HRM

Veel burn-out onder leden Geneeskundestudent

Burn-out komt onder 14,5 procent van de leden van belangenbehartiger de Geneeskundestudent. Dit komt doordat geneeskundestudenten werk en privé niet goed kunnen combineren en doordat ze een hoge emotionele belasting ervaren.

Dit blijkt uit een enquête die de Geneeskundestudent heeft afgenomen onder 2739 van de 14570 leden.

Langer bestaand probleem

Burn-out is een al langer bestaand probleem onder arts-assistenten, huisartsen en medisch specialisten. Uit het onderzoek komen aanwijzingen naar voren dat er al tijdens de geneeskundestudie een hoge prevalentie van burn-out is. Door het lage responspercentage van dit onderzoek is het moeilijk om een uitspraak te doen over de prevalentie en oorzaken van burn-out bij de rest van de Nederlandse geneeskundestudenten. De Geneeskundestudent adviseert daar meer onderzoek naar te doen.

Met name coassistenten voldoen aan de criteria voor burn-out: namelijk bijna 18 procent. Een belangrijke rol speelde een (te) grote invloed van werk op het privéleven. Het hebben van een bijbaan, het aantal uren doorgebracht op het coschap en de leeftijd waren geen risicofactoren voor het ontstaan van burn-out. Bij 64 procent van de coassistenten was sprake van uitputting.

Van de bachelorstudenten vertoonde 12 procent tekenen van een burn-out. Het risico hierop was significant groter voor studenten uit een hoger studiejaar (14 procent) dan voor eerstejaars-geneeskundestudenten (10 procent). Ook voor bachelorstudenten waren leeftijd, een bijbaan en het aantal uren dat ze aan studeren besteedden, geen risicofactoren voor het ontwikkelen van burn-out. Overigens was bij 52,5 procent van de bachelorstudenten sprake van uitputting.

Aan de bel trekken

Voldoende steun van het thuisfront verlaagde het risico op burn-out bij zowel bachelorstudenten als coassistenten. Daarnaast werd bij coassistenten het risico op burn-out verlaagd door voldoende steun van medestudenten. De onderzoekers adviseren geneeskundestudenten, de medische faculteiten, begeleiders van coassistenten en opleidingsziekenhuizen alert te zijn op de symptomen van een burn-out, "zodat ze op tijd aan de bel kunnen trekken".

"Burn-out bij artsen kan de kwaliteit van de zorg in gevaar brengen", stellen de onderzoekers. "Om goede patiëntenzorg te kunnen blijven bieden, is het belangrijk dat artsen en geneeskundestudenten waakzaam zijn op de aanwezigheid van burn-out en alle bijkomende klachten." Het tijdig herkennen en erkennen van burn-outklachten kan voorkómen dat studenten afhaken. Door voorlichting, de juiste ondersteuning en het bevorderen van hulpbronnen tijdens de basisopleiding kan het percentage burn-out bij arts-assistenten, huisartsen en medisch specialisten mogelijk worden teruggedrongen.

De resultaten van dit onderzoek zijn in lijn met eerder gepubliceerd onderzoek naar dit onderwerp. Zo laat een Nederlands onderzoek uit 2007 zien dat 20 procent van de arts-assistenten burn-outklachten heeft. Ander onderzoek toont aan dat 10 procent van de net-afgestudeerde specialisten kampt met burn-outverschijnselen. Ook medisch specialisten blijken niet zelden klachten te hebben van een burn-out. Daarnaast laat een enquête van de arbeidsongeschiktheidsverzekeraar Movir zien dat 70 procent van de huisartsen wel eens verschijnselen van een burn-out bij zichzelf constateert.

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Mauk van Heemstra ZorgSteedsBeter

30 april 2015

Ik mis de beschouwing over het aandeel van een gezonde werkcultuur.

Wij blijven accepteren dat bizarre werkdruk en werktijden horen bij onze dokterscultuur, terwijl dat de kwaliteit van het werk drukt, risico's verhoogt en dokters zelf ziek maakt en er geen enkele valide reden is waarom dit zou moeten.....

Dick Koenis Online-Mindfulnesstraining.nl

30 april 2015

Train op een eenvoudige manier de basiscompetentie in om om te gaan met druk. Daar hebben ze hun hele leven wat aan. En de zorgcultuur in zijn geheel ook...

Peter de Kuijer

6 mei 2015

‘Aan de bel trekken'

En dan komen ze misschien bij een psycholoog werkzaam in de BasisGGZ en al jaren gespecialiseerd in burnout behandeling. Het eerste wat die moet vertellen is dat behandeling van burnout niet meer vergoed wordt door de verzekeraar. Dat burnout geen ‘ziekte' of ‘stoornis' is maar een ‘klacht' die in een ander echelon ‘begeleid' moet worden, bijvoorbeeld door de huisarts zelf of de POH-ggz. Beiden zullen daar echter noch de tijd, noch de expertise voor hebben, dus zal een adequate behandeling voor eigen rekening moeten komen, tenzij de aanvullende verzekering nog iets vergoedt of dat de werkgever zo goed is de kosten te willen dragen. En als dit allemaal niet gerealiseerd kan worden moet er gezocht worden naar DSM-diagnoses die in de buurt komen van burnout en wel voor vergoeding in aanmerking komen. Het kost wat intellectuele elasticiteit, maar het wil wel lukken. Binnen de Basis GGZ zou het product ‘intensief' moeten zijn, maar dit is meestal nog te kort, dus misschien meer iets voor de Specialistische GGZ, die overal in gespecialiseerd is. De behandeling wordt dan geprotocolleerd uitgevoerd door een basispsycholoog onder verantwoordelijkheid van een senior hoofdbehandelaar. Daarnaast is er ook nog een groepsbehandeling en de mogelijkheid tot nabehandeling door middel van e-health. De kosten van deze bezuiniging laten zich raden.
Er zijn een paar antwoorden nodig op een paar vragen:
• Is burnout een ziekte, een stoornis of een klacht?
• Is er een behandeling geïndiceerd of volstaat begeleiding?
• Wie zal de behandeling uitvoeren of welke deskundigheid is nodig?
• Hoort het in de specialistische GGZ of juist niet? En waarom?
• Valt het onder een arbeidsongeschiktheidsverzekering die de meeste mensen niet hebben?
• Hoort de werkgever het te betalen? En wat als er geen werkgever is of als die weigert?
• Wat zou een goede behandeling inhouden en wat zou die mogen kosten?
• Wat doen we in dit geval met de elastische DSM-diagnose? En hoe gaan we dat tegen?
• In welke vorm en onder welke voorwaarden kan ik mijn expertise weer inzetten/uitvoeren?

Top