BLOG

Een pragmatische oplossing voor financiering casemanager

Een pragmatische oplossing voor financiering casemanager

De casemanager is van onschatbare waarde in het streven om mensen met een zorgvraag zo lang mogelijk thuis te laten wonen.

Hij of zij is een denker en een doener, die opereert op hbo-niveau. De casemanager heeft al ruimschoots zijn meerwaarde bewezen in termen van klanttevredenheid en kostenreductie.

Hoge kosten

Tegelijkertijd worden belangrijke vragen gesteld: moet de casemanager al vanaf het niet-pluis gevoel worden ingezet, wie betaalt hem of haar en kan dat uit één potje? Pleidooien voor het inzetten van een casemanager vanaf het niet-pluis gevoel klinken goed, maar zijn niet realistisch vanwege de hoge kosten. Dat kan beter door de – goedkopere – cliëntondersteuner worden gedaan.

Inzet casemanager

Frieslab, dat in de provincie Friesland onderzoek doet naar knelpunten in de zorg, adviseerde eind vorig jaar de casemanager alleen in te zetten bij een cliënten met een organisatorisch complexe én zorginhoudelijk complexe zorgvraag. Dan kan casemanagement regulier op grond van de Zorgverzekeringswet (Zvw) gefinancierd worden.

Maar daarmee zijn we er nog niet. Immers, ook in een eerder stadium is het ondersteunen van cliënten met een hulpvraag van meerwaarde. Door cliëntondersteuning, zo toonde Frieslab in verschillende projecten aan, neemt de kwaliteit van leven toe, ervaart de cliënt een steviger regie en vallen de kosten lager uit.

Cliëntondersteuning

Cliëntondersteuning komt dus wat Frieslab betreft vóór casemanagement en is niet ziektegebonden. Dit geldt ook voor de wijkverpleegkundige. Hiermee bouwt de cliënt een relatie op. Het is niet wenselijk dat we straks een cliëntondersteuner dementie krijgen, en ook één voor CVA en voor Huntington. Elke cliënt is uniek, maar niet elke vraag.  In een vroeg stadium kan preventie en ondersteuning goedkoper geboden worden voor iedereen die dat nodig heeft. Dit valt in het gemeentelijk domein. Zeker straks na de overheveling van de functiebegeleiding naar de Wmo.

Financieringsbron

Het streven naar één financieringsbron voor een ziektegebonden casemanager vanaf het niet-pluis-gevoel is nobel, maar niet haalbaar. Sommigen blijven hameren op een totaalbudget. Maar het idee om het bespaarde AWBZ-gedeelte in te zetten als financieringsbron zal in Den Haag niet veel opleveren. Op het ministerie van VWS heet het dat de Wmo is bedoeld om op de AWBZ te besparen. Vraag dus niet om meer geld.

Dat brengt ons op de discussie van de verkeerde prikkel in de huidige financieringssystematiek. Want de organisatie die goed aan preventie (secundair, tertiair) doet, wordt hiervoor financieel niet beloond. Daar wordt aan gewerkt, maar zover zijn we nog niet.

Pak wat je pakken kan

Daarom is mijn advies: pak wat je pakken kan! Accepteer dat het in dit stadium niet mogelijk is om te streven naar de inzet van een casemanager vanaf het niet-pluis gevoel, en ook dat het streven naar een totaalbudget voor casemanagement nu niet aan de orde is.

Accepteer vervolgens ook de afbakening van casemanagement volgens het Frieslab model èn de duiding van het College voor Zorgverzekeringen (CVZ) dat casemanagement een te verzekeren prestatie is op grond van de Zorgverzekeringswet.

Dan heb je middelen in handen om casemanagement in te zetten in de complexe gevallen. Dat is vrij snel te realiseren. Want als je naar gemeente gaat voor financiering van functie begeleiding op grond van Wmo kan je dit ook al meenemen, je moet er als zorgaanbieder toch al langs.

Twee financieringsstromen

Zo wordt casemanagement gefinancierd op grond van twee financieringsstromen: de landelijke (Zvw) en gemeentelijk (Wmo). Het is niet ideaal, maar wel sneller te realiseren dan het ene totaalbudget. Bovendien zou de som der twee delen wel eens groter kunnen zijn.

 Sanja Bouman

Programmamanager Frieslab www.frieslab.nl

5 Reacties

om een reactie achter te laten

Anoniem

24 juli 2012

Wat jammer dat ik nou net niet in Friesland woon: dan was mijn functie casemanager voor complexe gevallen ipv alcohol of autisme- zorgprofessional. Gebaseerd op het gegeven dat schippers bekend is met die functienaam en bereid is om dat wel te vergoeden uit ZVW...Ook al is mijn functieinhoud gelijk aan wat ik deed voor WTZI ....dat krijg ik weer niet vergoedt ook al heb ik 60 clienten na 1/2 jaar vanaf 2e lijn weer bij de voordeur van 1e lijn afgeleverd. Na flinke inhaalalag op kwaliteit van leven betekent dat een enorme besparing op zorgkosten in de toekomst. Pff Ik zie uit naar @MinVWS die bestand heeft van de zorgsector

tjark reininga

25 juli 2012

het is een ronde schijf met een staaf door het midden, waarop met een losse klem een plateau bevestigd kan worden om lasten gemakkelijk te verplaatsen en het wordt telkens opnieuw uitgevonden. de anonieme reactie op deze blog geeft dat ook aan.

de rol van de casemanager zoals die beschreven wordt, past prima in de eerstelijnszorg. artsen en andere (medische) professionals adviseren patiënten en hun omgeving bij het maken van keuzes die hun gezondheid en maatschappelijk participeren raken. dat een casemanager nodig zou zijn om de keuzes van de patiënt te effectueren is eigenlijk beschamend voor zowel de omgeving van de patiënt als diens adviseurs. veel beter lijkt het me dan ook enerzijds de professionals in de eerste lijn veel meer op hun adviesrol aan te spreken (en daarmee mogelijk conflicterende belangen te voorkomen). en vooral preventief te werken, door mensen als ze (nog) gezond zijn via het onderwijs en belangenorganisaties kennis aan te reiken en vooral informatie over hoe die kennis aan te vullen en te gebruiken.

Jan Vuister

26 juli 2012

Pragmatisme, is de boodschap die Friesland ons voorhoudt. Echter bij hun argumenten en model zijn serieuze vraagtekens te plaatsen.
1. Het is niet waar dat een Zvw-model met DBC’s onbetaalbaar is. Het aureool is dat de DBC een kostbare betaaltitel is. Maar hebben ze er in Friesland wel echt inhoudelijk studie van gemaakt? De goedkoopste DBC is € 120,- per jaar. Geen vetpot, maar bij een eenvoudige casus hoeft dat ook niet. En de structuur kent niet één maar heel veel DBC’s. Het is maar net wat en hoe met je verzekeraar de afspraken maakt. Het ‘onbetaalbare’ model hanteren wij al 10 jaar en blijkt goed kostendekkend. Sterker: VGZ toetste recent de kosteneffectiviteit. En wat blijkt: dit model maakt dementie hulp niet duurder, maar juist goedkoper. De landelijke besparing bij invoering bedraagt € 200 mln.
2. Het Frieslab-model knipt de begeleiding in vier parten. Maar bij dementie weet je dat de ziekte progressief is en het verhaal altijd slecht gaat aflopen. Het model lijkt vanuit het aanbod gedefinieerd te zijn. Waarom de cliënt een rondreis langs de verschillende begeleidingsvormen laten maken? Waarom niet integreren tot één model voor hen. De praktijk bewijst dat dat goed kan. En het aantal mensen met dementie is groot genoeg om dat ook zo te organiseren.

Bouman

26 juli 2012

Dank voor uw vraag, dan kan ik die beantwoorden
1) Frieslab is niet tegen dbc's. Sterker nog, het past in het model. Misschien is de notitie waarin we ingaan op de toepassing van het model op dementie voor u interessant:
http://www.frieslab.nl/wp-content/uploads/2012/07/Toepassing-van-het-Frieslabmodel-voor-casemanagement-op-dementie1.pdf

2) Frieslab streeft naar optimale ondersteuning bij
de regievoering voor mensen vanaf de geboorte tot aan de dood, als dat (periodiek) nodig is. Dus niet alleen in de laatste periode van iemand met dementie.
Dat betekent dat je heel lang met je vragen bij de vertrouwde cliëntondersteuner (omtinker, meitinker, maatwerker, ouderenadviseur) in de wijk of het dorp terecht kunt. Dit is iemand die de vraag achter de vraag verkent en vervolgens eerst oplossingen in de nabije omgeving zoekt. Het is daarbij van belang dat je tijdig specifieke deskundigheid inschakelt zodat preventieve maatregelen kunnen worden getroffen en mensen goed worden geinformeerd over wat er zou kunnen gaan gebeuren bij een progressieve ziekte als dementie.

van Ligten

31 juli 2012

Het Frieslab model lijkt toch voor meerdere interpretaties vatbaar. Bij de inzet van casemanagement dementie in Friesland door TinZ gaan we ervan uit dat er bij dementie sprake is van cliënten met een organisatorisch complexe én zorginhoudelijk complexe zorgvraagcomplexe vraag, met name ook in de niet pluis - fase, waarbij begeleiding naar diagnostiek vaak geen eenvoudige opgave is. Ook de begeleiding van de cliënt en mantelzorger vraagt vaak in het begin ook extra aandacht. Ik juich het model Frieslab van harte toe, alleen wordt in het artikel de suggestie gewekt dat er een volgordelijkheid is in de complexiteit van de zorgvraag bij dementie. Dementiezorg kenmerkt zich echter als een kluwenzorg, zoals ook aangegeven in de Zorgstandaard dementie en is daarom per definitie complex en dus wordt inzet van een casemanager gevraagd. De casemanager kan dan vervolgens helpen het hulpverlenersorkest te dirigeren, waarbij ook zeker ouderenadviseurs, omtinkers, meitinkers hun partij moeten spelen. En dat hoeft niet onbetaalbaar te zijn. Regelruimte is eigenlijk het enige wat we nodig hebben, waarbij we vooraf kunnen investeren in de zorg en begeleiding thuis, waardoor we minder beroep hoeven te doen op de intramurale zorg. Deze businesscase is al meerdere malen voorgerekend, o.a. door Robbert Huijsman en levert meer zorg met minder middelen. Dus als we blijven roepen dat goede zorg onbetaalbaar is, dan geloven we dat straks ook nog en verdwijnt daarmee de passie en creativiteit waarmee deze nog steeds, ook in Friesland, wordt geleverd!

Top