat heeft het allemaal met marktwerking te maken, ik kan helemaal niet naar een goedkopere radioloog want ze verdienen allemaal drie keer teveel!

Anonym

11 september 2009

Geachte Specialisten,



Ik heb net naar nova gekeken en ik wil even reageren op de discussie over uw salaris.



Ik vind dat het systeem van de kinderartsen voor iedereen zou moeten gelden.



Ik vind het heel slecht als u meer zou verdienen dan 180000 Euro. Dat is al een behoorlijk groot inkomen.



Ik denk dat ieder mens in de aard hebzuchtig is en daarom moet er een grens vastgesteld worden.



Het moet maatschappelijk acceptabel zijn en daarom is 180000 euro ruim voldoende als salaris voor mensen die bijzondere prestaties leveren.



Ik vind het wel erg als u dezelfde mentaliteit zou hebben als de bankdirecteuren die hun zakken gevuld hebben ten koste van de klanten.



Toen ik het beeld van die ene arts zag bij de patient voelde dat heel vreemd. Ik dacht: "stel je voor dat je daar ligt. Je hebt die arts nodig voor je genezing maar ondertussen weet je dat hij het voonamelijk doet voor een dikke bankrekening". Dat is een vreemde gedachte. Ik hoop maar dat ik dan alleen aan mijn gezondheid denk als het zover komt en niet aan het salaris van de arts die bij mijn bed staat.



Ik ben een gewone burger. Ik heb mijn mening gezegd.



Groeten van Bram van der Beek

Anonym

16 september 2009

Het verhaal van Floris Sanders over marktwerking gaat niet op omdat de radiologen vereniging zelf vaststeld hoeveel radiologen in nederland opgeleid mogen worden of welke buitenlandse radiologen toegelaten worden. Dus als Sanders pleit voor marktwerking en daarmee de exhorbitante salarissen wil vergoeilijken zal het gehele opleidings systeem tot arts en radioloog eerst geherstructureerd moeten worden. Tot die tijd mag de samenleving het uurtarief vaststellen dunkt me.

In mijn omgeving ken ik het verhaal van een radioloog die vanuit een academisch ziekenhuis overgestapt is naar een perifeer zhs, en niet omdat hij zo goed functioneerde! Hij krijgt een salaris van meer dan 430.000 euro voor een part time (4 dgn/wk) baan.



Leg dit maar eens uit!

Oukes

28 oktober 2009

Geachte Specialisten,



De vraag om van de uurtarieven af te blijven is natuurlijk niet meer dan een afleiding van de fundamentele vraag: ‘Wie houdt welk systeem in stand?’. Als we marktwerking propageren, dan moet de 'numerus fixus' uit het specialisten bestel. Dit gaat zeker niet gebeuren, omdat de specialisten zich metname in de perifere ziekenhuizen in een kooi van Faraday hebben opgesloten (en zich de positie van onaantastbaarheid hebben aangemeten!), want zolang een maatschap met zo min mogelijk mensen de opbrengst kunnen delen zal de opbrengst per persoon in de maatschap het hoogste zijn.

En hier doet zich de vraag voor welke rol hebben alle partijen om de zorgvraag in Nederland te beantwoorden, die niet alleen volgend jaar maar ook over 28 jaar voldoet aan de demografische situatie (vergrijzing!) in ons land. In 2038 zwelt de vloedgolf van zorglasten aan– op basis van het huidige systeem - tot een niveau die ver uitstijgt boven de huidige 11% van het bruto nationaal product. Deze vloedgolf noemen we hier voor het gemak de zorgTsunami.



En de vraag om te komen tot een herdefinitie van het (huidige omslag-) stelsel kan niet worden opgelost door de loopgraven oorlog van partijen die zich hebben ingegraven in het veld van:

- populisme en de gunst van de kiezer op de korte termijn (public choice theory) of

- eigen belang van een goed gevulde portemonnee (die ene specialist of commerciële partij) of

- de gedachte: ‘dat lost de ander wel op (over het grote aantal partijen dat niet ingrijpt bij het disfunctioneren van een specialist).

- het subsidiëren van een veelheid aan onderzoeks- en belangen partijen (VWS)

- steeds grotere beleidsafdelingen bij instituties/ziekenhuizen/overheidsinstanties als antwoord op beheersingsvraagstukken en de complexiteit van wetgeving en de grote hoeveelheid partijen in het stelsel



Het systeem is vervuild en op welke crisis moeten we wachten voordat we het systeem herdefiniëren en opschonen, zodat we ons weer richten op de primaire taak van de gezondheidszorg. Dit betekent dat alle partijen uit hun kooi –van Faraday - moeten kruipen en zichzelf de vraag stellen: welk stelsel is langdurig werkzaam? Dat betekent dat alle partijen, zich de vraag mogen stellen welke rol heb ik hier, persoonlijk en in relatie met mijn omgeving. Juist de nadruk op persoonlijk is relevant, omdat de huidige specialist, politicus, bestuurder straks zelf de effecten ervaart van het huidige handelen als die zelfde persoon straks op zijn/haar oude dag in eigen persoon zorgconsument is. En zich de vraag stelt: wat heb ik eraan gedaan? Dat vraagt om afstand te doen van de huidige rol, vooronderstellingen en patronen. En dat gaat niet zonder pijn, want zonder pijn geen verandering of moeten er eerst weer slachtoffers vallen!! In dit licht is het gedachtegoed van creatieve destructie (door Schumpeter) historisch duurzaam gebleken en die moeten we zeker weer van stal halen!



We komen in de discussie over de uurtarieven niet veel verder door het delen van opinies en debat over de huidige situatie. Tegelijkertijd begint het grote publiek zich meer te roeren in de gevolgen van dit soort maatschappelijke vraagstukken. En de roep om een herziening van verschillende stelsels wordt groter. Omdat er zoveel verspilling van energie gaat zitten in het in stand houden van het bestaande stelsel. En wat is dan de betekenis van ‘gezond’?



Zolang de specialisten de discussie voeren over uurtarieven op een niveau van persoonlijk belang, zonder fundamentele vragen over: het stelsel en de rol van de verschillende partijen, zijn de specialisten feitelijk een achterhoede gevecht aan het voeren over het bestaansrecht van het huidige stelsel, zonder dat ze het zelf door hebben. Tegelijkertijd geldt voor de overheid - met het ambtelijke top voorop – dat zij zich zelf de vraag mogen stellen in welke kooi hebben zij zichzelf opgesloten.





Frits Oukes



Oprichter van NLZorgForum.



Het NLZorgForum biedt een jaarlijks platform (vergelijkbaar met het WorldEconomicForum) voor de rollenspelers in de zorg in een ontdekkingsreis (middels co-creatie) naar een duurzaam zorgstelsel.

Top