BLOG

Verschil tussen gehandicapten en ouderen poets je niet zomaar weg

Verschil tussen gehandicapten en ouderen poets je niet zomaar weg

'Niet lullen, maar poetsen.' Martin van Rijn gaf in het oktobernummer van Skipr aan dat hij met deze Rotterdamse mentaliteit de herziening in de langdurige zorg aangaat.

Gezien de complexiteit van de transities waar de zorg voor staat, is deze houding waarschijnlijk ook de enig juiste om voortgang te boeken. Maar tijdens het poetsen moet je wel weten wat je doet; zilver boen je niet met groene zeep en de bonte en witte was houd je gescheiden.

Kam

Dat verschil gaat ook op voor mensen met een ernstige beperking enerzijds en kwetsbare ouderen anderzijds. Beide groepen behoeven langdurige intensieve zorg, daarover bestaat geen enkele twijfel, maar je kunt ze niet over één kam scheren. En toch is dat wat er lijkt te gebeuren in het wetsvoorstel Langdurige Intensieve Zorg (wet LIZ).

Even om het beeld te schetsen over welke mensen we het hier hebben: denk aan kinderen met een lichamelijke beperking die soms ook niet kunnen zien of horen of praten, denk aan mensen met een verstandelijke beperking die ook autistisch zijn. Zo worden deze mensen geboren en zo gaan ze ook dood. Met andere woorden: denk aan zeer kwetsbare mensen die een leven lang worden ondersteund en verzorgd.

Risico

Het kabinet wil dat de zorg voor deze mensen op termijn zo veel mogelijk wordt geregeld in de zorgverzekeringswet. Maar waarom? Een zorgverzekering heb je om risico’s op (hoge) zorgkosten te spreiden. Bij mensen met een levenslange en levensbrede zorgvraag is er geen sprake van risico op zorgkosten, je weet  op voorhand immers al zeker dat zij hoge zorgkosten hebben. De zorgzwaarte voor deze mensen verandert bovendien nauwelijks. Plat gezegd: met een marge van 10% kun je uitrekenen hoeveel de zorg gedurende hun hele leven kost. Daarbij gaat het over een groep van ongeveer 60.000 mensen die nauwelijks groeit. Geen enkel begrotingsrisico, dus. Daar kunnen we ons als beschaafde samenleving prima op instellen. Voor ouderen kan ik me de stap van AWBZ naar Zorgverzekeringswet nog wel voorstellen, voor een toenemende zorgvraag bij het ouder worden kun je je in zekere zin verzekeren. Iedereen loopt immers dit ‘risico’. Veel kwetsbare ouderen maken bovendien gebruik van allerlei vormen van zorg die al in de zorgverzekeringswet zitten. Maar dit plaatje past niet op mensen met een zeer ernstige beperking.

Uitvoering

Naast het principiële punt waarbij mensen met een ernstige beperking en ouderen in de Wet LIZ over een kam worden geschoren, heb ik ook problemen met de nu voorgestelde uitvoering. Die blijft net zo onnodig ingewikkeld als nu: Het zorgkantoor bepaalt de zorgzwaarte, de prijs, de kwaliteit en het volume per regio. De toegang tot zware zorg wordt dan terecht onafhankelijk gesteld. Maar waarom wil je voor deze stabiele groep elk jaar opnieuw afspraken maken met zorgkantoren? Waarom dan al die verschillen in eisen per jaar en per zorgkantoor waaraan aanbieders moeten voldoen? Juist deze groep van meest kwetsbare mensen in onze samenleving kan toe met een heel eenvoudig systeem met uniform beleid en meerjarenafspraken. En dat poetst een heel stuk efficiënter.

Hans Schirmbeck
Directeur Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland (VGN)

6 Reacties

om een reactie achter te laten

Juurlink

25 oktober 2013

Helemaal mee eens hans. Afgelopen week nog drie locaties bezocht waar zeer intensieve zorg wordt verleend aan kinderen. Het concept van de nieuwe wet stelt mij allerminst gerust. Alleen het idee al van iedere keer gedoe over het tarief, regiobudgetten....... Als fatsoenlijke samenleving moeten we toch voor deze groep minimaal garant staan voor goede en humane zorg! Voldoende gefinancierd om, hoe klein de stappen ook, deze kids en volwassenen te ondersteunen in hun ontwikkeling. Verder gewoon verantwoording afleggen over de geleverde kwaliteit.

janssens

26 oktober 2013

terechte conclusie over verschillen binnen de chronische zorg. Regel het goed en met bestendig beleid voor de lange termijn. als bestuurslid van een op te richten woonvorm voor MG, is 1 van de grootste hinderpalen de onzekerheid. Partijen durven niet in te stappen, omdat ze niet weten waar ze aan toe zijn.
dit voorstel zou daarin en goede verandering brengen.

Anoniem

26 oktober 2013

Gekeken naar de uitzending van Nieuws uur over de gehandicapten zorg en mis ge bruik van gelden. Het maakt me blij dat er aandacht voor komt.Zelf ouder van meervoudig gehandicapt kind en voordurend aangesproken over fraude PGB geld. Ben ook werkzaam in gehandicaptenzorg en zie de verschraling op de werkvloer en de uitbreiding van allelei andere taken die weinig met de directe zorg te maken hebben. maar wel veel geld kosten. Maar wat me tegen valt is dat er niemand van gehandicapten zorg instellingen of verenging in de studio aanwezig wil zijn om hier op te reageren. Je kunt je het heen en weer praten over langdurige zorg enz maar praatjes vullen geen gaatjes.

Job Schreuder

27 oktober 2013

Veel KNELPUNTEN en ongerechtvaardigde effecten van de beoogde transities in de zorg, die nu naar voren komen, zijn naar mijn mening vaak een logisch gevolgd van de gang van zaken vanaf 2010. Sterk bepalend is geweest het ambtelijke rapport Brede Heroverwegingen Langdurige Zorg van april 2010.
Voordat ik de mening van de directeur van VGN verder wil generaliseren dan het wetsvoorstel LIZ, eerst even twee korte citaten uit dat rapport:
*‘De heroverwegingswerkgroep langdurige zorg heeft haar opdracht, om voor een bedrag van ca. 4,2 miljard euro aan bezuinigingsvoorstellen te doen, te baat genomen om de gevraagde besparingsvoorstellen te combineren met ideeën over een nieuwe inrichting van de langdurige zorg waarin de doelmatigheidsprikkels sterker aanwezig zouden kunnen zijn. Er zijn daarom varianten uitgewerkt waarin de verantwoordelijkheidsverdeling in de uitvoering er duidelijk anders uitziet dan in de huidige AWBZ.’ En:
*‘De varianten in dit rapport konden, gezien de beschikbare tijd niet anders dan met grove penseelstreken worden neergezet. Niet alle in- en uitvoeringsaspecten met de
bijbehorende kosten zijn uitgewerkt en beschreven. De varianten zijn echter meer dan karikaturen. Ze sluiten aan bij instituties en instrumenten die in Nederland al worden toegepast.’
JAMMER is om te beginnen dat de heroverweging werkgroep niet eerst heeft gekeken naar het rapport van een soortgelijke werkgroep dat in het begin van de 80-er jaren van de vorige eeuw (periode kabinet Lubbers) is opgesteld. En waarom de ongunstige voorspellingen achteraf gezien gedeeltelijk niet uitkwamen, onder meer door de invloed van nieuwe technologie. Daarvan had men kunnen leren bij het opstellen van nieuwe rapporten. Dat geldt overigens nog steeds.
Een LOGISCHE VERVOLGSTAP na het rapport zou in ieder geval zijn (geweest) dat het ministerie van VWS eerst de doelgroepen goed beschrijft en hun zorgbehoefte (en dan niet alleen in zorgfuncties). En vervolgens studies laat (had laten) verrichten van voor- en nadelen en van (onbedoelde) effecten bij in- en uitvoering van eventuele beleidsvarianten. Op basis van openbaar gemaakte studies daarover kan het ministerie, na overleg met betrokkenen, komen tot een afgewogen visie. En dan tot implementatiestudies en doordachte en passende invulling van wet- en regelgeving en realistische uitvoering.
IN PLAATS DAARVAN is de politiek bij twee achtereenvolgende Kabinetsformaties gaan winkelen in dit ambtelijke rapport en is men snel allerlei combinaties van varianten (niet anders dan grove penseelstreken) gaan maken. En de politiek en het goed willende ministerie van VWS onderschatten daarbij naar mijn inzien vanaf het begin hoe moeilijk het is om zo’n mega operatie goed uit te denken, in te vullen, voor te bereiden en te managen. We zien dan ook wilde bewegingen bij de zeer complexe invulling en implementatie. Zoals dit voorjaar bij het zorgakkoord (waarbij overigens veel stakeholders betrokkenheid en invloed hebben gehad behalve de cliënten zelf, budgethouders in het bijzonder) en onlangs bij de berichten over een gedeeltelijk mogelijk andere plaats en financiering van de functie Persoonlijke Verzorging.
NU TERUG naar het eerste punt van de directeur van de VGN. Als vader van twee thuiswonende dubbel gehandicapte kinderen en als zoon van een moeder in een verzorgingshuis: helemaal mee eens om gedeeltelijk verschil te maken in de toekomstige LIZ. Dit tussen de wijze van financiering van zorgkosten van mensen met levenslange en levensbrede beperkingen en die van mensen met verzekerbare beperkingen die samenhangen met ziekte en/of ouderdom. En om de eerstgenoemde zorg op termijn niet zo veel mogelijk in de Zorgverzekeringswet te regelen. En naar mijn mening kan men een dergelijk onderscheid in financiering van zorg tussen levenslang enerzijds en door ziekte en/of ouderdom anderzijds bij bepaalde doelgroepen ook doortrekken naar de andere transities zoals naar de (uit te breiden) WMO, ZVW en Jeugdwet. Dan moeten we zorgbreed meteen ook af van opkomende ideeën die betekenen dat er langdurig heel hoge eigen financiële bijdragen worden gevraagd van ouders vanwege de langdurige zorgbehoefte van hun kind dat met een levenslange (ernstige) beperking is geboren.
Blijft TOT SLOT nog de vraag waarom het bedoelde verschil (nog) niet wordt gemaakt: zijn daarvoor rationele en redelijke argumenten of spelen een goede visie en politieke moed een rol.

jos

28 oktober 2013

Helemaal mee eens met boven genoemd stukje. Jonge chronisch zieke kinderen en /of gehandicapte kinderen zijn financieel afhankelijk van de ouders en daar kun je,je niet op voorbereiden. Hieraan zit een heel leven lang een heel duur kosten plaatje aan. Wij hadden 2 chronisch zieke kinderen waarvan de jongste zeer ernstig leed aan een zeldzame en onbehandelbare ziekte. Zij is afgelopen jaar overleden, waar wij veel verdriet van hebben maar ondanks de tijd die het kabinet met deze doelgroep voor heeft ook dankbaar dat zij ons niet heeft overleefd. Wij hebben er alles voor gedaan wat mogelijk was maar zijn daardoor erg beperkt in het leven zoals de overheid van ons verwacht. Ik kon als moeder niet buitenshuis gaan werken en dus geen inkomen kunnen verwerven. Het heeft ons financieel een vermogen gekost. En was blij dat ik via de belasting nog een kleine tegemoetkoming kreeg, dat gaat er volgend jaar ook weer af. Dit is niet terecht voor mensen die veel extra ziektekosten hebben. En de PGB gelden mogen ze bij mij na kijken die zijn heel goed besteed voor onze dochter. Diegene die er misbruik van hebben gemaakt en niet kunnen aantonen gewoon terug vorderen want daar zijn nu veel mensen de dupe van. Net zoals andere regelingen.

Vogelezang

29 oktober 2013

Helemaal mee eens. Vandaag nog bij het symposium van In voor zorg dat in Den Haag plaats vond, over hoe invulling te geven aan wijkgerichte zorg, kon ik het niet laten om, bij het horen van de term 'de parteciperende burger', te denken aan 'de verschraalde burger'. Als partecipatie voor de politiek daadwerkelijk de reden is om de hele stelsel te hervormen, waarom zijn we dan niet al 15 jaar geleden ermee begonnen, toen er nog geld genoeg was om er een volwassen invulling aan te geven. Nee... niet dat partecipatie een slecht initiatief is, sterker, het is een hele goede want het zal voor meer cohesie in de samenleving zorgen, maar geeft het dan een kans door de tijd te nemen die nodig is voor de broodnodige cultuuromslag. Mensen met een beperking en problemen met prikkelverwerking moet je, om een voorbeeld te noemen, niet verplichten om in een drukke omgeving te gaan wonen. Als je dat wilt moet je eerst ervoor zorgen dat de voorwaarden kloppen. Nu heb ik het gevoel dat de tijd simpelweg ontbreekt om degelijk te werk te gaan. Over vier jaar moet de klus geklaard zijn, dan is de transitie periode voorbij en de verzorgingsmaatschappij verbannen naar een ver verleden. Wie maak je wijs? mij niet, wellicht dat de formats en processen en infrastructuur enigszins in de kinderschoenen zullen staan maar een cultuuromslag verreist de nodige tijd om te rijpen. Ik ben benieuwd. Als burger denk ik een onrustige periode tegemoet te zullen gaan, met veel onduidelijkheid (want er zit echt nog geen lijn in, niemand weet nog hoe we deze transitie op een menswaardige wijze door te voeren). Als ondernemer zie ik kansen vanwege de bovengenoemde beredenering: 'niemand weet het'

Top