BLOG

Innovatie in de langdurende zorg? Niet duwen!

Innovatie in de langdurende zorg? Niet duwen!

De zorg is de meest innovatieve sector, werd laatst trots gemeld. Het is inderdaad een opmerkelijk gegeven dat het klimaat in de sector, ook in de langdurende zorg, sterk is verbeterd.

Dat was vier jaar geleden, bij instellen van het ZIP (ZorgInnovatiePlatform), toch wel anders. Wat dat betreft kunnen we positief zijn over de veerkracht en de snelheid waarbij maatschappelijke vraagstukken tot verandering leiden.

Noodzakelijke verbeteringen

Twee thema’s domineren de verbetertrajecten in de langdurende zorg: technologie en eigen inbreng /zelfredzaamheid van de cliënt . Zijn aan elkaar te koppelen doordat technologie de cliënt in het zorgproces ondersteunt . Onder de genomineerden voor  de Jenneke van Veen-verbeterprijs, die dit jaar was gericht op de gehandicaptenzorg, was dit goed zichtbaar. Buzz Budy, Ken Mij en Beeldhorloge beogen alle drie de inbreng van de cliënt te versterken, waarbij zowel Buzz Budy als beeldhorloge maken gebruik van digitale middelen Jenneke van Veen verbeterprijs.

Technologische innovaties kan niet zonder sociale verandering

Alle technologiesociologen zullen vertellen dat het ontwikkelen van ‘een ding’ niet leidt tot verandering. Eerst zal er een sociale omgeving ontwikkeld moeten worden voordat een ding leidt tot ander gedrag.  Dat is soms onvoorspelbaar. Bij de introductie van de magnetron bleek dat niemand het wilde hebben. De mensen waren er doodsbenauwd voor: je ziet niets, ruikt niets en toch wordt het eten gloeiend heet. Vooral onder huisvrouwen was er veel argwaan, hoe wisten ze nou dat hun handen niet zouden verbranden? De fabrikant heeft toen een kookatelier ingericht: om zelf te leren hoe vrouwen gerust te stellen en om nieuwe kookwijzen te ontwikkelen. Er wordt dus altijd gesleuteld aan een evenwicht, en nieuwe interactie tussen ding en gedrag.

(Mis)lukte technologie: not invented for my client

Vaak mislukt het omdat de technologische innovatie niet in staat is om sociale innovatie uit te lokken. Mensen willen niet, kunnen niet, mogen niet, waardoor het gedrag niet verandert of juist in een verkeerde richting. Dit geldt ook voor de langdurende zorg, waarbij de relatie tussen cliënt en medewerker het belangrijkste instrument is. Het is van belang dat we ons realiseren dat 80-90 procent van de medewerkers zich verbonden weet aan de cliënt, en slechts 50 procent zich verbonden voelt aan de organisatie. Het helpt dus niet veel als het management iets oplegt/vraagt. Het adagio van ‘not invented here’ moet voor de langdurende zorg worden aangescherpt tot een ‘not invented for my cliënt’.

Niet duwen!

Technologie bedacht door medewerkers of door cliënten leidt mogelijk tot sneller succes. En dan nog duurt het soms lang, niet omdat de techniek slecht is, maar omdat het integratieproces tijd neemt. Zo waren er voor het prijswinnende beeldhorloge wel wat kwesties die opgelost moesten worden. Privacykwesties en de vragen rondom toegang. Wie mag het horloge programmeren? En “ik moet vandaag een half uurtje eerder naar huis, kan ik het beeldhorloge van de cliënt zomaar aanpassen”? Het beeldhorloge geeft mogelijkheid om het dagritme van de cliënt te bepalen. Welke zijn de grenzen?

We zullen steeds vaker gebruik maken van technologie. Daar is voldoende draagvlak voor. Maar laat het ritme in de relatie tussen cliënt en medewerker leidend zijn voor het tempo.

Margo Brouns

7 Reacties

om een reactie achter te laten

Lucien Engelen

4 januari 2013

Kan niet anders dan het volledig met Margo eens zijn!

Bollen

7 januari 2013

Helemaal mee eens!

Scheers

7 januari 2013

Niet duwen is een comfortabele aanpak. Wie houdt er nu van geduwd te worden nietwaar :-)
Maar kunnen we het ons met zijn allen permitteren om de meest comfortabele weg te kiezen? Of anders gezegd, als je gezond wilt zijn moet je bewegen en gezond eten, maar dat vereist inspanning en het minder eten van hele lekkere zoete, zoute en vette dingen. De mens blijkt echter graag de weg van de minste weerstand te kiezen gezien de toename van obesitas. Zonder een bepaalde urgentie blijven veel mensen liever hangen in het bekende. Een beetje duwen kan volgens mij geen kwaad. Of zoals mijn moeder vroeger al zei: "Eet je groenten!" In de zorg heeft men altijd veel ruimte gekregen. De kunst is de juiste balans te vinden en dat is niet altijd eenvoudig. Als kind vond ik dat ik te veel geduwd werd (ik moest af en toe zelf "voor straf" mijn groenten in de keuken opeten) maar mijn moeder vond dat zeker niet. Ik ben nog altijd blij dat zij mij een beetje geduwd heeft! Laten we niet te slap zijn. Zachte heelmeesters.......... Dat moet bekend in de oren klinken toch?

Anoniem

8 januari 2013

'Niet duwen' heeft niets met een comfortabele weg te maken en ook niets met 'zachte heelmeesters'. Het kan zelfs enorm frustrerend zijn als je niet mag duwen omdat dit averechts werkt en iemand helemaal tot stilstand komt of dikwijls zelfs heel hard achteruit holt. Het is niet mogelijk om iedereen dezelfde aanpak op te leggen, dus ook niet dezelfde technologie en/of hetzelfde tempo.

Deurloo

13 januari 2013

Een duwtje, een nudge, kan helpen, maar dan moet het wel passen bij hoe mensen keuzes maken. Daar is van te voren rekening mee te houden. Belangijk hierbij is te realiseren wie duwt en wie geduwd wordt. De vergelijking van een moeder met een kind is hier dan ook lastig, omdat het vaak niet een één op één relatie is, maar het vaak wat abstract blijft. De zorg, de patiënt, het personeel, de mens etc. Daar zie ik geen gezichten bij van mensen. Dus wie zou zich dan ook aangesproken voelen om iets op een andere wijze te gaan doen? Uit gedragseconomisch onderzoek blijkt dat een gemeenschappelijk kenmerk van de mens is dat wij over het algemeen niet van veranderingen houden, we zijn automatisch geneigd te kiezen voor de wijze waarop we nu werken of voor iets dat daar niet teveel van afwijkt. Dit staat haaks op het moeten investeren in een andere werkwijze of in een vernieuwing.Ik ben dit ook tegengekomen bij mijn onderzoek naar besluitvorming en keuzegedrag bij zorginnovatie.

Van Doorn

13 januari 2013

Duwen, geduwd worden, zachte dwang. Eens, om tot ander, gezonder gedrag te komen, of om anders te gaan werken en de eigen comfortzone te verlaten helpt een klein duwtje. Zwemmen in het diepe heeft dat ook vaak nodig. Echter naast duwen is er ook een alternatief. Inspireren, toerusten en faciliteren van verandering. Niet perse in het tempo wat de mensen die het aangaat gewend zijn, soms wat sneller of zelfs behoorlijk sneller. Maar met uitleg, met hulp, met blijheid en met oog voor de hobbel die het vraagt. Andere handen community biedt medewerkers in de langdurige zorg een podium om mee te denken over de toekomst van hun vak. Ze worden daar serieus genomen, hen wordt ook gevraagd de toekomst van hun vak serieus te nemen. Zij worden toegerust met hedendaagse instrumenten en hen wordt gevraagd die instrumenten te leren gebruiken. Wederkerig, met respect voor elkaars wens en mogelijkheden en ook met een open mind om het eigene ter discussie te stellen en het onbekende te leren kennen. De start is bijzonder succesvol verlopen, de eerste massa sluit zich komende maanden aan. Ook dan blijft inspiratie en wederkerigheid het motto. Meer weten? @andersdoen of www.casemanagementservices.nl

schats

14 januari 2013

Duwen is in sommige situaties niet verkeerd. Velen hebben nu eenmaal een duwtje nodig om over de streep te komen. Belangrijker is om de duw goed te begeleiden tot het resultaat en koers te houden en voor ogen te houden wat de technologische innovatie oplevert. Wat moet er opgelost worden en waarom en wat levert het op voor de gebruiker of organisatie.
Vooral in de langdurige zorg helpt het als je gebruikers uit kunt dagen, verleiden en nieuwsgierig te maken naar technologische innovaties. Hen betrekken bij de vraag, de oplossing en het uittesten en geef hen daar ook ruimte voor. Dat alles maakt het leuk en als mensen innovatie een leuk onderdeel gaan vinden van het werk geeft hen dit nog meer werkplezier. En als er werkplezier is dan gaat men ervoor.

Top