ACTUEEL

‘Gebrek aan concrete doelen nekt landelijke EPD’

De invoering van een landelijk elektronisch patiëntendossier (EPD) is ernstig bemoeilijkt door een gebrek aan concreet onderzoek. Hierdoor is nog altijd onduidelijk wat er met landelijke gegevensuitwisseling wordt beoogd. Ook ontbreekt het aan een gedegen kosten-batenanalyse. Dit constateert de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR).

Black box

In het onderzoek Het landelijk EPD als black box reconstrueert onderzoeker Bettine Pluut de ontwikkeling die het EPD de laatste jaren heeft doorgemaakt. Door fundamentele onenigheid tussen stakeholders over nut, noodzaak en doel, is er nog lang geen sprake van een landelijke uitrol. Met name onder artsen is het draagvlak gering, maar ook onder patiënten bestaat nog altijd grote reserve.

Impasse

Pluut wijt de huidige impasse ondermeer aan het gebrek aan concrete, onderbouwde doelstellingen in de beginjaren. Hierdoor is er nauwelijks onderzoek gedaan naar de precieze wijze waarop landelijke gegevensuitwisseling bijdraagt aan een hogere kwaliteit van zorg. Daarnaast heeft de focus te veel gelegen op technische vragen rond het ontwerpen, ontwikkelend en testen van een infrastructuur. Ook kampende minister,  VWS en het Nationaal ict-instituut in de zorg (Nictiz) met imagoproblemen. Wel lijkt sinds eind 2009 wel sprake te zijn van een voorzichtige verbetering in de verhoudingen tussen VWS en het veld. “Van een gedeelde visie en goede samenwerkingsrelatie tussen de verschillende actoren is echter nog geenszins sprake”, concludeert Pluut.

Onderzoek

Toch is dit draagvlak van wezenlijk belang, gelooft Pluut. Het wettelijke verplichten tot deelname aan een landelijke EPD is weinig zinvol aangezien gebruikers daarmee nog niet gedwongen kunnen worden tot het daadwerkelijk delen van gegevens. Pluut acht het vanuit veranderkundig oogpunt daarom beter dat er werk gemaakt wordt van praktijkgericht onderzoek naar het wat, waarom en hoe van landelijke gegevensuitwisseling.

5 Reacties

om een reactie achter te laten

Mitrasing

25 oktober 2010

Slechts een bevestiging van wat Huisartsen al geruime tijd verkondigden. Als men nu eens wat vaker naar de huisartsen werd geluisterd zouden zo veel problem inde zorg zijn opgelost. Maar obsessief compulsief gedragende politici en beleidsmakers luisteren zelden.

Anonym

26 oktober 2010

Natuurlijk is er vanuit artsen en patienten niet voldoende draagvlak. We zien de laatste dagen weer bij het internetbankieren waartoe de criminele hackers in staat zijn. Noch als arts noch als patiënt zou ik vertrouwen hebben in een systeem waarbij niet eens vaststaat dat het echt wat oplevert. In Albanië hebben patienten hun eigen dossiers thuis. Het zou veel eenvoudiger en efficiënter zijn als iedereen een medische kaart zou krijgen waar kort zijn/haar gegevens en medicatie opstaan. Zo wordt de patient ook verantwoordelijk voor de eigen gegevens en is de kans op ongewenste "inbraken" gering.

Anonym

26 oktober 2010

Wat een gezeur. Iedere chronisch patiënt weet hoe handig het is als artsen in de computer kunnen zien welke medicijnen je gebruikt en welke ziekten zich hebben afgespeeld. Het scheelt tijd, fouten en irritatie over 1.000 x hetzelfde verhaal moeten vertellen. Iets wat overkomt als zeer inefficient en suf.

Dat de doelstellingen in het begin niet concreet zijn geformuleerd is bovendien nog eens onwaar. Heb indertijd van dichtbij gezien op welke wijze deze zijn geformuleerd en dat was goed vanuit de patiënt geredeneerd. Tot er ruis op de lijn kwam door artsen die niet willen delen en de discipline opbrengen de juiste info in te brengen.

LifeSafe

26 oktober 2010

Onmisbare medische gegevens altijd bij de hand







Ambulancepersoneel, maar ook medisch specialisten en andere artsen vragen patiënten vaak de oren van het hoofd bij een ongeval of een onverwacht artsenbezoek.



Een Elektronisch Patiënten Dossier (EPD) zou uitkomst bieden, maar de invoering hiervan laat op zich wachten. Daarom is het voor veel mensen van belang zélf hun EPD bij zich te dragen.







Op tijd de juiste medische informatie achterhalen is voor artsen en ander medisch personeel een enorme klus. De praktijk wijst uit dat zelfs binnen één ziekenhuis doktoren niet in één oogopslag kunnen zien hoe een collega arts zijn patiënt behandeld heeft. Ook bij verandering van ziekenhuis blijkt het voor de instellingen erg moeilijk onderling informatie uit te wisselen.







Elektronisch dossier



De invoering van het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD) kan medisch personeel helpen om in elke situatie de gegevens van cliënten snel voorhanden te hebben. De invoering hiervan lijkt echter nog ver weg; belangrijk dus om als patiënt zelf alle informatie bij de hand te hebben.



Wim Plasmeijer uit Leiderdorp, eigenaar van MijnMedischDossier, heeft zich in het informatieprobleem verdiept. “Veel mensen lopen rond met een SOS talisman om de nek, waarin beperkte medische informatie op een klein papiertje staat. Eigenlijk is dat niet meer van deze tijd”. Naast zo’n beperkte talisman dient men ook nog een (papieren) medicijnpaspoort op zak te hebben. “Maar hoe leg ik in het buitenland uit dat ik geen MRI scan mag hebben omdat ik drie stands in mijn aderen heb?” Hiervoor is de LifeSafe ontwikkeld: De kleinste USB stick ter wereld, met daarop alle medische informatie van de drager. Deze stick is verwerkt in een modern sieraad van Nederlandse makelij. De USB stick is overal ter wereld te openen voor elke arts of apotheker die een computer tot zijn beschikking heeft.







Dossiers opvragen



Via de website www.lifesafe.eu wordt men gecoacht hoe de juiste medische gegevens te verzamelen. Bij de apotheek krijgt men zijn medicijnenpaspoort, je kan er vaak zelfs op wachten. De huisarts kan men bellen en vragen om alle gegevens op een Cd-rom te zetten. Dit gebeurt ook bij de radiologieafdelingen van ziekenhuizen. Die informatie is meestal met een week in huis. Vervolgens moeten patiënten bij de afdeling dossierbeheer van het ziekenhuis hun dossier opvragen. Op de website vindt men voorbeeldbrieven hoe dit te doen. Zij zorgen ervoor dat de informatie van de diverse specialistische afdelingen verzameld wordt. Dat zijn vaak heel wat A-4tjes. Al deze informatie stuurt de klant dan aangetekend naar MijnMedischDossier, waar alles wordt ingescand en via de juiste protocollen op een kleine USB stick gezet. Elke klant kan aangeven welke informatie op de stick voor iedereen toegankelijk is, en welke gegevens alleen via een password te benaderen zijn. Zo wordt misbruik voorkomen. Van de gegevens wordt niets opgeslagen en alles gaat retour naar de klant. Natuurlijk kunt u het ook zelf doen als de techniek aanwezig is. In dat geval kan de LifeSafe apart besteld worden inclusief usb-stick met beveiligingsprogramma.







Leven gered



De eerste LifeSavers zijn al in omloop. En zelfs met een proefoplage van minder dan 20 is er al een leven gered. “Een man die onlangs een nieuwe hartklep had gekregen zakte tijdens een uitstapje in Italië in elkaar. Zijn vrouw sprak geen woord ‘over de grens’, maar kon wel wijzen op de stick in het sieraad dat haar man om zijn hals droeg. Hierdoor kon men in het Italiaanse ziekenhuis alle medische gegevens van de man inzien. Zijn vrouw kreeg later te horen dat zonder al deze informatie, haar man niet meer had geleefd. Bijzonder toch, dat hij zo’n stickje bij zich droeg?”







Positief



Diverse patiëntenorganisaties reageren positief op het initiatief. Marcel Heldoorn (Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie): "De LifeSafe kan in een behoefte voorzien doordat patiënten zich zekerder kunnen voelen als zij belangrijke medische informatie op een herkenbare manier bij zich dragen." Veel mensen zullen baat hebben bij het dragen van de LifeSafe. “Je weet nooit waar je welke informatie over je medische historie nodig hebt. De stick kan je leven redden.”







www.mijnmedischdossier.eu / www.lifesafe.eu.

van Vijfeijken

30 oktober 2010

Reeds meer dan 15 jaar geleden heb ik in mijn gynaecologische praktijk mijn eerste ervaringen opgedaan met het ter hand stellen van een (steeds bijgewerkte) kopie van de zwangerenkaart, aan zwangeren, die in mijn praktijk en/of in die van de bij deze zwangere betrokken betrokken verloskundige. Deze kopie dossiers raakten slechts bij zeer hoge uitzondering zoek en werden door de betreffende zwangeren zeer consistent meegebracht bij elk(spoed)consult , waar dan ook. Voortreffelijk dus.

In het verloskundig samenwerkingsverband, waar ik momenteel deel van uit maak( plm 2.000 bevallingen /jaar) hanteren we dezelfde systematiek: gaat feilloos, ook bij verblijf in het buitenland.



Medische gegevens horen dus bij de patient en niet in een grote landelijke database, die pas na zeer kostbare en moeizame technische aanpassingen door iedere zorgverlener (en patient!) benaderbaar zal blijken te zijn.Het risico op misbruik van deze data is, wanneer ze door de patient zelf beheerd worden minimaal. Compacte dragers voor opslag vormen in deze tijd geen enkele belemmering meer voor deze wijze van beheer.

Top