Finance

Reserves op de bank

Waartoe zijn zorginstellingen ook alweer op aarde? Kom er maar eens op als je gewichtige zaken aan het hoofd hebt. Strategische vergezichten. Reorganisaties. Groeiscenario’s. Fusies. Overnames. Zodra omvang en macht zich los zingen van de inhoud, gaat het mis...

Beslissers willen invloed en macht uitoefenen

Beslissers willen invloed uitoefenen. Of macht tonen. Een enkeling wil zelfs Nederland en het liefst de wereld veroveren. Dat is niet per se verkeerd,  zolang de kwaliteit van zorg centraal staat. Maar zodra omvang en macht zich los zingen van de inhoud, gaat het mis. Dan wordt schaalgrootte de ultieme legitimatie, want – zoals de Engelsen zeggen: “Might is right.” De actuele drama’s komen in Skipr 06-2009 dat dezer dagen verschijnt uitgebreid aan de orde.

Tienduizenden medewerkers

Soms raakt de beslisser verstrikt in een vertoog van groot, groter, grootst. Hij klimt zo hoog in de boom, dat hij de grond niet meer kan zien. Laat staan dat hij nog hoort wat medewerkers of cliënten te zeggen hebben. Kwaliteit?! Hij hoort alleen zichzelf roepen dat de gezamenlijke jaaromzet na de fusie het miljard overschrijdt. Historisch! En dat hij maar liefst tienduizenden medewerkers heeft.

Leiderschap en excellente besturing

Knappe uitdaging om zo’n bedrijf te leiden. Dat schreeuwt om leiderschap, excellente besturing en scherp management. Dus besteedt hij niet al te veel aandacht aan de integratie. Doortastend schakelt hij door naar de volgende overname. Test beeldtelefonie niet uit op bescheiden schaal, maar schaft in China meteen voor tientallen miljoenen apparatuur aan. Die niemand gebruikt. Hij dreigt her en der nog wat kleintjes met overname. Hij geeft kookboeken uit en herbouwt kastelen. Hij toucheert tonnen - wat zeg ik - een enkeling zelfs driekwart miljoen. Als afkoopsom voor het geheel buiten zijn schuld mislukken van zijn grootse plannen. Toch ook een duidelijke besteding van die duizenden euro’s AWBZ-premie per Nederlandse burger. Gedesillusioneerd neemt de beslisser plaats in de luwte. Hij gelooft nog steeds in zijn gelijk and cries all the way to the bank. Het dringt niet tot hem door dat hij enorme gaten heeft geslagen in het draagvlak voor de zorg.

Ruud Koolen

2 Reacties

om een reactie achter te laten

zwanikken

13 mei 2009

Als allen bestuurders,in de zorg.een keer per dag nadenken, waarvoor en waarom ze iedere maand hun salaris krijgen, ben ik al gelukkig.



Zonder patienten GEEN zorg,en ook voor bestuurders geen banen.

Anonym

14 mei 2009

Kort samengevat: het gaat niet om het belang van de klanten maar om het ego van de [veelal narcistische] bestuurder.

Top