BLOG

Beweging geeft wrijving in langdurige zorg

Beweging geeft wrijving in langdurige zorg

Alles is in beweging, wist de Griekse filosoof Heraclitus al, en niets staat stil. De zorg van gisteren is die van vandaag niet, laat staan die van morgen. Grote drijfveer achter de actuele veranderingen is de collectieve portemonnee. Anno 2013 consumeren we met ruim 16 miljoen burgers jaarlijks maar liefst 90 miljard euro aan zorg.

Nog meer premies betalen voor de bekostiging daarvan? Dat kunnen of willen we niet. Ergo: volledige verzekering en verzorging van wieg tot graf zijn er niet meer bij. Burgers zijn eerst en vooral zelf verantwoordelijk voor het eigen leven, hun gezondheid, ondersteuning en zorg. Bij behandeling voor ziekte biedt de zorgverzekering uitkomst. Maar in geval van langdurige beperkingen komt de indicatielat voor AWBZ-zorg aanmerkelijk hoger te liggen. En als de eigen kracht tekort schiet, zijn burgers voor professionele ondersteuning aangewezen op gemeentelijke voorzieningen.

Preventief ontslag

Rijksoverheid, zorgverzekeraars, gemeenten en zorgaanbieders stellen zich in op de nieuwe werkelijkheid. De wijzigingen leveren wrijving op. Om te voorkomen dat ze omstreeks de jaarwisseling failliet gaan, hebben thuiszorgorganisaties al duizenden medewerksters preventief ontslag aangezegd. Zo kunnen vieren van eigen regie en delen van innovatie uitpakken als het vierendelen van patiënten en medewerksters.

Trage veranderingen

Slecht nieuws in dit verband is de trage opkomst van e-health, tot dusverre niet meer dan een lappendeken van experimenten. Oorzaken: het zorgsysteem is in beton gegoten en weerstanden tegen noodzakelijke veranderingen. Volgens hoogleraar Kim Putters moeten zorgbestuurders ‘verbindende rol’ vervullen. Inspirerende voorbeelden zijn er gelukkig ook. Marlijn Lenselink van Beweging 3.0 wil af van de routine en de ‘eenheidsworst’ om echt te kunnen inspelen op individuele behoeften. Bij BrabantZorg krijgen medewerkers en bewoners ruimte om te dromen over betere zorg en deze uit te laten voeren. Het valt voor de bestuurders nog niet mee om met de handen op de rug toe te kijken.  De  zorgverbeteraars varen er wel bij: “Jullie laten ons rustig aanrommelen.”

Ruud Koolen
Hoofdredacteur Skipr

2 Reacties

om een reactie achter te laten

Mitrasing

15 augustus 2013

We bekostigen geen 90+ miljard aan zorg maar een zorgstelsel van 90 miljard. Dat is niet hetzelfde.....
Percentueel betalen we ook te veel aan dit zorgstelsel.
Recent artikel op JAMA en OESO rapport laten dit zien en NL scoort 10de plaats op de ranglijst maar betaalt na de USA percentueel het grootste deel van het BNP aan dit zorgstelsel.
Ergens wordt de olifant in de woonkamer gemist: Den Haag

tjark reininga

16 augustus 2013

we hebben heel veel jaren geïnvesteerd in een collectief zorgstelsel waarop we willen kunnen terugvallen als dat nodig is en waarmee we anderen willen helpen, als die het nodig hebben. want we wisten, dat onze particuliere middelen al snel ontoereikend zouden zijn als we echt ingrijpende of langdurige zorg nodig zouden hebben. en we wisten ook, dat de kans dat dit zo zou zijn en we in financiële problemen zouden komen weliswaar klein was, maar de gevolgen groot. en die gevolgen wilden we samen dragen. daarvoor verzekerden we ons in ons solidaire zorgstelsel.

de laatste decennia echter wil een deel van ons dat niet meer, maar kiest liever om in het hier en nu te leven en te besteden. kent dat deel van ons de kansen niet meer, is het niet goed geïnformeerd. of acht het zichzelf draagkrachtig genoeg om de hoge kosten van ingrijpende zorg zelf op te brengen (of denkt daarvoor verzekerd te zijn). verzekeraars echter dekken zich steeds meer tegen juist die hoge kosten in, door ze uit het basispakket naar dure aanvullende pakketten over te brengen. of als 'niet-verzekerbaar' te bestempelen en over te hevelen naar de AWBZ.

en een deel van ons wil niet langer meebetalen aan de hoge kosten die zorg voor een ander deel met zich mee brengt. onze regering lijkt er vooral op gespitst dat deel van de bevolking te dienen. zij beperkt de aanspraken op de AWBZ en stemt in met de inperking van het basispakket van de zorgverzekeringen.

mensen onderschatten de kans dat zorg bij ingrijpende gezondheidsproblemen hun budget snel te boven zal gaan. gaan zij er van uit, dat de overheid hen dan toch zal helpen? dan moeten zij er wel voor zorgen, dat die overheid daarvoor dan de middelen heeft.

Top