BLOG

Indiase verpleegkundigen: ‘Braingain en geen braindrain’

Indiase verpleegkundigen: ‘Braingain en geen braindrain’

Bij de werving van buitenlandse verpleegkundigen voor de Nederlandse zorg zou sprake zijn van oud-koloniale personeelsroof. Een braindrain van mensen aan wie uitzendende land zelf grote behoefte heeft. En Indiase verpleegkundigen zouden als gevolg van hun gebrekkige opleiding, taal- en cultuurverschillen niet goed functioneren in Nederlandse ziekenhuizen en patiënten in gevaar brengen…

Wat is het probleem?

“Jullie vraag is goed voor ons, dus wat is eigenlijk het probleem?” Zojuist heeft hartchirurg Naresh Trehan Nederlandse bezwaren tegen de werving van Indiase verpleegkundigen overtuigend weerlegd. Skipr-verslaggever Philip van de Poel is er even stil van. Vragen beantwoorden is een ander vak dan ze beantwoorden. Trehan is als hartchirurg uit de VS teruggekeerd naar India. Tegenwoordig is hij in Delhi behalve dokter ook bestuursvoorzitter en managing director van het glimmende topklinische ziekenhuis Medanta met zijn 1200 bedden, 45 operatiekamers en zes centers of excellence.

Personeelsroof, braindrain, cultuurverschillen

Oud-koloniale personeelsroof. Een braindrain. Taal- en cultuurverschillen. Trehan heeft er niets mee. Met hun Indiase perspectief blazen Naresh en andere sleutelfiguren in Delhi en boomtown Gurgaon donkere wolken weg. Want Indiase verpleegkundigen zijn doorgaans hoog opgeleid. Het aantal dat naar het buitenland vertrekt valt in het niet bij het miljoenenleger aan verpleegkundigen in het land. Ze komen beter opgeleid, met meer ervaring en gespecialiseerder terug naar India om daar de zorg te versterken. Een braingain dus. En onderschat de bijdrage aan de schatkist niet: de privéstortingen van migratiewerkers zijn gestegen van 20 naar 55 miljard euro per jaar. Zo kunnen ze nog wel even doorgaan. Zo hadden we het niet Nederland nog niet bekeken. We weten wel dat het probleem op de arbeidsmarkt de komende jaren alleen maar groter en internationaler wordt. Philip van de Poel is er stil van. De retorische vraag van Naresh Trehan resoneert in zijn oren: “Jullie vraag is goed voor ons, dus wat is eigenlijk het probleem?”

Geen gevaar voor patiënten

Gevaar voor patiënten is er niet als gevolg van de aanstelling van Indiase verpleegkundigen in Nederlandse operatiekamers, heeft de Inspectie voor de Gezondheidszorg al ondubbelzinnig vastgesteld. Wel spelen taal- en cultuurverschillen de Indiërs wel eens parten. En volgzaamheid zit hen soms in de weg waar assertiviteit en pro-actief handelen de norm zijn. Hoe gaan Nederlandse collega's daarmee om? Misschien moesten we het eens hebben over de Nederlandse overgevoeligheid voor wie uit den vreemde komt.

Ruud Koolen, hoofdredacteur Skipr

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Frits Tjadens

1 mei 2012

Een aardige spiegel. Het komende FP7 MoHProf rapport laat dat beeld ook zien voor de Philippijnen, samen met India 'hoofdexporteur' van medisch personeel. Tuurlijk is er goede zorg, maar ook schaars en, net als in vrijwel alle landen, slecht verdeeld over geografie en beroepsgroepen. En inderdaad, ook in de Philippijnen - net als India - is menskracht simpelweg een exportproduct, ook voor de zorg. Het probleem in deze landen is nu dat ze 'te veel producten' hebben om intern weg te zetten. Als gevolg van EU-regelgeving en economische crisis waardoor bijv. Engeland en Ierland niet meer werven, maar verpleegkundigen en artsen zien vertrekken.


HuibHezemans.nl quality projects, process quality

1 mei 2012

Als de veronderstelde overgevoeligheid voor 'den vreemde' een feit is, net als taal- en cultuurverschillen zoals volgzaamheid waar assertiviteit en pro-actief handelen de norm zijn, dan zal daar hoe dan ook rekening mee moeten worden gehouden. En dus hebben ziekenhuizen in Nl. fors(er) moeten investeren in bijscholing en begeleiding waardoor toch al schaarse bronnen en capaciteit verder uitgeput raakten. Dat zal voor het bronland inderdaad geen probleem zijn.

Kees Wiegers

1 mei 2012

Wij hebben een pilot in het Medanta gedaan en kennen de situatie daar dus redelijk goed.

Het zijn daar allemaal top-specialisten, ze doen bijvoorbeeld 30 levertransplantaties per maand. De artsen hebben daar veel meer ervaring dan de specialisten hier en in kortere tijd.
De artsen zijn goed opgeleid en spreken goed Engels.
De verpleegkundigen is wel een ander verhaal, die zijn minder hoog opgeleid en komen vaak ook uit andere Kasten dan de hoogopgeleide artsen. Dit is een belangrijk aandachtspunt, het Kasten stelsel is nog niet uitgebannen en dit bepaalt in grote mate hoe men zich dient te gedragen en welke mogelijkheden voor opleiding en carrière men heeft. Dit zal ook in Nederland een rol spelen.

Top