HRM

NVZD: 'Eind 2018 vijfhonderd geaccrediteerde bestuurders'

NVZD: 'Eind 2018 vijfhonderd geaccrediteerde bestuurders'

Op het najaarscongres van de Nederlandse Vereniging van Zorgbestuurders (NVZD) maakte voorzitter Paul van der Heijden bekend dat de organisatie uiterlijk eind 2018 zo'n 500 zorgbestuurders geaccrediteerd wil hebben.

Het in 2013 opgestarte accreditatietraject, waarmee de NVZD wil bijdragen aan de kwaliteit en legitimiteit van het zorgbestuur in Nederland, is in volle gang. Eind dit jaar verwacht men 75 geaccrediteerde bestuurders te kunnen begroeten, iets meer dan tien procent van het ledenbestand van de NVZD.

Centraal in de accreditatie staan vijf expertisegebieden van zorgbestuurders: technisch-inhoudelijk; het zijn van procesarchitect; maatschappelijke inbedding; communicatie en verantwoording afleggen en tenslotte persoonlijke professionaliteit.

Onafhankelijke auditoren voeren gesprekken met de zorgbestuurder en toetsen hen aan de norm: werkt de bestuurder actief aan zijn/haar vakontwikkeling en beschikt hij/zij over zelfreflectief vermogen? Het advies van de auditoren wordt voorgelegd aan de accreditatiecommissie, die in overleg bepaalt of de accreditatie aan een bestuurder wordt toegekend, of niet. Tot zover is één bestuurder die opging voor accreditatie, afgekeurd, maar de verwachting is dat zodra de voorhoede geaccrediteerd is en de 'grote groep' aan de beurt is, er ook meer afvallers zullen komen.

Haast

De kop is er dus af, maar de NVZD heeft haast. Afgelopen zomer zei minister Schippers – die het initiatief van de NVZD ondersteunt - tegen de Tweede Kamer dat ze verwacht dat eind 2018 alle leden van de NVZD geaccrediteerd zijn. "En dus moet er hard aan getrokken worden", aldus accreditatiecommissie-voorzitter Thom de Graaf. "Het is van groot belang dat dit proces van de sector zelf is. Als Den Haag straks alsnog reden ziet om in te grijpen, eindigen we met een vorm van overheidstoezicht." Die constatering leidde op de ochtend van het congres tot de door de Algemene Ledenvergadering geformuleerde doelstelling dat eind 2018 tweederde van de NVZD-leden – ongeveer 500 bestuurders - geaccrediteerd moet zijn

Alleen: het accreditatietraject is niet verplicht voor bestuurders. De 75 die tot nu toe door het traject zijn gegaan, vormen de voorhoede. Er zullen er de komende twee jaar zo'n 425 moeten volgen om de missie te laten slagen. Daartoe is de NVZD een charme-offensief begonnen, met presentaties bij instellingen en een groeiende verzameling getuigenissen op de website. Ook wordt gewerkt aan het vinden van meer auditoren en aan een betere IT-ondersteuning van het proces. Nieuwe NVZD-leden zullen vanaf 1 januari 2016 moeten beloven het accreditatietraject te gaan volgen.

Charme-offensief

Uiteindelijk moet het accreditatietraject uitmonden in een openbaar register, waar online kan worden nagezocht of een bestuurder geaccrediteerd is. "Maar zover zijn we nog niet”, aldus voorzitter van de accreditatie-kwaliteitscommissie Herma van der Wal. "Er leeft bij veel bestuurders nog koudwatervrees met betrekking tot dit traject. We hebben een charme-offensief opgestart om die te adresseren. En we betrekken de NVTZ zoveel mogelijk bij het proces, zodat ook aan toezichthouderskant het balletje kan gaan rollen." Ze vervolgt: "Mijn droom is dat straks bij de jaarlijkse beoordeling raden van toezicht aan hun bestuurder zullen vragen: 'Ben je geaccrediteerd?' En dat ze als het antwoord dan 'nee' luidt vragen: 'Waarom niet?'"

2 Reacties

om een reactie achter te laten

Olaf Wijman

30 november 2015

:) ' En dat ze als het antwoord dan 'nee' luidt vragen: 'Waarom niet?' :)

Martinus Stollenga

2 december 2015

Heb vanuit cliënten- en familieperspectief en als oud directeur veel ervaring met bestuurders in delen van de zorg (GGZ, Verslavingszorg, VG) en heb helaas weinig bestuurders gezien die voldoen aan de wensen van cliënten en familie aangaande het door hen gevoerde bestuur. Dat zou gebaseerd moeten zijn op het stimuleren van spraak en tegenspraak en bieden van ruimte aan de dialoog tussen medewerker en cliënten, de laatste desgewenst bijgestaan door familie of andere belangenbehartiger. Dat vereist een bestuurder die niet beheersmatig denkt en handelt maar kaders biedt en afdwingt en medewerkers coacht in het binnen die kaders benutten van maximale ruimte om op de persoonlijke wensen en behoeften van de cliënt afgestemde zorg te bieden in samenspraak met die cliënt. Bestuurders die hieraan voldoen ben ik helaas weinig tegen gekomen. Ben benieuwd of dit deel uit maakt van de accreditatie criteria.
Martinus Stollenga, zelfstandige innovator en ook als vrijwilliger actief in diverse cliënten- en familie organisaties en raden

Top