HRM

'Sterke toename zzp'ers in de zorg'

Steeds vaker nemen werknemers in de zorg ontslag om daarna als zelfstandige aan de slag te gaan. In de eerste negen maanden van dit jaar schreven zo'n 10.000 mensen zich als zorg-zzp'er in bij de Kamer van Koophandel, 20 procent meer dan in dezelfde periode vorig jaar. Dat blijkt uit onderzoek van de Volkskrant.

Volgens de krant zijn het vooral mensen die het gehad hebben met de werkdruk, de administratieve lasten en de omstandigheden bij hun werkgever. Als zzp'er zijn ze juist steeds meer in trek, aangezien in de zorg sprake is van grote krapte op de arbeidsmarkt. Ze kunnen daardoor hoge tarieven vragen.

De ontwikkeling stelt zorginstellingen voor hoge loonkosten. In 2017 liepen de kosten voor het inhuren van zzp'ers in ziekenhuizen en gehandicaptenzorg met ruim 17 procent op, in de ouderenzorg met 16,4 procent en in de ggz met 11 procent. Ook is het met een slinkend bestand aan vaste medewerkers steeds moeilijker om werkroosters rond te krijgen.

Werkdruk

De Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ) zegt de ontwikkeling "niet leuk" te vinden. "Hierdoor wordt de werkdruk voor de collega's die zzp'ers achterlaten alleen maar hoger. En ze benadelen werknemers in loondienst die wél bereid zijn om lastige diensten te draaien", zegt een woordvoerder van het ziekenhuiskoepel. 

Ook komt de continuïteit van de zorg en patiëntveiligheid volgens hem in gevaar. "Zzp'ers kennen de teamleden en de patiënten niet. De kans op een slechte samenwerking neemt daardoor toe. Dat brengt risico's met zich mee", aldus de woordvoerder.

Hoge loonkosten

Daarnaast worden ziekenhuizen door de inhuur van dure zzp'ers volgens de zegsman van de NVZ op hoge kosten gejaagd. De hoge loonkosten voor de inhuur van zzp'ers als gevolg van een personeelstekort zouden één van de oorzaken zijn van de huidige problemen bij het MC Slotervaart in Amsterdam. Dat ziekenhuis heeft samen met vier Flevolandse ziekenhuizen uitstel van betaling aangevraagd en gekregen. (ANP)

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Hans Buijing

25 oktober 2018

Goed om het causaal verband in deze ontwikkelingen goed op een rij te hebben. De financiers van de zorg (verzekeraars) kiezen er al jaren voor om de tarieven zo laag mogelijk te houden zodat aanbieders binnen de dekking van de kosten geen ruimte meer houden voor aspecten die werkdruk kunnen verminderen zoals inhuren van meer personeel. Immers met oplopende kosten personeel (ook zij hebben recht op een fatsoenlijk cao-stijging) bij gelijkblijvende of zelfs dalende tarieven, zal het daar steeds meer gaan knellen. Althans, dat kan ik mij herinneren uit de inleiding economie. Maar misschien zijn die inzichten achterhaald?
Door het gebrek aan middelen en daardoor minder inzetbaar personeel neemt de werkdruk bij een gelijkblijvende of stijgende zorgvraag alleen maar toe. Tel daarbij op het ziekteverzuim en andere elementen die het werkplezier bederven (administratieve lasten, of zelfsturing (ook een vorm van administratieve lasten) en dan gaat de negatieve spiraal verder omlaag.
Binnen deze setting is het niet zo gek dat medewerkers denken dat zij dichter bij de kern van hun werk kunnen blijven als ze voor zich zelf beginnen: zelf bepalen wanneer je werkt, niet belast met de bijkomende verantwoordingsdruk en het georganiseerd wantrouwen van de financiers en ook nog een hoger uurloon kunnen behalen (en nu maar hopen dat ze ook aan pensioen en arbeidsongeschiktheid verzekering denken) en dan is de keuze snel gemaakt. Dat het voor de zorgorganisatie dan weer veel duurder is om hen in te huren bij gelijkblijvende of dalende tarieven en de consequenties daarvan voor het bekostigen van het zittende personeel, de werkdruk, het ziekteverzuim enz. enz.
Maar waar begint dit verhaal ook alweer: oh ja, bij de financiers. Laten we niet het verwijt richten op het symptoomverschijnsel van de individuele keuze van zorgmedewerkers (soms uit lijfsbehoud), maar de blik werpen op het achterliggende probleem: de wijze waarop we het zorgstelsel laten functioneren.

Mauk van Heemstra ZorgSteedsBeter

26 oktober 2018

Bijna Hans!

Want wat wij schijnbaar in de hele maatschappij uit het oog verloren zijn, is dat het ieders eigen verantwoordelijkheid is om zich niet te overwerken. En dat leidinggevenden de macht en verantwoordelijkheid hebben om dat te ondersteunen en te organiseren.

Het is ten principale aan de leiding van een organisatie om grenzen te trekken richting financiers om de eigen mensen te beschermen tegen uitbuiting.

Dat niet alleen: het is immers ook hun verantwoordelijkheid om de kwaliteit van de dienstverlening te bewaken.
En mensen onder bovenmatige druk, presteren kwalitatief slechter.
Dus ook die verantwoordelijkheid ligt bij mensen zelf en de leidinggevenden om dat te stimuleren en faciliteren.

En ja, het is mij kraak helder dat de praktijk in onze huidige maatschappij vrijwel overal anders is en verslechtert. Maar de oplossing moet echt zitten in een nieuwe insteek door de primair verantwoordelijken: leidinggevenden om dit bewustzijn naar medewerkers bewust te maken en te faciliteren.

Want op deze manier gaan wij richting Japanse werkomstandigheden waar momentel een schrikbarend hoge suïcidaliteit, is onder zeer jongeren, waar deze bizarre werk- en leefdruk zelfs al tijdens schooltijd aan de gang is.

Dat is niet aan financiers om op te lossen, maar wel om financiers mee te confronteren, als gevolg van hun onderhandelings-druk.

Peter Koopman

28 oktober 2018

Aantal zzp-ers stijgt, dat is wat onwennig. Vraag: is het totaal nu vergelijkbaar met het gemiddeld aantal zzp’ers in Nederland? Ik neem de beroepsgroep verpleegkundigen als voorbeeld. Er zijn thans 211.413 ingeschreven in het BIG register. Het aantal zzp in NL bedraagt ca 1.060.000 op de werkzame bevolking van 8.700.000 personen, dus 12,2%. Zijn er nu meer dan 25.792 verpleegkundigen als zzp werkzaam?

Top