ACTUEEL

‘Verzekeraars bepalen niet wat goede zorg is’

Kwaliteit van zorg is primair een zaak van zorgaanbieders en niet van zorgverzekeraars. Dat stelt directeur Pieter Hasekamp van koepelorganisatie Zorgverzekeraars Nederland (ZN) in de decembereditie van het maandblad Nefarma&.

Druk uitoefenen

“Het vaststellen van kwaliteit van zorg is een interactief proces tussen de partijen, waarbij medici de standaard bepalen”, zegt Hasekamp in het huisorgaan van de farmaceutische industrie. Volgens Hasekamp mogen verzekeraars in dit proces wel druk uit oefenen zodat zorgaanbieders hun prestaties meetbaar en zichtbaar maken. Dit is volgens Hasekamp nodig gezien het bijzondere karakter van de zorgmarkt. “In een normale markt stappen aanbieders zelf met hun producten naar de afnemers en prijzen ze die aan: dit is wat ik maak en om die en die reden lever ik kwaliteit. In de zorgmarkt moet die druk vanuit consumenten en verzekeraars komen. Je zou verwachten dat zorginstellingen, maar ook bijvoorbeeld de producenten van geneesmiddelen, zichzelf meer zouden profileren, duidelijker zouden aantonen wat hun toegevoegde waarde is.”

Wantrouwen

De ZN-directeur erkent dat wantrouwen tussen de verschillende partijen een sta in de weg is voor een goed functionerende markt. “Maar er zit duidelijk beweging in, zeker in de farmacie. Een deel van de partijen is nu wel bereid het gesprek aan te gaan over de toekomst. Er komen wel degelijk nieuwe afspraken, contracten, en verdienmodellen tot stand.” Hasekamp hekelt in dit verband het optreden van politici en roept ze op ‘minder kort door de bocht te redeneren’.

2 Reacties

om een reactie achter te laten

Anonym

22 december 2009

Mijnheer P. Hasekamp stelt veel te stellig dat kwaliteit van zorg primair een zaak is van de zorgaanbieder. Uiteraard is kwaliteit zeer belangrijk voor de aanbieder. Echter het is de cliënt, of de zorgverzekeraar voor hem in het geval van natura verzekering, die kiest welke dienst aansluit bij zijn/haar behoefte. Kwaliteit is steeds vaker een zwaarwegende factor bij die keuze.

Want wie bepaalt nou wat kwaliteit is? Een zorgaanbieder/medici kan prachtige ideeën hebben over wat hij denkt dat goede zorg is, maar zonder toetsing aan hetgeen de doelgroep wenst, blijft hier weinig van overeind.



Steeds vaker kiest een verzekerde/cliënt nu ook bewust zijn eigen verzekeraar. Dus ook in het geval van de naturaverzekering kiest/bepaalt de cliënt, op wat langere duur/indirect de kwaliteit waaraan de geleverde zorg moet voldoen. Aan een ander uiteinde van de driehoek is het de verzekeraar wel degelijk die zou moeten inkopen op kwaliteit. Zeker als er sprake is van natura polissen. Hoe kan een woordvoerder van verzekeraars nou stellen dat zei alleen een taak hebben bij het zichtbaar/meetbaar maken! Natuurlijk is het stimuleren van benchmarking onder aanbieders een groot goed, maar dat is pas een eerste stap in de richting van verantwoorde zorginkoop. Cliënten en zorgverzekeraars kunnen dan misschien wel niet direct invloed uitoefenen op de kwaliteit van de geleverde zorg, indirect wel degelijk!



En keuzevrijheid is er wel degelijk. Natuurlijk zijn er ook spoedeisende situaties waar die keuzevrijheid er niet is. Maar voornamelijk de planbare zorg wordt mijnsinziens zeer bewust gekozen. Cliënten vragen in hun omgeving, of aan hun huisarts, waar een goede specialist zit; Cliënten kiezen een ziekenhuis met een betrouwbare naam, of kiezen een ziekenhuis, waarover een negatief verhaal de ronde gaat, bewust niet. De keuzevrijheid wordt jammer genoeg nog zeer beperkt door het tekort aan artsen, als gevolg van de numeros fixus. Maar daarmee is de stelling dat zorgaanbieders de kwaliteit bepalen nog niet verdedigd.

Sophie Hankes

22 december 2009

SIN-NL is het niet eens met Pieter Hasekamp.

De kwaliteit van gezondheidszorg en dus medisch handelen wordt bepaald door het resultaat. Tot nu toe betalen de zorgverzekeraars klakkeloos iedere declaratie van artsen en ziekenhuizen. Ook heroperaties of verlengd ziekenhuisverblijf, soms maandenlang, veroorzaakt door foutief medisch handelen wordt routinematig betaald door de zorgverzekeraars.

Het gebrek aan controle en belangenbehartiging voor hun verzekerden door zorgverzekeraars in het geval van fouten door artsen is zorgwekkend en afkeurenswaardig.

50 % der medische fouten zijn herhalingsfouten, zie rapport R. Willems ouddirecteur Shell-Nederland 2004.

De verzekerden zijn het slachtoffer, zowel medisch als financieel gezien, want zij draaien ten slotte op voor de schade, een groot maatschappelijk onrecht.

Artsen zijn vrijwel onaantastbaar, ook in hun falen. Dit is niet acceptabel en dient gecorrigeerd te worden. Hier ligt een dringende taak voor de overheid, de politiek en de media, volgens SIN-NL.

Top