BLOG

Ontschotting is de volgende stap

Ontschotting is de volgende stap

Na het Bestuurlijk Akkoord van de minister met de ziekenhuizen en de zorgverzekeraars in 2011 en het convenant met de GGZ in juni, kwam het bericht van overeenstemming met de huisartsen net voor het reces. Hoera, zou ik bijna willen zeggen.

Na een conflictueus jaar is er uiteindelijk een convenant gesloten met de huisartsen. In ettelijke debatten heb ik mij daarvoor uitgesproken, omdat dat de enige mogelijkheid was om uit de impasse te komen en overschrijdingen in de klem te houden.

Huisartsenzorg is van cruciaal belang voor een goede en betaalbare gezondheidszorg. Misschien moet ik zeggen ‘eerstelijnszorg’, waar de huisarts de spilfunctie heeft.

Het Kwaliteitsinstituut

Nu al deze convenanten zijn gesloten kunnen we naar de volgende stap: ontschotting. De zorgverzekeraars kunnen nu sturen om de zorg op de juiste plek te laten plaatsvinden. Ze zijn risicodragend voor zowel eerste als tweedelijn, maken deel uit van alle bestuurlijke akkoorden en hebben zorgplicht. Wat hebben ze daarvoor nodig: handvatten om kwalitatief goede zorg op de juiste plek in te kopen. Het Kwaliteitsinstituut komt geen minuut te vroeg, het is nu echt zaak haast te maken met goede richtlijnen. Want dat is de basis voor de inkoop van goede zorg. Transparant: ziekenhuis A behandelt een darmkanker volgens de richtlijn, daarom koopt zorgverzekeraar B bij ziekenhuis A in.

Ontschotting

Ontschotting is hard nodig om de zorg daar te verstrekken waar deze het beste past en om het geld de zorg te laten volgen. Doen huisartsen lichte chirurgische ingrepen, dan worden zij daarvoor vergoed. Initiatieven hier komen juist door de schotten moeilijk van de grond. De minister heeft toegezegd dat ze experimenten hierin wil mogelijk maken, als eerste stap.

Duidelijkheid

Ontschotting is ook hard nodig om de veranderingen in de zorg flexibel op te vangen. Een paar voorbeelden: uit het convenant met de ggz volgt dat er ggz-zorg meer ambulant verleend gaat worden. Dat stelt eisen aan de eerstelijn. Wat doet de huisarts, wat doet de POH ggz en wanneer wordt de eerstelijnspsycholoog ingeschakeld? Dat is allemaal nog niet duidelijk, maar er moeten wel slagen gemaakt. Een organisatie als Indigo zal in overleg met de huisartsen, ook individueel afspraken moeten maken. Juist om die ambulante ggz-hulp van de grond te tillen.

Zorgzwaartepakketten

In het Lente-akkoord is afgesproken dat de zorg uit ZZP 1 tm/3, de lagere zorgzwaartepakketten in de AWBZ, voortaan alleen extramuraal vergoed worden. Past binnen het kabinetsbeleid om wonen en zorg te scheiden. Het maakt de keuze mogelijk voor mensen die wel zorg nodig hebben: of in eigen woning of bijv. een kleinschalige woongemeenschap. Zij zijn niet langer automatisch aangewezen op een verzorgingshuis. Maar ook deze afspraak heeft gevolgen voor de eerstelijnszorg. De wijkverpleegkundige zal daarbij een belangrijke rol spelen, maar hij of zij moet nauwe contacten hebben met de huisarts.

Uitvoeringstoets

Deze zomer komt de NZa met de uitvoeringstoets van de huisartsenzorg, die zij in opdracht van de minister uitvoeren. Een uitvoerig onderzoek naar de mogelijkheden die huisartsenzorg biedt, de grote belemmeringen (bureaucratie) en aanbevelingen. Het convenant is nu getekend of misschien moeten we zeggen, de vrede is getekend. Een goed moment dus om na het verschijnen van deze uitvoeringstoets de eerstelijnszorg een goede en stevige impuls te geven.

Margreeth Smilde

6 Reacties

om een reactie achter te laten

tjark reininga

2 augustus 2012

het meest opmerkelijke van deze blog is natuurlijk, dat mevrouw Smilde geen woord wijdt aan de patiënten. niet de behoefte aan zorg staat bij haar kennelijk centraal, maar de organisatie en het geld.

omdat zij vast houdt aan de inkoopregie van de zorgverzekeraars komt de regierol van de patiënt niet van de grond. want de zorgverzekeraar is immers (en ook daaraan houdt mevrouw Smilde vast) risicodragend.

maar kan en wil de samenleving het risico lopen dat het financiële risico van de zorgverzekeraars allesbepalend wordt voor de beschikbaarheid van adequate en kwalitatief voldoende zorg?

E.Kriek

2 augustus 2012

Mevrouw Smilde schrijft dat "de vrede getekend" is met de huisartsen.
Wat mij betreft ( huisarts) is dat een gewapende vrede.
In de afgelopen jaren is er veel kapot gemaakt, zowel in de organisatie van de zorg, als in het vertrouwen tussen huisartsen en politiek.
Dat poets je niet zomaar weg met een of ander convenant.
Mevrouw Smilde heeft destijds om het hardst geroepen dat huisartsen "geredresseerd" moeten worden, toen er te hard gewerkt werd.
Alsof ze Ankie van Grunsven is.........

GK Mitrasing

2 augustus 2012

Waar was deze Mw al die jaren? De NZa maakt niet de politieke keuzes en de NZa kreeg opdracht om het wiel opnieuw uit te vinden?
Wat mag een huisarts verdienen? Simpele vraag en al geen 20 jaar antwoord en Mw zwijgt heerlijk als Schippers de huisartsen als grootverdieners/misbruikers neerzet.

marlieke de jonge

2 augustus 2012

Ik ben een zelfwerkzame patient.
In plaats van 8 zorgplannen heb ik 1 werkplan waar ik zelf het leeuwendeel van uitvoer. Dat moet wel: als gewoon-complex en chronisch patient is dat de enige manier om er een eigen leven op na te houden. En een baan op de reguliere arbeidsmarkt. Dat vind ik toevallig belangrijk.
Probleem is nu dat mijn activiteiten bijna allemaal vallen onder de eerste lijn (behalve mijn fysiotherapie-coach). Ik haal de noodzakelijke hulptroepen direct uit de tweede lijn: chirurg, psychiater, internist.
Bij mij spaart u geen kosten met het nieuwe heilige huisje eerste lijn. Ontschotting o.k., maar graag op maat van praktizerende patienten. Zorg die niet aansluit op leven en leefomgeving van mensen is per definitie de duurste zorg die je kunt organiseren.

ANH Jansen

2 augustus 2012

Het CDA aan het woord. Verklaart alles over de visie van het CDA op de zorg: handhaven van het kenmerkend element van de christelijke levenswijze en cultuur:

http://www.cda.nl/Upload/wi/Trouw__2012_08_01__Gradus_en_Adelaar__We_verwachten_te_veel_van_de_zorg.pdf
De huidige solidariteit tussen zieke en gezonde mensen is niet lang houdbaar.

Steeds minder mensen herkennen iets van het geduldig ''dragen van leed'' als kenmerkend element van de christelijke levenswijze en cultuur.

Het zorgstelsel is te abstract voor mensen om zich '' eigenaar van het probleem'' te voelen. bepaald geen rem op vraag naar zorg.

Hoe meer zorg er nu collectief vergoed wordt, hoe minder zorg in de toekomst toegankelijk zal zijn.

Er blijft een groot vraagteken staan achter de houdbaarheid van solidariteit.

Was getekend; Gerard Adelaar en Raymond Gradus. WI CDA.

Oorzaak van de paniek? De nominale premie voor iedereen ongeacht inkomen en de geleidelijke afschaffing van de zorgtoeslag voor de lagere inkomens zodat in 2040 iedereen ongeacht inkomen dezelfde nominale premie moet betalen van het CDA!

Dan betaalt een tweeverdiener met modaal inkomen inderdaad 40% van zijn inkomen aan zorg (WMO, AWBZ en Zvw, incl verplicht eigen risico)

Wat hebben alle andere landen, behalve USA en NL daarop gevonden? De inkomensafhankelijke premie!

Maar ja; "" het geduldig gedragen eigen leed'' wordt dan niet langer gevoeld.

Ieder huisje zijn eigen kruisje.

En dan vragen om '' ontschotting'' als oplossing voor de financiele problemen?

Laten we het CDA de 12de september de juiste boodschap geven.

Sanders

5 augustus 2012

Wanneer heeft deze politica het weer eens over zorg. Bah, wat een politieke prietpraat. Fijne zondag.

Top