Artikel

Overheid heeft met gpb goud in handen

Met de verkiezingen in aantocht zullen we debatten krijgen over hoe het verder moet met de AWBZ-zorg. Laat ik alvast een duit in het zakje doen: ga uit van de zorg die iemand nodig heeft.

Door Aline Saers. Uit: Skipr Magazine 5, mei 2010

Moedig het persoonsgebonden budget aan, zorg dat het solide en toegankelijk blijft. Biedt mensen ruime ondersteuning om de zorg zelf te regelen. Dat levert kwalitatief goede zorg op maat op. Budgethouders weten mensen aan te trekken die anders niet in de zorg zouden werken, dus grijp die kans. Met het pgb heeft de overheid die zuinig moet zijn goud in handen.
Maar het pgb verwordt tot een mager instrument als de individuele zorgvraag niet goed meer in beeld wordt gebracht. En dat dreigt serieus. Staatssecretaris Bussemaker kwam begin februari met haar visie op de toekomst van de zorg. Zij stelt de vraag of er grenzen zijn aan de zorg thuis en antwoordt simpel dat die er zijn, maar ze laat in het midden waar die grens ligt.
Kern van de discussie hoort te zijn hoeveel zorg iemand nodig heeft. In 1995 bij de start van het pgb was er eenzelfde discussie over Blom Hulscher die graag met haar moeder zelfstandig wilde wonen. Toen was de uitkomst dat het er niet om ging waar de zorg verleend werd maar hoeveel zorg iemand nodig heeft. Dit debat moet opnieuw gevoerd worden, want we zijn bezig de individuele zorgvraag te verdoezelen.

Gemiddelde prijs

De verwijdering van de individuele zorgvraag begon in 2007 met de zorgzwaartepakketten Die waren bedoeld om een einde te maken aan de uniforme beddenprijs. De instelling wordt sindsdien niet afgerekend op de geleverde zorg per persoon, maar krijgt een gemiddelde prijs. Daartoe worden mensen ingedeeld in groepen die oplopen van lichte naar zware zorg. Aanvullend is de eis van een zorgplan opgenomen. Een zorgplan zorgt voor de individuele verfijning binnen een profiel. De een zal meer zorg nodig hebben, de ander wat minder. Binnen een zzp middelt zich dit financieel uit.

Wurggreep

Het venijn zit erin dat mensen die aanspraak maken op verblijfszorg maar thuis willen blijven, ook ingedeeld worden in die zorgzwaarteprofielen. Zij krijgen niet meer geld dan een instelling voor een dergelijke persoon zou ontvangen. En weg is het uitgangspunt van de individuele zorgvraag. Iemand die de zorg thuis niet voor dit bedrag weet te regelen, moet maar naar een instelling.
Een aantal budgethouders liet het er niet bij zitten en is in bezwaar en beroep gegaan. In oktober 2009 doorbrak de Centrale Raad van Beroep de wurggreep van de ZZP-indicatie. De hoogste rechter veroordeelde het CIZ tot het indiceren vanuit de hulpvraag.
Het ministerie van VWS weigert echter de indicatiestellers de ruimte te geven om vanuit de hulpvraag te indiceren. Dat hiermee de uitspraak van de hoogste rechter wordt genegeerd is ernstig en zorgelijk. Dit conflict illustreert dat de individuele zorgvraag thuis opgeofferd wordt aan de financieringssystematiek van de instellingszorg in de AWBZ.

0 Reacties

om een reactie achter te laten
Top