BLOG

Ieder z’n prooi

Steeds vaker wordt in bijdragen over governance verwezen naar De Prooi van Jeroen Smit, zoals vorige week door Niek de Jong in zijn blog voor Skipr. Hierbij gaat het bijna nooit over de lessen die het boek ons kan leren. Het wordt vooral als opstapje gebruikt om de verschillende eigen stokpaardjes te propageren. Ook als deze gaan over zaken die in het boek niet of nauwelijks aan bod komen. Vandaar dat ik één stapje terug zet en een voorzet geef voor een discussie over de lessen die de bestuurlijke geschiedenis van ABN AMRO ons kan leren.

Wijze lessen

Les 1: Binnen enkele jaren meerdere malen van strategie wijzigen, kost je uiteindelijk de kop. (Hetzelfde geldt voor het afdwalen van je core-business.)

Les 2: Ook in het bedrijfsleven positioneert de raad van commissarissen zich lang niet altijd als een ‘coutervailing power’ ten opzichte van de raad van bestuur. Bovendien wordt ze al helemaal niet als zodanig behandeld door de raad van bestuur.

Les 3: Het fuseren van twee bedrijven met verschillende culturen blijft je meer dan één generatie lang achtervolgen.

Les 4: Ook voor nagenoeg alle topbestuurders is een stijging van het eigen inkomen belangrijker dan het welzijn van tienduizenden mensen of van ’s lands economie, ongeacht de hoogte van het huidige salaris.

Les 5: De vrouwen in de raad van commissarissen zijn gewoon onderdeel van het nog welig tierende ‘old-boys network’. Meer vrouwen in de raad van commissarissen is daarom geen oplossing.

Old-boys network

In het verlengde van dit laatste punt, wil ik afsluiten met een voorbeeld van een commissaris die vruchten weet te plukken van het eigen slechte functioneren. Ik heb het over Trude Maas, die vanwege haar commissariaat bij ABN AMRO dit jaar de ‘Jaarlezing Goed Bestuur’ heeft gehouden. Zij laat daarin horen dat de raad van commissarissen op wel heel veel basale punten onvoldoende functioneerde. Een bevestiging van het verhaal in De Prooi dus. Wat echter achterwege blijft, is een excuus van de commissaris voor het eigen falen, laat staan dat ze er persoonlijke consequenties aan verbindt. Sterker nog, gezien de lovende reacties op haar “openheid”, wordt haar positie in het old-boys network waarschijnlijk alleen nog maar sterker.


Marc van Ooijen

1 Reacties

om een reactie achter te laten

Vlems

29 april 2009

Wat mij triggert in het hele verhaal is wie dan wel de partij zou kunnen zijn die kritisch kan oordelen (met resultaat) richting bestuur. Ondernemingsraad? Cliëntenraad?

Bij OR blijft een gegeven dat lastige medewerker niet echt graag gezien is in de organisatie. Zeker in moeilijker tijden toch het risico van ontslag.

Cliëntenraad als het gaat om zorginstelling? Maar ook daar tenminste het gevoel van "als ik lastig ben gaat het ten koste van de zorg...."

Kracht van het "old-boys netwerk" is en blijft erg groot, maar hoe te doorbreken?



Persoonlijk denk ik hier al jaren over na, wie denkt er mee?



Gabie Vlems

Top