BLOG

‘Ontregelend vragen’ maakt ongeschreven regels zichtbaar

‘Ontregelend vragen’ maakt ongeschreven regels zichtbaar

De reacties op mijn blog ‘De zorg is gevangen in ongeschreven regels’ bevestigden dat wij onszelf in de zorg veel beperkingen opleggen door ongeschreven regels. Regels die er vaak niet eens zijn, maar waarvan we dénken dat ze er zijn.

Die zelf opgelegde regels beperken ons enorm, terwijl ze in wezen overbodig zijn. Hulpverleners en cliënten/patiënten voelen zich er in gevangen en doen elkaar daarmee te kort.

Zoektocht naar onnodige regels

Die ongeschreven regels zijn niet zomaar duidelijk. Je ziet ze pas als je de goede vragen stelt: ontregelend vragen. Het voorbeeld dat ik in de blog aanhaalde kwam uit een presentatie van Yvonne van Gilse, van de landelijke cliëntenorganisatie LOC zeggenschap in zorg. Het sprak velen aan. Allerlei mensen gaven aan graag mee te doen aan de zoektocht naar het ontregelend vragen. Ontregelend vragen is een opgave die van wezenlijk belang is voor betekenisvolle zorg en zinvol werk, zo onderkenden velen.

LinkedIn groep

We hebben daarom een LinkedIn groep ingericht: een plek voor mensen die net als wij het gevoel hebben dat ‘ontregelend vragen’ een doorbraak teweeg kan brengen niet alleen in de zorg, maar vooral in het leven van mensen. Die LindedIn groep is een plek om ervaringen uit te wisselen: verhalen uit de praktijk en vooral vragen die de praktijk ontregelen en bevrijdend werken. We noemen de groep ‘Ontregelend vragen’.

Ontregelend vragen

We nodigen de leden van deze groep om hun persoonlijke ervaringen en verhalen met elkaar te delen, mét de vragen die ontregelend bleken te werken. Dus wie mee wil doen, brengt zijn of haar verhaal in en reflecteert op een respectvolle manier op de verhalen van anderen. We zoeken daarna een moment om onze leerpunten in levende lijve met elkaar te delen, een inspirerende bijeenkomst op een inspirerende plek.

En hoe het dan verder gaat? We willen niet te veel op voorhand regelen, want anders krijgen we daar weer ontregelende vragen over! We gaan het gewoon doen.

Henk Nies
voorzitter raad van bestuur Vilans

9 Reacties

om een reactie achter te laten

Bouman

14 maart 2013

De vraag 'Waarom niet' werkt in dergelijk gevallen doorgaans erg goed.

Daarmee boekte Frieslab succes. Dit is vastgelegd in een werkvorm die iedereen kan toepassen:
http://frieslab.nl/wp-content/uploads/2012/09/De-methode-Frieslab.pdf

alberts

14 maart 2013

Dit lijkt onnodig ingewikkeld doen en opnieuw het wiel uitvinden van wat we al kennen in de toegepaste psychologie.

Nies

14 maart 2013

Beste heer/mevrouw Alberts, vooral niet meedoen als u het al weet en er geen behoefte aan hebt. Maar als u de goede tips hebt uit de toegepaste psychologie, gedemonstreerd aan praktijkvoorbeelden dan is het mooi als u ze met ons wilt delen!

Henk Nies

Arnold

15 maart 2013

Hierboven stond al de vraag "Waarom niet?" maar die vind ik wat negatief en bovendien niet altijd bruikbaar. "Waarom wel?" is net zo vaak aan de orde dus lijkt een simpel "Waarom?" de beste variant. Wanneer je ongeschreven wilt ontrafelen en/of ontdekken zul je niet alleen bij ontkenningen maar ook in bevestigingen kritisch moeten zijn.
Het antwoord op de "Waarom?" vraag zal meestal te kort en weinig verhullend zijn. De beste manier om door te vragen is het antwoord met een nieuwe "Waarom?" vraag beantwoorden. Overigens een techniek die door verkopers al jaren gebruikt wordt. Niet nieuw maar misschien wel nieuw wanneer je hem in een andere context gebruikt.

Friso Teerink

15 maart 2013

"Als je niet meer weet waarom je iets doet, moet je er ogenblikkelijk mee stoppen!"

Cora Postema

15 maart 2013

Wat te denken van de vraag: Hoe wel?
Het stellen van de waarom vraag leidt vaak tot ellenlange discussies en nog steeds geen (nieuwe) actie.

Elke de Quay - Beter in Gesprek

17 maart 2013

Waarom (wel /niet), hoe wel... dat zijn vragen die slaan op een situatie die niet goed is.
Soms, vaak, ontstaat houding en gedrag onbewust, meegesleept door de waan van de dag, door het team, door iets ongrijpbaars eigenlijk.
Negatief geformuleerde vragen zijn dan nogal snel aanvallend; degene aan wie je ze stelt zal vluchten of vechten. Positief gestelde vragen hebben dit risico in mindere mate, maar toch dragen ze dit risico in zich.

Als zorgcoach stel ik vaak de vraag "hoe zou jij het vinden als jij de zorgvrager in deze situatie bent?" Die vraag ontregelt het automatisme en biedt opening tot constructieve dialoog. Bewustzijn staat op scherp, kijkend naar wat de mens die zorg vraagt nodig heeft.
Mijn blog "de ketens van de zorg" op ZorgkaartNederland is m.i. een prima aanvulling op deze blog van Henk Nies
http://blog.zorgkaartnederland.nl/2013/02/de-ketens-van-de-zorg/#more-724

Ik ga op LinkedIn kijken!

Joris

17 maart 2013

Nou ik vrees dat alle geklets over hoe de zorg ingericht moet worden en hoe de pikorde dient te zijn wordt ingehaald door die fijne EU en meneer Dijsselbloem die dus nu zelfs het geld van spaarders loopt te jatten. Mensen hou toch op met al je mooie dromen. Het wordt dit voorjaar al to be or not to be. Voor velen vooral ook financieel. Of dachten jullie gezondheidswerkers dat het wel rustig blijft in Nederland waar alles volgens sommigen 50 jaar later gebeurd?

Maar goed ouwehoer maar lekker door over je zorgmodellen, over je protocollen, over dit ziekehuis dat in de top tien staat omdat ze bij de portier Turkse foldertjes hebben, zeur maar door over je nieuwste bezuiniging doordat je weer 20 fte's kon ontslaan, destructieve creativiteit...met het wegwerken van de beste directie die Nederland ooit heeft gehad in de persoon van de moedige Aysel Erbudak. Lul gewoon lekker door...aan het iende van dit jaar zullen velen geen vuurwerk meer kunnen kopen.

Hans Wolthers

12 december 2018

Mijn ervaringen als ouderenadviseur met ontregelend vragen in de zorg zijn heel divers, soms groot succes, soms loop je tegen enorme muren op.
Een voorbeeld:
Behandelingen worden niet in ieder ziekenhuis uitgevoerd (om zo soorten zorg te concentreren en daarmee de kwaliteit te verhogen). Een patiënt was op een gegeven moment in 5 verschiilende ziekenhuizen tegelijk onder behandeling. Wat de ene arts voorschreef, verbood de andere. Van coördinatie was geen sprake.
Mijn eis tot coördinatie werkte geweldig, maar contact opnemen met de Inspectie Volksgezondheid om structurele problemen aan te kaarten strandde op de mededeling dat zij geen structurele zaken aan mogen pakken. Politieke interesse kwam ik niet of nauwelijks tegen. Met name daar lijkt me nog heel wat te doen.

Top