BLOG

Kortetermijnvisie is pennywise, pound foolish

Kortetermijnvisie is pennywise, pound foolish

Zit er een weeffout in ons zorgstelsel? Sinds de revolutionaire overgang in 2006 onder minister Hoogervorst van VWS naar het huidige zorgstelsel, wordt de achterliggende gedachte van het systeem steeds verder aangescherpt.

Verzekeraars nemen hun taak als controleur van de zorg serieus. Ze kopen scherp  zorg in. Ze concurreren  op premie en letten  op de kwaliteit. Doelstellingen die horen bij het systeem waarvoor gekozen is. Aan de andere kant maken zorgaanbieders, zoals ggz-instellingen werk van het beter inzichtelijk maken van de zorg die ze bieden en kwaliteits- en efficiencyverbeteringen. So far so good.

Toch zien we dat er dit jaar meer onvrede rond contractonderhandelingen is dan voorheen. Zorgverzekeraars enerzijds en ggz-instellingen anderzijds kunnen elkaar dit jaar niet makkelijk vinden. Sterker nog, het gaat er hard aan toe bij de onderhandelingen over prijsstellingen voor te leveren zorg en de manier waarop zorgaanbieders die zorg leveren. De doelstelling, goede zorg tegen een realistische prijs is voor beide partijen gelijk, maar wordt aan de onderhandelingstafel verschillend uitgelegd. Hoe kan dat?

Tijd is nodig

GGZ Nederland verzoekt Achmea inkoopbeleid ggz te herzien’ konden we onlangs lezen, het is een bericht dat niet te rijmen is met die gezamenlijke doelstellingen. De ggz-sector heeft bestuurlijke akkoorden gesloten met verzekeraars en het ministerie van VWS die streven naar minder groei van zorg, goede kwaliteit en beheersing van de kosten. Het zijn akkoorden die gebaseerd zijn op inhoud en op het klaar zijn voor de toekomst. Voor ggz-instellingen geldt daarbij een perspectief van meerdere jaren. Zo is een belangrijke afspraak over reductie van bedden in ggz-instellingen gemaakt met een einddoel in 2020. Dat is ver weg, maar dat is ook nodig. Ingrijpende veranderingen in de zorg vragen in de praktijk tijd. Soms heeft het te maken met een cultuurverandering op de werkvloer, met bij- of omscholing van personeel of met vastgoed dat verkocht moet worden in een vastgelopen markt; stuk voor stuk zaken die niet van het ene op het andere moment geregeld zijn. Met dit in het achterhoofd worden onderhandelingen gevoerd door bestuurders van instellingen. Ze voelen zich daarbij gesteund door de gesloten akkoorden zoals het Zorgakkoord en het Bestuurlijk Akkoord toekomst GGZ, die hier immers in voorzien.

Ander perspectief

Waarom verlopen veel contractonderhandelingen dan toch zo stroef? Zorgverzekeraars Nederland heeft die akkoorden toch ook ondertekend? Dat klopt, maar een individuele verzekeraar heeft ook een ander belang. Die verzekeraar moet premies vaststellen en klanten winnen en dat in cycli van één jaar. Die heeft dus één jaar waarin hij slagen moet maken op het gebied van kostenbesparing en kwaliteitsverbeteringen. Eén jaar waarin duidelijk resultaat gewenst is op het terrein van transparantie van de geboden zorg. Kortom, zorgverzekeraars hebben een ander perspectief dan zorgaanbieders, die met hun ingewikkelde infrastructuur juist zekerheden op lange termijn zoeken.    

Twee werelden

‘Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus’ het is een populaire uitdrukking om het verschil tussen twee werelden te duiden en in zekere zin geldt dat ook voor verzekeraars en zorgaanbieders. Een korte termijn belang en een lange termijn belang, hoe verenig je die twee? Het lange termijnbelang is wat we met zijn allen willen, want dat biedt op de lange termijn zekerheid over en kwaliteit in ons zorgstelsel. Dat is waar de afspraken in de akkoorden over gaan en dat is uiteindelijk ook in het belang van individuele verzekeraars en hun klanten. Korte termijn winst is altijd pennywise, pound foolish.

Paul van Rooij
Directeur GGZ Nederland

4 Reacties

om een reactie achter te laten

tjark reininga

11 november 2013

twee weeffouten vrees ik, Paul.

de ene is dat in het beleid niet de betaalbaarheid van het zorgaanbod voor degenen die op zorg zijn aangewezen centraal staat, maar die voor de belastingbetaler (en de aandeelhouders van de verzekeraars). en dat zijn partijen die moeten betalen voor zorg die ze zelf (nog) niet nodig hebben.

de andere weeffout is, dat de zorgvrager slecht geïnformeerd is en vaak afhankelijk van de aanbieder. en dat geldt niet alleen voor de vraag welke zorg nodig en welke beschikbaar is, maar ook voor de kosten. en op dat laatste punt vaak ook nog over de voor geleverde zorg in rekening gebrachte kosten, waar de afrekening doorgaans tussen zorgaanbieder en -verzekeraar plaatsvindt zonder dat de verzekerde zelfs maar een kopie van de declaratie ontvangt.

en dat laatste geeft dan weer uitgebreide mogelijkheden om creatief met de beschikbare middelen om te gaan.

zwanikken

11 november 2013

Het is in het belang van KLANTEN of te wel Ernstig zieken psychiatrische patiënten.
Belang voor de klanten en dan de zorgverzekeraar!!!! In de psychiatrie gaat het niet over klanten winnen.



Sonneveldt

11 november 2013

Misschien is de overheid wel schizofreen. Is er één deel van VWS dat op basis van inhoudelijke argumenten echt zoekt naar kwalitatief betere zorg en samen met het veld naar een aanpassing van de huidige structuur van de GGZ, omdat dat kan leiden tot betere zorg voor waarschijnlijk lagere kosten. Dat is het VWS van de lange termijn afspraken en het kwaliteitsbeleid. En is een ander deel van VWS alleen maar geïnteresseerd in het op korte termijn halen van in het Kabinet afgesproken bezuinigingen en gebruikt dat deel van VWS de NZa en de verzekeraars als vooruitgeschoven posten om via de politiek van de verschroeide aarde de bezuinigingen koste wat het kost te realiseren. Dat tweede deel van VWS beleid alleen met de mond dat het in de zorg om meer kwaliteit en lagere kosten gaat (omdat dat een mooie dekmantel is voor de afbraak van de sector), terwijl het eerste deel van VWS denkt dat ze met het andere deel van VWS gezamenlijk aan één agenda werkt. Die zelfde schizofrenie vind je terug in de Kamer, maar in alle gevallen wint de kant die over hert geld gaat en mag de andere kant de afbraak met mooie argumenten verdedigen. En dat doen ze ook nog vanuit nobele inhoudelijke gronden. Schizofreen, naïef of boze opzet. Wie het weet mag het zeggen.

Remko Varkevisser

13 november 2013

In mijn wijkje is een kruispunt. Dat kruispunt heeft vier hoeken en op drie van die vier hoeken zat eens een winkeltje. Een bakker, een slager en een groenteboer.
De supermarkt kwam, als onderdeel van een groter bedrijf, en moest klanten winnen en kosten besparen. Het supermarktbedrijf zette (en zet) zijn leveranciers onder druk om goedkoper te leveren. De boeren en Unilever klaagden wel, maar de supermarkt is machtig; wie te duur is komt niet in het schap. De consument keek toe. Zijn boodschappen werden goedkoper maar die buurtwinkeltjes zijn nu studentenhuisjes; en kleine boeren bestaan niet meer.

Dit gebeurde allemaal al jaren geleden.

Nu is de zorg aan de beurt.
De zorgverzekeraars willen klanten winnen met mooie aanbiedingen. De zorgaanbieders moeten goedkoper leveren en ook betere kwaliteit. Gaan ze daar allemaal in slagen? Paul van Rooij vreest van niet. Hij ziet een weeffout in het systeem.
‘t Is jammer dat hij de weeffout pas ziet nu deze zijn systeem bereikt. In hét systeem heeft de weeffout zijn effect allang gehad.

Top