ACTUEEL

NZa: 'Sleutel niet aan beheersmodellen'

Financiële beheersmodellen hebben patiënten vervreemd van het zorgstelsel. En sleutelen aan DBC-systemen is zeker niet de oplossing om dat publieke vertrouwen terug te winnen. Dat stelt Johan van Manen van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) tijdens het Performation event ‘De patiënt centraal in uw stuurinformatie’.

Van Manen deed zijn uitspraken naar aanleiding van de uitkomsten van het self-assessment van vorig jaar. Alle ziekenhuizen hebben toen gerapporteerd over hun al dan niet bewuste fouten bij het declareren. Daaruit blijkt dat er 277 miljoen aan onterechte declaraties is uitgeschreven. Dat is 1,2 procent van de totale omzet van ziekenhuizen. “Het economische effect is weliswaar relatief gering, maar de politieke en maatschappelijke impact is dat zeker niet”, stelt Van Manen. “Bereken dat bedrag terug naar de zorgpremie en het gaat om 20 euro de man.” 

Daarnaast waarschuwt Van Manen dat dit soort berichtgeving het draagvlak van het zorgstelsel aanvreet. “Je ziet het publieke vertrouwen verdwijnen.”

Boodschappen

Van Manen trekt een vergelijking met de kassabon bij de Albert Heijn om zijn punt te verduidelijken. “Een ziekenhuis opent ongeveer 250.000 DOT’s per jaar. Als 1 procent daarvan onjuist is, komt dat neer op 2500 foute declaraties. Als 2500 mensen een verkeerde kassabon krijgen bij de Albert Heijn, heeft de supermarkt een probleem. Ziekenhuizen moeten zich afvragen voor wie ze die DOT’s eigenlijk bijhouden. Is dat voor de lol van de verzekeraar? Of voor een bureaucraat van de NZa? Nee, het gaat om het overzicht voor de patiënt, om de klant.”

De Nationale Ombudsman stelde recent in het rapport 'Ziekenhuisrekeningen op weg naar transparantie?' dat het complexe, ondoorzichtige systeem op basis van DBC's de burger het gevoel geeft ‘belazerd’ te worden en tast daarmee het draagvlak voor het collectief gefinancierde stelsel aan.

5 Reacties

om een reactie achter te laten

Bas Leerink

30 januari 2015

@Johan van Manen: bij Albert Heijn veranderen ze de productindeling dan ook niet met terugwerkende kracht.
Natuurlijk is correct registreren en declareren belangrijk. Maar de NZa moet nu niet net doen alsof het verplicht moeten declareren van een DBC zorgproduct met een gemiddelde prijs niet ligt opgesloten in het door de NZa beheerde DBC systeem. Ziekenhuizen mogen aan de klant en de zorgverzekeraar geen individuele nota sturen.

Glenn Mitrasing

31 januari 2015

Heerlijk absurde vergelijking met de AH.... bewijst weer het failliet van het denken over de zorg bij de NZa..

Wim Jongejan

2 februari 2015

Prachtig toch die wereldvreemdheid bij de NZa. Van Manen zegt dat ziekenhuizen de DOT's bijhouden voor het overzicht van de patiënt, de klant. Die heeft door de aard van de systematiek nou juist helemaal geen overzicht, hetgeen de Nat. Ombudsman ook aangaf en iedere weldenkende burger ook al lang weet. De vergelijking met Albert Hein is belachelijk. Albert Hein hanteert toch ook niet 1 tarief(DOT) voor alle vleeswaren of 1 tarief voor alle toiletartikelen. Losgezongen van de werkelijkheid, dat is wat de NZa karakteriseert.

Ard Leferink

2 februari 2015

Ik probeer al langere tijd het nut van productdefinities in de zorg te snappen. Maar het lukt me niet. Het is complex, vervreemdend voor de zorgverlener, oncontroleerbaar, onvolledig, ontransparant, tijdrovend.....En waren het alleen maar de DBC's, we hebben helaas ook nog heel veel andere productlijstjes. En die kunnen dan inhoudelijk ook nog overlappen met DBC's.
Als je al wilt bekostigen op basis van productie doe het dan eenvoudig via uren en materialen? Dat gaat toch in vrij veel branches al heel lang goed..... Geef mij vooraf een offerte met uren en materialen, dan kan ik achteraf de rekening ook nog met de offerte vergelijken. Dan snap ik het als klant.
De huidige productgebaseerde bekostigingssystematiek (als je al van een systematiek kan spreken) is volledig vastgelopen.



Bert Huisman

3 februari 2015

Ziekenhuizen moeten op een patiënt/productbasis factureren omdat we private zorgverzekeraars kennen. De kosten moeten immers doorbelast worden en op welke basis zou dat anders moeten? Natuurlijk wil de ene zorgverzekeraar niet meer betalen dan de andere. Het liefst minder, maar in elk geval niet meer. Dan is een gemiddelde prijs een aardig compromis (maar daarmee is wel een instrument van inkoop, de prijs, bot geworden).
Nog los hiervan is een ziekenhuis voornamelijk een capaciteit-gedreven organisatie. Het overgrote deel van de kosten is vast. Het bepalen van de (gemiddelde of specifieke) prijs van een product is dus vooral een verdelingsvraagstuk: hoe verdeel ik de vaste kosten over de verschillende producten. En dat zijn er zeer veel, van het verwijderen van een wrat tot een open-hart operatie of een niertransplantatie. Daarom ontstaan er van die onbegrijpelijke prijzen: er zit van alles en nog wat in versleuteld waar de patiënt in het concrete geval vaak niets mee te maken heeft gehad.
Met de beheersing van de kosten heeft dit alles niets van doen Als de vaste kosten onder controle gehouden worden (vooral die van het personeel) dan gebeuren er geen ongelukken.

Top