BLOG

AD ziekenhuis top 100; lees de bijsluiter

AD ziekenhuis top 100; lees de bijsluiter

Allereerst wil ik alle winnaars van de AD top 100 weer van harte feliciteren. De ex-hekkensluiters, de consolidanten, de regionale kampioenen, de traagste dalers, de snelste stijgers, en uiteraard het Albert Schweitzer ziekenhuis.

Tijdens familiebezoek (n=1) heb ik er het afgelopen jaar wat van kunnen meemaken; van mij mogen ze de prijs hebben. Ook wil ik het AD feliciteren, want ze weten met deze top 100 eveneens te scoren. Voor de kwaliteit van de zorg is het tot slot ook een opsteker, want het verbeteren van kwaliteit begint altijd met meten en het onder ogen zien van de resultaten. So far so good.

Wat kun je als individuele patiënt met de top 100: Niet veel. Heel veel indicatoren raken nog steeds niet de kern van de kwaliteit waar de patiënt voor komt. Verder wordt er ieder jaar een andere selectie gemaakt uit het totale aanbod aan indicatoren. Ook worden er niet onderbouwde wegingsfactoren gebruikt. Bij een constante kwaliteit kunnen ziekenhuizen dus toch van positie veranderen door deze selectie en weging. Uiterst verwarrend. Geen enkele school doet dit met rapportcijfers. Bij een renner die geheel onverwacht als snelste door de bergen van de Tour de France komt, vragen we ons onmiddellijk af waar hij het hele jaar heeft uitgehangen. Bij een snelle stijger op de Col d’AD, stellen we die vragen niet.

Onafhankelijke verificatie

Het grootste probleem blijft wel dat er geen enkele onafhankelijke verificatie van de scores plaatsvindt. Om bij de school te blijven; alle kinderen mogen hun eigen rapport invullen en zo bepalen wie er over gaat. Los van opzettelijke falsificaties, die in de financiële wereld met beruchte en minder bekende boekhoudschandalen aan de orde van de dag zijn, bestaat er ook frequent onduidelijkheid over de meetprocedure. Dus ook al wil je eerlijk zijn, dan valt dat nog niet mee. Ik heb wel eens twee uur gesproken met een cardiologisch verpleegkundige om te begrijpen hoe een bepaalde maat van de zorg rond hartfalen werkte. Ik begreep er niets van. Heropnamen, binnen zoveel tijd, gedeeld door het aantal eerste polibezoeken. Wat moet een patiënt daarmee? Hier kan het AD overigens weer niet veel aan doen.

Het publiceren van indicatoren die nog niet zoveel zeggen had aanleiding moeten zijn om te gaan werken aan echte goede indicatoren. Dus niet terugvallen op makkelijk te meten procesindicatoren zoals decubitus, pijn en delier, maar werken aan resultaatmetingen; na hoeveel jaar zit de heup er nog in, of hoe lang is mijn overleving na deze oncologische operatie. Een top 100 van alle ziekenhuizen heeft dan ook geen zin, want een hele goede en een hele slechte  score in een ziekenhuis heffen elkaar op. De transparantie voor de patiënt is daarmee letterlijk en figuurlijk nul. Je wilt weten welk ziekenhuis goed scoort op precies die aandoening waar je voor komt.

Verzekeraars

Een andere gemiste kans met de huidige kwaliteitsindicatoren ligt in de onderhandelingen met de verzekeraars. We praten nu alleen nog maar over een procentje meer of vele procentjes minder op het totale ziekenhuisbudget. Kwaliteit is geen issue. Het blijft bij hier daar bij wat verdwaalde volume criteria en onderscheidingen. Wie interesseert het nu in vredesnaam hoeveel auto’s BMW of Mercedes maken. Nee het zou mooi zijn als we weten welk ziekenhuis echt het beste is, per aandoening, en dat daar dan een gepaste vergoeding tegenover staat. Kwaliteit kost nu eenmaal geld.

Jaap van den Heuvel
Lid raad van bestuur Stichting Reinier Haga Groep

10 Reacties

om een reactie achter te laten

Van Loon, NFK

30 september 2013

Geheel mee eens: "Je wilt weten welk ziekenhuis goed scoort op precies die aandoening waar je voor komt". En daarom vinden de samenwerkende kankerpatiëntenorganisaties (NFK) hun Patiëntenwijzers (aandoening-specfieke kwaliteitsinformatie per zkhs) van meer waarde dan algemene ziekenhuis- ranglijsten.
http://www.nfk.nl/kanker_wat_doe_jij/Kies_jouw_ziekenhuis.

Van der werf

30 september 2013

Geheel mee eens. Jaren terug kwam Trouw en Elsevier met dit soort lijsten voor scholen voor voortgezet onderwijs. Je kunt er niet veel mee! Wel belangrijk was het (neven)effect dat scholen aan de gang gingen met kwaliteitszorg en dat de Inspectie zich met kwaliteit ging bezig houden. Inmiddels zijn er kriteria en indicatoren ontwikkeld. En wat ziekenhuizen betreft: inmiddels ervaring genoeg om zelf keuzes te maken voor goed/minder goede specialisten!

Wessels

30 september 2013

Grappig dat voorbeeld van Trouw en schoolprestaties in een van de reacties. De onderwijsinspectie was mordicus tegen openbaarheid totdat ze verloren bij de bestuursrechter en de prestaties openbaar werden. Vervolgens ging de inspectie het zelf doen!

Ook nu valt mij weer op dat betrokkenen - zoals ziekenhuisbestuurders - altijd weten waarom het niet deugt. Ze hebben al 10 jaar de tijd om met wat beters te komen...Overigens is er natuurlijk best wat af te dingen op de Top 100. Maar het valt me wel op dat de criticasters nooit ingaan op dat de lijst informatie inzichtelijk maakt die ze zelf ook openbaren. Alleen moet de patiënt zich dan een breuk zoeken, laat staan dat hij kan vergelijken.

En dan de drogreden dat ziekenhuizen zelf gegevens mogen invullen. Wie moet het anders doen? En gelukkig doet IGZ steekproeven. Overigens blijft het wantrouwen naar collega's in dit soort bijdragen opvallend groot. Wat mag ik daar uit opmaken?

Voor de transparantie: ik heb de AD Ziekenhuis Top 100 mede bedacht en van 2004 tot en met 2008 gemaakt.

sloot

30 september 2013

Jaap,

Je hebt gelijk, alleen je moet het allemaal niet zo absoluut zien.
Vindt het een perfecte opmaat naar een uiteindelijke professionele ""klinische"" transparantie en publieke verantwoording op de beschreven dimensies.

Anoniem

1 oktober 2013

Ook bijzonder om te merken dat mijn werkgever in de ene AD op een andere plaats staat als in de andere AD.
Ik had het AD Rotterdams Dagblad en mijn vriendin het gewone AD. Maar het lijstje hoort dan toch wel hetzelfde te zijn? Hierdoor stonden verschillende ziekenhuizen op een andere plek....vaag...Op welke plek staat mijn werkgever nu daadwerkelijk?

van Heemstra ZorgSteedsBeter

1 oktober 2013

Kwaliteit hoeft geen geld te kosten!
En publicatie van prestaties blijken enorme verbeteringen tot gevolg te hebben.
Beide begrepen wij weer van het Achmea kwaliteitscongres vorige maand, nog eens dunnetjes overgedaan door het Nationaal Kwaliteitsinstituut Gezondheidszorg in wording een week later.
Lean denken en doen maakt duidelijk hoe permanente kwaliteitsverhoging samen kan gaan met permanente kostendaling. En dat is precies de manier waarom Toyota wel en inderdaad Mercedes en BMW daar minder toe komen.
Het is dus inderdaad een kwestie om de goede referenties en indicatoren daarbij te gebruiken.
Maar er is geen snellere manier voor verbeteren dan via onderlinge vergelijking, zoals de Boston Consulting Group ons afgelopen maand weer voor hield.
Doen!

Arnout Orelio

1 oktober 2013

@van Heemstra, met u eens dat kwaliteitverhoging en kostenverlaging prima samen kunnen gaan. En terecht haalt u Toyota aan als voorbeeld hiervan.

Uw stelling: "er is geen snellere manier voor verbeteren dan via onderlinge vergelijking" klopt volgens mij echter niet en komt zeker niet bij Toyota vandaan.

Statistici hebben al meerdere malen aangetoond dat onderlinge vergelijking vooral zorgt voor middelmatigheid. Daar neem ik (en ook Toyota) geen genoegen mee.

Daarnaast zei leerde Taiichi Ohno (Toyota): "everything they need to know to improve their system is in their own system, they need to learn how to look."

En om te leren zien heb je een referentiekader nodig en het beste kader, de beste bench mark (die de meest verbetersnelheid geeft) is perfectie. Perfectie zorgt namelijk voor drie dingen:
1. er is altijd iets te verbeteren,
2. het werk als kompas (perfectie is 'het ware Noorden') en zorgt dus voor gerichte verbeteringen en
3. het gat met perfectie is vaak zo groot dat we innovatief moeten denken om het te bereiken (bestaande oplossingen zijn niet goed genoeg).

Dus als je de verbetersnelheid van je organisatie wilt opvoeren, steek je energie dan niet in het jaarlijks verzamelen van allemaal getallen. Effectiever is het om:
1. naar de vloer te gaan om zelf te observeren hoe perfect jouw proces voor de patiënt is.
2. jezelf samen met collega-zorgprofessionals af te vragen wat de bronoorzaak is van de imperfectie en welke maatregelen jullie zouden kunnen nemen
3. met respect voor mensen: hun veiligheid, vakbekwaamheid, creativiteit, tijd en mens zijn.

Veel plezier op de vloer. En als iemand mijn bril wil lenen laat maar weten ;-)

Mitrasing

1 oktober 2013

Wat Orelio schrijft gebeurde 30 jr geleden al in de Mayo Clinics. Dat is mijn persoonlijke ervaring en nog steeds het beste voorbeeld.

zwanikken

1 oktober 2013

Wanneer een top 25 van de Beste GGZ instellingen

DGo

1 oktober 2013

Ja Jaap, en de ziekenhuizen hebben er ook helemaal niets aan en in feite meer last dan gemak!
Eerst moet je gaan vieren dat je erg hoog bent geëindigd (kost toch heel wat gebakjes) en één of meerdere jaren later moet je weer gaan verklaren waarom je zoveel slechter lijkt te presteren, want dan staat jouw ziekenhuis ineens 30 of 40 of meer plaatsen lager.

In al die jaren heb je met dezelfde specialisten en ondersteunend en verpleegkundig personeel gewerkt. En ook zijn jouw managers niet ineens beter gaan presteren en hopelijk ook niet veel slechter.

Top