Finance

'Afbraak van de ouderenzorg is dom geweest’

'Afbraak van de ouderenzorg is dom geweest’

"De afbraak van de ouderenzorg is dom geweest, omdat je op basis van de demografische ontwikkelingen kon weten wat er zou gebeuren." Dat zegt bestuursvoorzitter Marc van Ooijen van De Zorggroep in Skipr magazine. Geld kan de schade niet herstellen, aldus Van Ooijen, samenwerking en nieuwe woonzorgvormen wel.

"In de ouderenzorg is het beeld gecreëerd dat het niks wordt als we niet snel reorganiseren, snel afbouwen, snel managementlagen ertussenuit halen”, zegt Van Ooijen tegen interviewer Willem Wansink in het oktobernummer van Skipr magazine. “Als je zo snel afbouwt, dan doet dat iets met een organisatie. Bij ons zijn de ondersteunende diensten met tientallen procenten verminderd. Dit achtervolgt ons nog jaren.”

Op de plank

Door de dubbele vergrijzing zijn de problemen inmiddels zo nijpend geworden dat geld volgens Van Ooijen geen soelaas biedt. Over de twee miljard euro extra voor de verpleeghuizen zegt hij: “Natuurlijk moet dit geld er komen, maar dat is niet het grootste probleem. Die twee miljard liggen deels op de plank, omdat het personeel ontbreekt. We hebben te weinig verpleegkundigen, te weinig vrijwilligers, te weinig mantelzorgers. Bij ons staat een aantal bedden leeg. Niet omdat er geen wachtlijst is, maar omdat we het niet meer georganiseerd krijgen en ‘nee’ verkopen.”

Niet marktwerking, maar samenwerking is volgens Van Ooijen het antwoord. “De tijd van concurrentie is voorbij. Daar moeten we echt mee stoppen, voor zover concurrentie al heeft bestaan of in de hoofden zit van de medewerkers en de omgeving.”

Geen concurrent

Als voorbeeld noemt Van Ooijen de werkrelatie met buurorganisatie Proteion, die ook in Noord- en Midden-Limburg actief is. “We merken dat er in de dorpen en steden waar wij komen allemaal autootjes van ons en van hen rijden. Dat moet efficiënter kunnen. Op veel plekken kennen onze medewerkers de collega’s van Proteion. Wij zeggen: ‘Die collega’s zijn geen concurrenten. Als iemand in een van onze teams geen dienst kan draaien of als het even niet lukt met een moeilijke cliënt, bel dan niet slechts de mensen van het andere team binnen onze organisatie, maar ook het team van Proteion’.”

“Wij staan allebei voor dezelfde uitdaging,” motiveert Van Ooijen de samenwerking. “Er is meer werk dan we aankunnen, we hoeven niet bang te zijn dat we klanten verliezen of inkomsten derven. Het geld is er, de klanten zijn er. Alles wat we samen kunnen doen, moeten we aanpakken.” En: “Wij onderzoeken waar we elkaar kunnen versterken. Niet in het belang van de organisatie maar als maatschappelijke opgave.”

Nieuwe vormen

Onderdeel van die maatschappelijke opdracht is wat Van Ooijen betreft ook het innoveren van de zorg. Volgens hem dienen er tussen wat thuis kan – ‘en daar kan steeds meer’ – en het verpleeghuis gauw andere modellen te worden ontwikkeld. Woonvormen die beter geschikt zijn dan de oude verzorgingshuizen. Van Ooijen: “Kleinschalig, in de wijk, dat soort uitgangspunten is niet zo ingewikkeld,” verzekert hij. “Het is onze opgave, onze verantwoordelijkheid, om dit samen met de gemeenten en de woningcorporaties in de regio te verwezenlijken. Dat kost veel overleg en tijd, want we willen woonvormen creëren waar makkelijk zorg kan worden geleverd. Woonvormen waar mensen graag willen wonen, omdat ze die als hun thuis zien. Zorg die zwaarder is dan de gemiddelde thuiszorg met de intensiteit van de zorg die wij in een verpleeghuis aanbieden.”

Betere mix

Deze vernieuwingsslag vraagt van zorgaanbieders een open kijk op cliëntwensen, stelt Van Ooijen. “Wij praten met collega’s, gemeenten en corporaties over de toekomst van de ouderenzorg. We gaan uit van vitale gemeenschappen: groepen actieve mensen die iets voor elkaar en hun ouder wordende medeburgers willen betekenen. Zij willen geen extra verpleeghuis neerzetten, maar een oude school of kerk verbouwen. Zorgbestuurders zeiden vaak: ‘Dat is niet van ons.’ Dus bleven dit initiatieven van vrijwilligers. Mijn ideaal is een betere mix te vinden tussen de motivatie van deze mensen en wat wij kunnen toevoegen. In plaats van de vaste vraag waarop we jarenlang een vast antwoord gaven.”

Lees het volledige interview met Marc van Ooijen in Skipr magazine 11, oktober 2019.

6 Reacties

om een reactie achter te laten

Bernard de Vries Robles

23 september 2019

Prima, dat een zorgbestuurder nu deze cri de coeur geeft. maar is het niet ook zo dat tot voor kort elke zorgbestuurder in zijn missie en visie het unieke van zijn eigen organisatie voorop zette? En dat samenwerken daar wel in voor kwam maar dan wel op eigen voorwaarden en manieren. Wat verzet er zich tegen om echte samenwerking op te zetten ? Toch zeker niet de regelgeving? Die laat veel meer toe dan het werkveld denkt. En de beweging naar langer thuis wonen en dus scheiden van wonen en zorg, daar is toch niets mis mee? Direct aan de slag zou ik denken!

Jaap van den Heuvel

23 september 2019

Goede constatering. Wat ook helpt is dat het beleid mede door deskundigen bepaald wordt op basis van reële ramingen. En dus niet uitsluitend op politieke wensdromen.

PJM van Loon

23 september 2019

Was er ooit een geneeskundig perspectief gebruikt bij die afbraak?
Of was die leuke, nooit hard gemaakte zgn. volkswens: "iedereen wil zo lang mogelijk thuis blijven wonen", het enige leidende principe. Als daarnaast ook preventie, in de (neo-)liberale kijk op ons hoogste goed, gezondheid ( moet je zelf weten, eigen keus vlg. Hoogervorst), en door heftige bezuinigingsdrang ( ook in Onderwijs) door meerdere partijen de aanstormende ongezondheidsgraad onder steeds jongere mensen ( zie RIVM) onzichtbaar bleef, gaat het een onmogelijke opgaaf worden "er nog iets van te maken " door de managers. Het niet meer gebruiken van medische kennis rond preventie juist in de groeifase ( Gezondheidsleer al 40 jaar geleden vrijwel verdwenen uit boeken, adviezen en common sense) op zeer veel problemen, door de lichamelijke ontwikkeling van het kind niet meer te begeleiden en te controleren gaat zich ook in de verpleegzorg wreken: steeds jongere mensen met Parkinson, loopstoornissen door rugslijtage / stenose, ALS , Alzheimer, diabetes ( bij niet dikke kinderen!), neuropsychiatrische aandoeningen etc. Over de twee miljoen mensen met rugklachten en de miljoenen blessures en problemen met burnout en depressie hebben we het maar even niet. Veel (medische) wijsheid aan de zorgbestuurders, de politiek maar ook aan de alleen in de Ziekteleer voortjakkerende medische wetenschap gewenst! Voorkomen is beter dan genezen.

DGo

23 september 2019

Ja Marc, je hebt volledig gelijk. Het is door velen in de zorg voorzien dat de politieke keuzes een verkeerde uitwerking ging krijgen. En natuurlijk was zoiets uit te rekenen. Het gehele zorgstelsel is volkomen uit balans geraakt.
Het is een trieste constatering.

Mathieu Geurts

23 september 2019

De politieke keuze om de verzorgingshuizen af te bouwen was naar mijn mening ook niet echt gebaseerd op intrinsieke overwegingen. De mantra "iedereen wil zo lang mogijk thuis blijven wonen" werd gretig gebruikt (of misbruikt) om een brutale bezuiningsoperatie een quasi rechtvaardiging te geven. Natuurlijk voldeden veel verzorgingshuizen niet meer aan de huidige woonwensen, maar het format geclusterd wonen is zeker niet achterhaald. Er is dringend behoefte aan een verzorgingshuis 2.0. In de oude opzet woonden de mensen bij de zorg. In de nieuwe formule moet wonen het uitgangspunt zijn en de zorg moet bij de mensen wonen. Op die manier kunnen zelfzorg, burenhulp en mantelzorg efficient worden aangevuld met professionele diensten en zorg. De Rijksbouwmeester verklaarde onlangs dat de actuele woningvoorraad niet geschikt is voor de gestelde beidsdoelen. Gemeenten, woningcorporaties en zorgleveranciers moeten moeten zich maximaal inspannen om deze woonvorm op korte trrmijn te realiseren.

Irma

8 oktober 2019

En wie gaat ervoor zorgen dat de politiek actie onderneemt om reeds ingezette beleid terug te draaien?
- monopolie positie verzekeraars stopzetten
-BIG 2 van tafel. HBO-V is niet zaligmakend
- iedereen wil zo lang mogelijk thuiswonen indien dit mogelijk is. Maar als dit niet meer kan moet er goede gezondheids zorg beschikbaar zijn/ blijven.
-E health en innovatie zijn niet leidend maar ondersteunend.
- een betere CAO helpt wel degelijk om meer handen thuis, en aan het bed beschikbaar te krijgen.

Top