BLOG

Zegeningen van de zorg

Het zal wel aan mijn calvinistische inslag liggen, maar hoewel mijn zeventigste geboortedag gevaarlijk dicht nadert, heb ik nog steeds het gevoel dat ik pas op vakantie kan als die welverdiend is. Ik moet opgeruimd weg kunnen. Nu heb ik gelukkig alle dossiers die nog ander handen zijn met een redelijk gerust hart kunnen wegbergen. De meeste met een goed gevoel. De ene jaarrekening was beslist de andere niet. De ene zorgonderneming deed het goed, de andere kwam in zeer zwaar weer terecht.

Bestaansreden toezichthouders

Wat mij bij dat laatste “dossier” opviel, was het gemak waarmee instanties die op afstand opereren, roepen dat een ziekenhuis dat nota bene net is neergezet “niet noodzakelijk is” (een pennenvrucht  van een ambtenaar van VWS) of dat ziekenhuizen ook moeten kunnen omvallen (voorzitter van de brancheorganisatie). Echt stimulerend wanneer je uit een dal probeert te kruipen. Soms vraag je je wel eens af waartoe je als toezichthouder op aard bent. Daarom is het goed om op vakantie eens te overdenken wat de governancegeleerde Jaap van Manen onlangs voorstelde om het toezicht te verbeteren. Volgens Van Manen moeten commissarissen zich bij de meeste beslissingen van het bestuur afzijdig houden. De commissaris heeft een psychologische taak: hij moet vooral letten op de mentale geschiktheid van bestuurders. Inspirerende nieuwe gedachte.

Vergrijzing is verlaat

Voor mij is ondanks alle drukte over de kostenontwikkeling in de gezondheidszorg de boodschap van Piet Borst in de NRC een ware troost voor op vakantie. “Gelukkig rijzen de kosten van de gezondheidszorg de pan uit. De zorg wordt steeds beter, waardoor mensen alsmaar ouder worden. Mijn omgeving wemelt van mensen die al lang dood waren geweest als de moderne geneeskunde daar geen stokje voor gestoken had. Meer mensen leven langer dankzij intensieve zorg en ook gezonder dan ooit en dat kost wat.” Uit medische kring vernam ik onlangs dat de 75 jarige van nu de conditie heeft van de 65 jarige van dertig jaar geleden. We kunnen wel vroeg grijze haren krijgen, maar maatschappelijk gezien begint de vergrijzing op oudere leeftijd zo om en nabij de 75. Wederom een reden om opgeruimd met vakantie te gaan.

Solidariteit in de basiszorg

Nuchterheid blijft echter geboden. Na de vakantie is alles niet veel anders. De discussie over pluspakketten in de care laait weer op. Solidariteit, gelijkheid, basiszorg en pluspakketten. Het komt allemaal weer aan de orde. Toch zal het hoe dan ook zo zijn dat de oudere van nu niet de oudere is van dertig jaar geleden. Men zal naar mijn inschatting steeds solidair blijven in de basiszorg, maar daarnaast zal men zijn luxe willen inkopen wanneer daar de middelen voor zijn.

Zelfstandigheid met ondersteuning

Langs mijn raam passeert een echtpaar van boven de tachtig. Beide met een rollator opgewekt pratend ondanks zichtbare fysieke ongemakken. Ze moeten wel even opzij voor een scootmobiel die er aankomt. Gisteren was hij alleen -zijn vrouw kon het niet opbrengen- en werd hij begeleid door een medewerkster van de thuiszorg. Zo lang mogelijk proberen zelfstandig te blijven met bij tijden professionele ondersteuning. Zo gaat dat. Ontroerend om te zien.

Een maand lang trekkend met mijn sleurhut door het zuiden van Europa is het een goede zaak om opgeruimd over de zegeningen van de zorg in ons goede vaderland te filosoferen.


Niek de Jong

0 Reacties

om een reactie achter te laten
Top