Artikel

Skipr 99 Uitvergroot:Jean Savelkoul - 51

Marktwerking is een worsteling. Jean Savelkoul vat de ervaringen van het VU medisch centrum in Amsterdam met het geliberaliseerde zorgstelsel kernachtig samen. “Marktwerking en dbc’s in het B-segment staan op gespannen voet met onze publieke taken”, stelt Savelkoul. “We moeten met lede ogen toezien hoe we hier artsen of gespecialiseerde verpleegkundigen opleiden die elders aan het werk gaan of door detacheringbureaus worden weggeplukt.”

Postcodebeleid

In arren moede overweegt het VUmc nu om de opleidingskosten bij vroegtijdig vertrek terug te vorderen. Het probleem is volgens Savelkoul dat “niet helder is wat wel en wat niet mag”. “We hebben net weer de Nederlandse Zorgautoriteit op bezoek gehad vanwege het postcodebeleid in de regio Amsterdam. Dat beleid heeft wat ons betreft niets met marktwerking of het hinderen daarvan te maken.  Voor de eigen omgeving willen we graag de basiszorg doen, maar we willen geen toeloop van andere ziekenhuizen, want basiszorg is niet onze primaire taak. Het postcodebeleid is juist bedoeld om de keuzevrijheid op het gebied van meer gespecialiseerde behandelingen te waarborgen. Neem bijvoorbeeld ons MS-centrum, dat trekt patiënten uit het hele land. Zou behoud je als ziekenhuis expertise.” En die expertise is volgens Savelkoul moeilijk te behouden wanneer ziekenhuizen hun capaciteit moeten inzetten om optimaal mee te dingen in een bepaald segment van de markt voor curatieve zorg.

Basiszorg

Tekenend voor de lastige positie van de UMC’s is dat toezichthouders als de NZa en de NMa soms een heel andere taal lijken te spreken dan de ziekenhuizen. “De NZa wilde weten wie onze concurrent is op het gebied van basiszorg, maar die hebben we helemaal niet, want basiszorg is niet onze corebusiness”, vat Savelkoul de dialoog tussen doven samen.

Capaciteit Amsterdamse ziekenhuizen

Savelkoul is er allerminst van overtuigd dat er binnen de Amsterdamse ziekenhuissector sprake is van overcapaciteit. “Dat wordt altijd gezegd, maar we zitten te springen om bedden”, reageert Savelkoul. “We hebben de capaciteit van zoveel ziekenhuizen hard nodig in het Amsterdamse.” Dat geldt wat Savelkoul betreft ook voor de aanwezigheid van twee UMC’s in één stad. “Wat ik wel vind is dat je met elkaar afspraken moet maken over wat waar gebeurt. Neem de neurochirurgie, sinds 2005 hebben het VUmc en het AMC samen één afdeling met één afdelingshoofd, maar in het kader van de lateralisatie concentreert elk van de ziekenhuizen zich wel op een ander deel van het vakgebied.”

Spelregels

Ook hier kunnen de nieuwe spelregels in de zorg zelfs een gelouterd bestuurder als Savelkoul nog altijd in verwarring brengen. “Over kwaliteit en veiligheid moet je afspraken maken, maar hoe passen die in  marktverhoudingen? Daar worstelen we mee.” Als er één ding is waar Savelkoul nog steeds niet aan kan wennen is het enorme controlecircus dat met de komst van marktwerking is opgetuigd. “Wat me verbaasd is de enorme bureaucratisering waarmee marktwerking gepaard gaat. Daar kan ik echt wakker van liggen. We gaan naar een systeem waarbij er voor iedere professionele handeling twee mensen nodig zijn om het vast te leggen.”

Financiƫle beheersbaarheid

Ook de eenzijdige nadruk op financiële beheersbaarheid is Savelkoul een doorn in het oog. Na jaren van stroomlijnen en afslanken is de rek er wat Savelkoul betreft wel een beetje uit bij de UMC’s. “Als je als raad van bestuur overal voortdurend bovenop zit, wordt het op een gegeven moment heel lastig om de academische vrijheid en ruimte te behouden die nodig is om creativiteit te ontwikkelen. Het is heel frustrerend om gerechtvaardigde wensen van artsen om reden van betaalbaarheid te moeten afwijzen.”

Terugblik 10 jaar UMC

Ondanks de turbulente ontwikkelingen binnen de zorg -en de bijhorende bestuurlijke frustraties-, kijkt Savelkoul met tevredenheid terug op de tien jaar die hij nu bij het VUmc actief is. “Toen ik binnenkwam was Elmer Mulder net een half jaar in dienst als bestuursvoorzitter. Ik denk dat we samen het ziekenhuis met de kanteling aardig aan de gang hebben gekregen.” Dankzij de kanteling veranderde het VUmc van een eilandenrijk in een slagvaardige organisatie. “Aanvankelijk hadden sommigen er moeite mee”, blikt Savelkoul terug. “Die waren groot geworden in een kleine cultuur waar veel onderling geregeld werd. We hebben er voor gezorgd dat dit soort afspraken een plek kregen in de planning en control-cyclus. We hebben er ook voor gezorgd dat het VUmc mee ging in de eerste tranche van Sneller Beter. Als je nu kijkt hoe de zaak gegroeid is, ondermeer door het samengaan met de faculteit, de vorming van het wetenschappelijke Emgo Instituut en de samenwerking met bijvoorbeeld het Jan van Breemen Instituut en GGZinGeest,  staat het VUmc momenteel aardig op de kaart.”

2 Reacties

om een reactie achter te laten

van der Heijden

9 augustus 2010

lezen

A.Witzel

30 maart 2011

Uitzending op Salto over Elektro Hyper Sensitiviteit EHS
maandag, 28 maart 2011 - Dossier: Algemeen

Op het kabel kanaal www.salto.nl een interview met Arjen Witzel, bijgenaamd de straaljager, over elektro-overgevoeligheid.
De uitzending vond plaats op zondag 27 maart en kunt u bekijken op:
www.salto.nl/streamplayer/salto1_ondemand.asp?y=11&m=03&d=27&t=1300&s=0 .

De volgende onderwerpen werden besproken:

Wat is EHS,
Waarom hebben sommigen mensen last en ook sommigen juist geen last.
Waarom reageert de gezondheidsraad niet?
Hoe kun je zelf snel weten of je slecht (belast) woont zonder meter.
Wat kun je doen als je denkt slecht (belast) te wonen,
Het is niet alleen draadloze technologie die verantwoordelijk is voor EHS.

Top