BLOG

Zijn we wel alert genoeg op kindermishandeling?

Zijn we wel alert genoeg op kindermishandeling?

Mensen die in de zorg werken hebben hart, oog en oor voor de ander. We willen allemaal het beste voor onze clienten en patiënten en willen dat ze zich zo goed mogelijk ontwikkelen en zo goed mogelijk kunnen meedoen aan onze samenleving. We willen immers allemaal een veilige zorg.

Dat kinderen uit huis worden geplaatst en terecht komen in zorginstellingen is al erg genoeg. Ze moeten dan niet van de ene in de andere onveilige situatie terecht komen. Dus is extra alertheid geboden en moet men ook de verantwoordelijkheid nemen om bij mogelijke zorgwekkende situaties van kinderen actie te ondernemen. In instellingen lopen kwetsbare kinderen en kinderen met een beperking aantoonbaar veel meer risico.

Ontwikkeling

Het type populatie in onze jeugdinstellingenheeft immers geen normale ontwikkeling doorgemaakt. Deze kinderen nemen de thuissituatie mee naar binnen. Allerlei achtergronden en cultuuraspecten spelen daarbij dan ook een grote rol. Daardoor nemen risico’s toe en komt bijvoorbeeld onderling mishandeling en misbruik veel voor. Daarvan dient iedere zorgverlener en bestuurder zich bewust te zijn. Beroepskrachten dragen dan ook een bijzondere en directe verantwoordelijkheid voor de veiligheid van deze kinderen die aan hun zorg zijn toevertrouwd. Protocollen en meldcodes zijn hulpmiddelen bij het vroegtijdig signaleren van mishandeling of seksueel misbruik. Het is belangrijk om het niet bij jezelf te houden, maar bespreekbaar te maken, het te (laten) onderzoeken en daardoor hulp op gang brengen.

Wakker liggen

Je moet je er elke dag weer van bewust zijn, er van wakker liggen en proberen deze incidenten te voorkomen. Dat moet niet alleen op de werkvloer, maar juist ook in de bestuurskamer. We moeten er samen voortdurend mee bezig zijn, werkbezoeken brengen, best practices bespreken en toepassen. Allen moeten in woord en gedrag laten zien dat ze onderwerpen als seksualiteit, veiligheid en grensoverschrijdend gedrag hoog in het vaandel hebben staan. En dat je kunt leren van voorvallen. Pas dan kan het een normaal onderwerp zijn.

Het is goed om leermiddelen te ontwikkelen en per kind de thuissituatie te bekijken en daar de opvoeding en pedagogische ontwikkeling op af te stemmen. Samen  moeten we voortdurend scherp blijven en een hogere vorm van permanente alertheid ontwikkelen die standaard moet worden in de aanpak.

Want zolang de kinderen bij het dagelijkse taxivervoer een hoog risico lopen en binnen de woongroep niet veilig zijn, helpt geen protocol of meldcode. We moeten het zien te voorkomen, preventief handelen en dat vraagt om scherp kijken en optreden.

Henk Bakker
Bestuurder Koninklijke Kentalis

Dit is het derde blog in een serie over kindermishandeling en seksueel misbruik. U zult de komende weken vanuit de Vereniging Gehandicaptenzorg Nederland in samenwerking met de Taskforce kindermishandeling en seksueel misbruik nog een aantal blogs van verschillende bestuurders uit de gehandicaptenzorg te lezen krijgen. Het doel is om kindermishandeling en seksueel misbruik onder mensen met een beperking terug te dringen. We doen dit in aanloop naar de Week van Kinderen Veilig die van 18 t/m 23 november a.s. plaatsvindt. In de week hieraan voorafgaand, op 13 november, zal een gesprek plaatsvinden met bestuurders uit de gehandicaptensector over de vraag hoe er zo goed mogelijk vorm gegeven kan worden aan bestuurlijke betrokkenheid bij dit belangrijke onderwerp. Hier zal te zijner tijd ook een korte film over te zien zijn.

Eerder verschenen al:

 

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Leijten

7 november 2013

Beste Henk,

Dank je wel voor je mooie blog. Als ambassadeur van www.hetveiligehuis.nl kan ik ontzettend toejuichen dat bestuurders hun zorgen uitspreken m.b.t. dit onderwerp. We kunnen er niet genoeg over spreken, zowel binnen als buiten de organisaties. Op bestuursniveau, op de werkvloer met professionals en cliënten én niet te vergeten met de ouders/opvoeders.
Praten hierover is een mooie eerste stap. De volgende stap is om ermee aan de slag te gaan. DOEN! Ouders betrokken bij Het Veilige Huis liggen er wakker van als we geen concrete stappen zetten als het gaat om voorlichting, trainingen, gesprekken en voorlichtingsmaterialen voor wat betreft seksuele opvoeding en weerbaarheid bij kinderen en jong volwassenen met een beperking. De cijfers van misbruik bij deze doelgroep zijn schrikbarend hoog. Daar willen wij wat aan DOEN, in co-creatie met ouders, professionals, onderwijs en vrijwilligers. Samenkracht, ieder vanuit de eigen deskundigheid. Synergie! We willen jullie van harte uitnodigen om deel te nemen aan de werkgroep. Wees welkom! Samen aan de slag om een veilig huis voor onze kinderen te creëren. Overal!

Inwoner Amsterdam, goed bekend met jeugdzorg en jeugdzorgbeleid

7 november 2013

Dit is wel heel erg brutaal zeg! Er is een zedenschandaal geweest bij Kentalis in Amsterdam dat deze zelfde heer Bakker in de doofpot heeft gestopt! Daar is een hele beweging uit voorgekomen en een van de actiefste platforms tegen georganiseerd in de doofpot stoppen van ernstige misstanden met kinderen in de jeugdzorg en het speciaal onderwijs.

En ondertussen schrijft meneer Bakker dit? Zou hij niet beter op zijn knieën naar Amsterdam kunnen kruipen, excuses aanbieden aan de kinderen en hun ouders en eindelijk openheid van zaken geven? Samen met burgemeester van der Laan, ook actief in de taskforce tegen kindermishandeling en misbruik die zelf ook helemaal niet alert is op casussen in eigen stad?

En in plaats daarvan liever goede sier maakt? Wat een schokkend hypocriet verhaal uitgerekend van deze meneer Bakker en uitgerekend van Kentalis. Hoe durft deze man zichzelf 's avonds in de spiegel aan te kijken na dit te schrijven en in de praktijk het tegenovergestelde te hebben gedaan.

Adoptievader

8 november 2013

Vreemd dat kindermishandeling (met bewering vanuit BJZ dat het de ouders waren) wordt veroordeeld, terwijl seksuele kindermishandeling in eigen boezem wordt weggemoffeld.
Boter op het hoofd?!

Zo zorg je er wel voor dat men 'jeugdzorg' meer en meer gaat zien als een gevaar, hoe mooi de mooipraat vanuit de instituties ook is.

Vele kinderen in 'jeugdzorginstellingen' passen daar niet, volgde uit het onderzoek van prof. Jo Hermanns (Zeeland: 50% minder!).

Fouten toegeven, rekening houden met wat ouders inbrengen, zou sieren.

Top