Artikel

Boekrecensie "Liefdewerk en oud papier"

Hoewel geschiedenis populairder is dan ooit tevoren, bungelt de historie van de gehandicaptenzorg er een beetje bij, constateren de journalisten Christa Carbo en Max Paumen in Liefdewerk en oud papier. Er is geen beleid en geen geld om het historisch bezit in kaart te brengen. Oude documenten en foto’s liggen verspreid  in kasten, kluizen en archieven.

Erfgoed van de gehandicaptenzorg

Nieuwsgierig naar hoe er met het erfgoed van de gehandicaptenzorg  wordt omgegaan, maakten Carbo en Paumen een rondgang langs archieven , mensen, gebouwen, musea en tentoonstellingen. Vanuit de vraag ‘is er belangstelling voor de geschiedenis van de gehandicaptenzorg?’ is een razend interessant boek ontstaan, dat zelf een minigeschiedschrijving is geworden met indrukwekkende foto’s en historische documenten.

We kunnen het ons bijna niet voorstellen, maar het is nog maar kort geleden dat een verstandelijk gehandicapte niet werd geaccepteerd.  “Ik werd debiel en geestelijk gehandicapt genoemd”,  vertelt Conny Kooijman, directeur van de LFB Onderling Sterk, de belangenvereniging door en voor mensen met een verstandelijke beperking. “Mijn broers vonden mij eng of raar en liepen met een grote boog om mij heen. In die tijd dachten ze dat een verstandelijke handicap besmettelijk was.”

Liefdewerk en oud papier. De geschiedschrijving van de gehandicaptenzorg. Christa Carbo & Max Paumen. Bohn Stafleu van Loghum, Houten, 2009. 136 pagina’s. € 19,50. ISBN:  9789031376025.

Leestip van Suzanne Weusten

0 Reacties

om een reactie achter te laten
Top