BLOG

CVZ misbruikt ggz-classificatie voor economisch doel

CVZ misbruikt ggz-classificatie voor economisch doel

Als het aan het CVZ ligt wordt de helft van de ggz uit het basispakket geschrapt. De bezuinigingen die 1 januari van dit jaar ad hoc zijn ingevoerd zijn blijkbaar niet voldoende. Daarbij misbruikt het CVZ het classificatiesysteem voor de psychiatrie DSM-IV.

Het beleid van het College voor Zorgverzekeringen (CVZ) lijkt logisch voort te vloeien uit hun digitale benadering: wat is ziek en niet-ziek. Het is alles of niets. In het eerste deel van ‘Plan van aanpak GGZ’ van september vorig jaar schrijft mevrouw Polman, coördinator CVZ, “dat er in dit stadium nog sprake is van een heterogene opsomming van activiteiten die niet onder het basispakket vallen. Die heterogeniteit wordt mede veroorzaakt door een onvoldoende eenduidige operationalisering van het onderscheid tussen psychische klachten en psychische stoornis. Deze criteria zullen nader worden uitgewerkt in het tweede deel van het CVZ-advies over de geneeskundige GGZ.”

Objectivering

De terminologie “psychische klachten” en “psychische stoornis” impliceert dat er een objectivering mogelijk is van geestelijk lijden. Natuurlijk wordt dit ingegeven door de DSM-IV, die een classificatie beoogt te zijn van psychische stoornissen. Echter, als de DSM-IV als uitgangspunt genomen wordt voor de afweging wat wel of geen ‘ziektebeeld’ is en derhalve wel of niet valt onder te verzekeren zorg, misbruikt het CVZ de DSM-IV voor economische doeleinden.

Kaart

De DSM-IV is geen diagnostisch handboek, maar een classificatiesysteem dat de communicatie tussen zorgverleners onderling en tussen zorgverleners en verzekeraars bevordert.  De opsommingen in de DSM-IV representeren niet het lijden van de individuele patiënt. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: de kaart is niet het gebied.

Maskering

De werkelijkheid is complex en gelaagd; inde behandelkamer van de klinisch psycholoog krijgt gedrag betekenis binnen deze specifieke context. Relatieproblemen kunnen een maskering van depressie zijn. Alcoholverslaving is nogal eens geënt op een niet-behandelde posttraumatische stressstoornis. In die zin zijn psychische klachten vaak een uitingsvorm van een psychische stoornis.

Vertrouwensband

Een psychotherapeut komt niet achter de gelaagdheid van het lijden van de patiënt op grond van het classificeren van de symptomen die hem  worden vertelt. Daar komt hij achter door diagnostiek en vaak zelfs pas lopende een behandeling als er een vertrouwensband is ontstaan en de patiënt durft te vertellen over datgene wat tot dan toe bedekt was door schaamte en angst.

Lijdensdruk

Als het CVZ zich in haar beslissingen toch wil laten leiden door de DSM-IV dan doet het er goed aan het ‘Globaal Algemeen Functioneren’ (As-V, DSM-IV) van patiënten als maat te gebruiken in haar afwegingen. Deze schaal voor de beoordeling van het functioneren van patiënten laat zien hoe de patiënt ingeperkt wordt door zijn psychisch lijden en relationeel disfunctioneren.  De DSM-V, die in mei van dit jaar verschijnt, biedt bovendien een nog meer nauwkeurige indicatiemogelijkheid om de lijdensdruk en zorgbehoefte vast te stellen. 

Henk Kik, klinisch psycholoog en psychotherapeut

5 Reacties

om een reactie achter te laten

Frank Conijn - www.gezondezorg.org

24 januari 2013

Het CVZ maakt inderdaad een onterecht onderscheid tussen psychische klachten en psychische stoornissen. Dat onderscheid wordt namelijk in de fysieke gezondheidszorg ook niet gemaakt. Voorbeelden zijn zogeheten aspecifieke rugklachten, hoofdpijn en buikpijn, waarbij er wel klachten zijn maar waarbij, al dan niet doordat de wetenschap nog niet zo ver is, er (regelmatig) niets gevonden wordt.

Toch adviseert het CVZ niet om die behandelingen niet meer te vergoeden. En wat ik nog erger vind is dat, ook afgaande op berichtgeving in het Financieele Dagblad, het CVZ wil dat zorgverzekeraars op individuele basis gaan bepalen of GGZ-behandeling nog wel vergoed wordt. Dat is een kwalijk voorstel.

Zorgverzekeraars hebben het recht, zelfs de plicht, om behandelmethoden niet meer te vergoeden als uit meervoudig en goed onderzoek blijkt dat ze niet werkzaam zijn, of als er aanmerkelijk goedkopere alternatieven zijn. Zorgverzekeraars hebben ook het recht, zelfs de plicht, om duidelijk kosteneffectievere zorgaanbieders te belonen, ten koste van de duidelijk kostenineffectievere. Ik ga daarbij uit van een accurate kwaliteitsmeting (wat mogelijk is, zie www.gezondezorg.org/kwaliteitsmeting.php).

Maar een zorgverzekeraar mag niet het recht krijgen zich met individuele behandelingen te bemoeien. Dat het CVZ dat voorstelt vind ik onbegrijpelijk.

Michel

25 januari 2013

Het CVZ begint een politiek instrument te worden om bezuinigingen in de zorg te onderbouwen.

Het lijkt me dat het CVZ daar niet voor bedoeld is, niet geëquipeerd is, en dat daar haar wettelijke taak ook niet ligt.

De reden voor advies van CVZ moet een inhoudelijke grondslag kennen en geen financiële. Deze gang van zaken maakt dat niemand in vervolg nog adviezen van CVZ als objectief zal aanmerken. Daarmee heeft het CVZ in haar eigen voet geschoten en veel imagoschade over zichzelf afgeroepen.

Anoniem

25 januari 2013

Kik bedoelt financiële doeleinden in plaats van economische.

Anoniem

27 januari 2013

Laten we vooral goed blijven diagnosticeren en vandaar uit het classificatiesysteem (de DSM) volledig invullen.

Prudon

27 januari 2013

Hierbij de reactie van de LVE op 24-01-13 op het CVZ-voorstel, met weglating van de inleiding. Ik wijs er op dat in het CVZ geen enkele Werker uit de GGZ zit. Het is of cynisme of domheid/onnozelheid dat het CVZ met dit en eerdere voorstellen komt.

Het CvZ stelt terecht dat de kosten te hoog zijn en te snel zijn gestegen. Maar waar dan? Niet in de eerstelijns GGZ i.c. de eerstelijnspsychologische zorg, waar juist een zeer groot deel van de volgens het CvZ te schrappen ‘klachten’ aantoonbaar efficiënt en effectief worden verholpen. Volgens de zorgverzekeraars wordt ruim 30 % van alle GGZ-cliënten door eerstelijnspsychologen en GZ-psychologen geholpen tegen ca. 3% van totale GGZ-kosten! Dus zelfs een bruto bezuiniging zal zeer gering zijn. Daar komt bij dat het te verwachten is dat de somatisering en psychiatrisering juist de kosten zal opdrijven. Zo ook de medicalisering en het daarbij behorende middelenmisbruik, die we nu juist willen terugdringen. Ook het behandelen in een lichter stadium als zorggerelateerde preventie is niet meer verzekerd, met alle gevolgen van dien.

Naast dat de weg die het CvZ inslaat tot vergaande gevolgen leidt, roept het rapport en de totstandkoming ervan ook terechte weerstand op. Alle veldpartijen, inclusief het Landelijk Platform GGZ (cliënten), zijn ontsteld over dit rapport en hebben grote zorgen. De huisarts met of zonder dure praktijkondersteuner-GGZ (duurder dan een eerstelijnspsycholoog), wordt het afvoerputje van de GGZ. Terecht hebben die al aangegeven dat niet te willen worden. Er is weinig tot geen wetenschappelijke onderbouwing. Het winkelen in de DSM is juist door experts, de geraadpleegde hoogleraren, steeds afgeraden. Die hebben niet voor niets al aangegeven hun adviezen niet terug te kunnen vinden, sterker nog, zich niet te herkennen in het rapport. De scheidslijn tussen klachten en stoornissen is niet duidelijk, met als gevolg het stellen en registreren van zwaardere diagnoses en zwaardere problematiek. Nederland wordt ongezonder en zieker.

Een helder standpunt over het hoofdbehandelaarschap vindt het CVZ in de eerstelijns GGZ, de toekomstige generalistische basis GGZ, niet nodig. Maar juist dat is niet transparant en heeft in het verleden veel problemen opgeleverd, getuige de Europsyche-affaire in het voorjaar: de instelling die jarenlang zorg door niet-geregistreerde hulpverleners declareerde.

De door het CvZ ingeslagen weg ontzegt patiënten goede zorg, gaat alleen maar meer geld kosten en
Nederland wordt er niet gezonder op.

Top