ACTUEEL

‘Keukentafelgesprek is kwetsbaar instrument’

‘Keukentafelgesprek is kwetsbaar instrument’

Keukentafelgesprekken tussen gemeentelijke ambtenaren en zorggebruikers leveren geregeld problemen op. Dat constateert directeur Illya Soffer van de netwerkorganisatie voor mensen met een beperking of chronische ziekte.

“Wij maken ons grote zorgen over het keukentafelgesprek”, zegt Soffer in het maartnummer van Skipr magazine tegen interviewer Willem Wansink. “Het wijkteam of de wijkverpleegkundige als toegangspoort tot de zorg is kwetsbaar, zeker als die mensen niet goed worden opgeleid. En wie zo’n gesprek weigert, dreigt zijn voorziening mis te lopen.”

Geen vuilophaaldienst

Daarnaast heeft Soffer grote zorgen over het leerlingenvervoer voor kinderen met een handicap. “Er wordt flink bezuinigd op het leerlingenvervoer. Dat kan, omdat het als afzonderlijke gemeentedienst wordt gefinancierd en georganiseerd. Maar het is geen vuilophaaldienst.”

Volgens haar hoort het leerlingenvervoer bij de Wet maatschappelijke ordersteuning (Wmo) of bij passend onderwijs. “Je kunt het onderwijs nog zo goed inrichten, als de leerlingen er niet kunnen komen, hebben kinderen met een beperking daar niets aan.”

Directeur Soffer van Ieder(in) behartigt de belangen van mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking, dan wel met een chronische ziekte. De lobby-organisatie komt voort uit de voormalige CG-Raad; zij heeft 250 leden en vertegenwoordigt ruim twee miljoen mensen.

Niet te verteren bureaucratie

Soffer wijst erop dat de bureaucratische handelingen in de zorg zich almaar verder opstapelen nu de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ) is vervangen door de Wet langdurige zorg (Wlz). “Er wordt een niet te verteren bureaucratie opgetuigd in gemeenten, bij de zorgverzekeringswet, de langdurige zorg en het persoonsgebonden budget. Schandalig, dat was niet de bedoeling. We zouden het met elkaar toch eenvoudiger maken? Dichter bij de mensen, toegankelijker, makkelijker, grijpbaar, onder handbereik.”

Soffer weet ook uit eigen ervaring waarover ze spreekt. Haar oudste zoon heeft veel zorg nodig. Hij heeft zeven zorgverleners voor onder meer  logeren, begeleiden en naschoolse opvang. Soffer: “Met elke zorgverlener moet een contract worden opgemaakt. Al die contracten moeten aan nieuwe eisen voldoen en naar de Sociale Verzekeringsbank. Daar zijn ze overbelast. Niemand belt terug. Hun computers matchen niet met het zorgkantoor. En DigiD functioneert al helemaal niet.”

Het interview met Illya Soffer is verschenen in het maartnummer 2015 van Skipr magazine

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Kees Knol

17 februari 2015

Dat de WMO een nieuwe, dure bureaucratie met zich mee zou brengen was bekend; de prijs voor lokaal indiceren en organiseren. Dat keukentafelgesprekken door een aantal gemeenten door niet-deskundigen zouden worden georganiseerd was ook te voorzien - de rijksoverheid heeft er voor gekozen de gemeenten alle ruimte te geven. Daardoor gaat er nu en de komende tijd van alles behoorlijk mis. Het zou het Kabinet sieren als er met de VNG afspraken gemaakt worden over de kwaliteit van de keukentafelgesprekken.

Jacques J.K. Gerards

17 februari 2015

De term keukentafelgesprek is door zijn eufemistisch gehalte op zichzelf al bittere humor. Het is een hard onderhandelingsgesprek tussen een zorgvrager, die zorg nodig heeft, en een gemeente, die zo min mogelijk geld daarvoor over heeft. Het suggereert misleidend iets huiselijks. Bovendien is het een archaïsche term, want wie voert nog onderhandelingsgesprekken aan een keukentafel? WMO betekent meer overhead, meer bureaucratie en toegenomen risico's. Het wachten is op de eerste slachtoffers van dit alles.

V. Valk

17 februari 2015

Het is papierverslindende bureaucratie. Maar wat wil een mens anders met een boekhouderskabinet dat vanachter het bureau regeert en elk contact met de samenleving kwijt is. Zo langzaam aan krijg ik de indruk dat het speerpunt niet bezuinigen is of betere zorg, maar slechts het controleren en het plaatsen van mensen in hokjes. Ook al gaat dat met meer kosten en verslechterde zorg gepaard. Dat er zo achteloos met hulpbehoevenden wordt omgesprongen, dat het onrust veroorzaakt en mensen hiervan wakker liggen en zelfs erger, daar hebben deze boekhouders lak aan. Dat deze mensen extra kosten moeten maken, nauwelijks geinformeerd worden, de hulp niet kunnen krijgen die ze nodig hebben, interesseert het kabinet (en de CU, SGP en D66) geen ene moer. Dat het de staat meer geld gaat kosten nu en in de toekomst eveneens: dit kabinet rent door als een kip zonder kop. Mijn zoon (31) met ernstige psychiatrische beperkingen (klassiek autisme) die alleen de zorg kan krijgen via het PGB omdat hierin maatwerk mogelijk is, moet opnieuw aankloppen voor opname/behandeling bij de regionale GGZ- instelling die al eerder heeft aangegeven geen ingang voor hulp te vinden. Hij past gewoon niet in het aanbod. De zorgverleners (5) die hij nu heeft zijn deskundig, goed opgeleid (HBO/universitair) en ZZP'rs. De resultaten zijn goed, mijn zoon boekt progressie. De uurtarieven lagen al ver beneden de tarieven van die van de zorginstelling, aar de PGBtarieven van de Gemeente liggen nog lager: resp. 21,96 tot 27,48 bruto voor professionele zorg all in. Voor zorg van niet-professionele hulpverleners is dit 13,74. Heis om te huilen en eerlijk gezegd doe ik dit al dagenlang. Ik dreig, met mijn toch al kwetsbare gezondheid, als mantelzorger door mijn hoeven te gaan. Gebeurt dat, wat dan? Daarnaast voel ik mij genoodzaakt mijn zoon aan te melden bij een reguliere zorginstelling. In mijn regio is die zorg er niet, dus zijn wij gedwongen te verhuizen. In ons geval richting noorden, minimaal Eindhoven, Utrecht. Hoe ik dat moet doen, weet ik nog niet. Mijn zoon is i.v.m. autisme zeer honkvast, eigenlijk kan hij dit niet aan zonder een jarenlang voorbereidingstraject . Het waanzinnige is dat hij een PGB had/heeft van zo'n 50000,- Alle jaren heeft hij met alle voor hem benodigde zorg hiervan slechts zo'n 18000,- van gebruikt. Dat was bij een opname in een zorginstelling anders geweest. Goed dan de bureaucratie: CIZ indicatiebesluit, zorgovereenkomsten, zorgovereenkomsten kopiëren zowel voor de SVB en voor de Gemeente dit alles ook met apart nog andere formulieren met dezelfde informatie , weer formulieren invullen en kopieren voor de Gemeente, declaratieformulieren voor de SVB, de Gemeente vraagt recente VOG verklaringen van alle zorgverleneners, alweer formulieren van de Gemeente en nu ook een kopie van de aanvraag herindicatie CIZ terwijl ze een kopie van het besluit al hebben ( wil men het CIZ controleren?). Ook moet er een formulier ondertekend waarin toestemming wordt verleend informatie op te vragen aan 'derden' (welke 'derden' staat niet omschreven)...en ondertussen weet ik nog steeds niet waar ik aan toe ben en wat er van mij wordt verwacht, worden zorgverleners niet uitbetaald.

Top