Finance

De zorglobby ondermijnt stelselmatig de solidariteit

De zorglobby ondermijnt stelselmatig de solidariteit

De zorglobbyist die geld versiert is een bikkel, de zorglobbyist die geld kwijtspeelt een sukkel. Het feest van de groei van de zorg gaat door dit cultuurtje bijna onverminderd door.

Op 9 januari meldt Skipr: de kosten van de langdurige zorg stegen van 2010 tot 2012 met zestien procent. Zestien procent! In een economie die een historische krimp doormaakte. In jaren met bijna dagelijks artikelen op de voorpagina’s over de verschrikkelijke bezuinigingen in de zorg. De groei komt vooral door prijzen en lonen die te snel stijgen, en door onnodig extra zorgaanbod. Een van de instrumenten waarmee de zorg de spectaculaire groei realiseert is upcoding. Je geeft een patiënt expres een zwaardere indicatie dan nodig.

Upcoding

Een individuele zorgverlener of directeur van een instelling kun je zulk gedrag trouwens niet altijd verwijten. Die moet soms wel meedoen. Het braafste jongetje uit de klas ziet de collega’s anders lachend weglopen met het geld. Wie je het zeker kunt verwijten zijn de landelijke vertegenwoordigers. Die kunnen als ze willen de cultuur van tegen elkaar opbiedende zorginstellingen in hun sectoren doorbreken. Maar nee, ze moedigen dit gedrag soms juist aan, bijvoorbeeld door te ontkennen wat algemeen bekend is. Een lobbyist van de ggz, noemt op 21 januari in Skipr de beschuldiging beschuldiging van upcoding “suggestief en voorbarig”. Op de vraag hoe hij weet dat er geen moedwil in het spel is, zegt hij “In Nederland is iemand onschuldig totdat het tegendeel bewezen is”.

Overheveling jeugdzorg

De lobbyist zou toch heel goed moeten weten dat upcoding aan de orde van de dag is. De zwaardere jeugd-ggz maakt op dit moment bijvoorbeeld een groeispurt door, omdat door upcoding geld binnen de ggz blijft dat anders naar de gemeenten zou gaan. De gemeenten krijgen volgens de plannen vanaf 2015 de jeugdzorg onder hun hoede. Onder die overheveling valt de lichtere jeugd-ggz wel, de zwaardere jeugd-ggz niet. Als je piept dat kinderen onnodig zorgafhankelijk worden gemaakt, ben je een zacht ei.

Zorglobby

De ggz-lobby is geen uitzondering, maar exemplarisch voor de zorglobby in Nederland. En misschien ontkom je ook als lobbyist niet aan dit spel, zolang iedereen dit zo speelt. Intussen zijn de zorgpremies tot onaanvaardbare hoogte gestegen. Dit is een minstens zo belangrijke oorzaak van de economische stagnatie als de bankencrisis. Niet voor niets doet Nederland het economisch slechter dan omringende landen. Alleen in een gezonde economie is solidariteit houdbaar. Door de groei jaar-in-jaar-uit te blijven aanjagen ondermijnt de zorglobby stelselmatig de solidariteit.

Strijd tegen groeiverslaving

De lobby voor de zorg kost ons 1 miljard euro. De landelijke zorglobbyisten kunnen gezamenlijk een voorbeeld stellen, door actief te strijden tegen groeiverslaving in hun sectoren. Als ze niet weten waar de onnodige groei zit, dan zijn ze dat miljard niet waard. Je nek uitsteken en je eigen sector aanpakken vergt wel vertegenwoordigers met moed. Echte bikkels dus.

Otto Reuchlin
Directeur van PeerAdministratie

14 Reacties

om een reactie achter te laten

van Iperen

31 januari 2014

Is dat nou Nederland? Het lijkt wel of iedereen alleen voor zichzelf bezig is. "Als wij/ik maar geld heb(ben).
Je moet door een stroom stroop met hindernissen gaan om hier iets aan te doen. De bikkel die hieraan een eind maakt zal gauw ondemocratisch genoemd worden. Hij/zij moet dus ook mensen kunnen motiveren en overtuigen om ze mee te krijgen. Niet makkelijk, maar er zijn altijd wel mensen die mee willen werken aan verandering.
Ze moeten zich dan ook kunnen losmaken van de 'ouwe jongens krentenbrood' cultuur.

Schulte

2 februari 2014

Echte lobbyisten willen wel meer voor de partij waarvoor zij lobbyen, maar ze weten ook wanneer de grens is bereikt. Dat bepaalt de samenleving en de grens wordt meestal aangegeven door VWS. Een lobbyist is zijn geld waard zolang hij/zij meer oplevert dan hij/zij kost. En als zij hun klanten/leden niet overtuigen van hun meerwaarde, dan is opdrachtverlies/ontslag hun deel. Op zoek gaan naar een maatschappelijke meerwaarde is onzin, ze worden immers ook niet vanuit het maatschappelijk belang betaald.

Kortom, van lobbyisten mag je niet anders verwachten.

Nieuwenhuizen

3 februari 2014

Lobbyisten worden meestal betaald en gebriefd door het partij-, branche- en organisatiebestuur waarvoor zij lobbyen. Wanneer dat vanuit een publieke instelling of instantie is, hebben zij zelf, zo durf ik de stelling wel te nemen, naast een zakelijk belang, net zo goed een burger- en samenlevingsverantwoordelijkheid hoog te houden. Dus dat is nooit onzinnig lijkt me.

’t Zou mooi zijn als de energie van bestuurders en lobbyisten fundamenteler gericht zou zijn op initiele businesscases. In het komen tot een nieuw zorg- en serviceproduct dat met x inzet dat de hulpbehoevende burger prima geleverd kan worden met behoud van kwaliteit en continuïteit. Verras financier en toezichthouder en informeer de beleidsmaker. Waarom niet eigenlijk?

Kijk, problemen waar zorginstellingen op stuiten door bijvoorbeeld de herordening wonen (privaat) van zorg (publiek) scheiden, in relatie tot vastgoed en werkgelegenheid, zullen samenlevingsbreed moeten worden opgelost (regeerakkoord). Die verantwoordelijkheid moet de zorgbestuurder dan ook niet meer alleen willen dragen. Alleen dan kunnen de juiste gesprekken worden gevoerd over transitie.

Maar zonder inhoudelijke toekomstbestendige propositie toch zoveel mogelijk geld willen vergaren, om daarna nog maar eens te zien wat er wel en niet geleverd kan worden tegen welke condities, is niet meer van deze tijd. Hoe vervelend het ook is dat finale duidelijkheid over stelselwijzigingen en termijnen mist, is of blijft initiatief vereist.

Nu vasthouden aan de traditionele onderhandelingscultuur is ergerlijk en schadelijk. Hoe begrijpelijk ook. Er is nieuw elan, lef en daadkracht nodig. Maatschappelijke meerwaarde staat voor duurzaamheid en effectiviteit, dus ook uit commercieel oogpunt is het streven en handelen hiernaar alleszins te prefereren. Economisch gezien kunnen we geen missers meer maken voorlopig... En daarbij is iedereen nodig. Ook de lobbyist.



tjark reininga

3 februari 2014

ik vrees dat we niet anders kunnen concluderen, dan dat het liberale geloof in marktwerking vooral ruimte heeft geschapen voor het werk van lobbyisten als onderdeel van het marketingsysteem. en dat gekoppeld aan een overheid die wordt bestuurd door liberale gelovigen, die het financiële belang van belastingbetalers die (nog) de solidaire zorg niet nodig hebben, zwaarder laten wegen dan de solidariteit met degenen die wel zorg nodig hebben om in de samenleving te kunnen functioneren.

daar is ook de basis gelegd voor het upcoding probleem. de overheid heeft een relatief groot deel van de bezuiniging die zij nodig heeft, gelegd bij mensen die met een klein beetje zorg kunnen functioneren, door het schrappen van een aantal lage indicatiexstellingen (zzp's 1-3). daarbij zijn niet alleen de gevolgen onderschat voor de zorgafhankelijken die zelf dat kleine beetje zorg niet kunnen organiseren, laat staan betalen. ook zijn de gevolgen onderschat voor de exploitatie van de zorgaanbieders in deze sector, met name de verzorgingshuizen waar huisvesting wordt aangeboden in combinatie met een basaal zorgpakket. de zorgaanbieders in deze sector helpen met upcoding van de indicatie voor deze groep cliënten zowel de cliënten en hun omgeving als zichzelf.

een beter voorbeeld van perverse prikkels ken ik buiten de bancaire sector nauwelijks.

Otto Reuchlin

3 februari 2014

Het is beter de discussie over je blog lekker zijn gang te laten gaan. Je schrijft geen blog om gelijk te hebben, maar om discussie aan te jagen. Ik kan toch even de verleiding niet weerstaan te reageren. Ik ben blij dat er constructieve reacties zijn (pro en contra). Ik wijs er wel op dat het miljard voor de zorglobbyisten gewoon uit de collectieve middelen komt. Dat geld loopt weliswaar via de afdrachten van leden van de koepels, maar die afdrachten zijn afkomstig uit de inkomsten die via de zorg worden verdiend. En dat geld komt weer uit de belastingen en premies die we samen opbrengen.

Schulte

3 februari 2014

Beste Otto,

Er zijn signalen dat er idd 1 miljard naar lobbyisten (brancheorganisaties e.d.) gaat. Toen dit in de pers kwam hebben NVZ en anderen direct fel tegengesproken dat een wezenlijk deel van dit geld naar lobby-activiteiten gaat.

Hoewel het wat mij betreft aannemelijk is dat het geld vele andere doelen dient, lijkt het mij eveneens aannemelijk dat alles wat betaald wordt door de brancheorganisaties toch ook een zweem van belangenbehartiging heeft. Ook is het natuurlijk zo dat elke zorgaanbieder zelf een directe bijdrage levert aan belangenbehartiging voor de sector. Dat gaat soms via de PR-afdeling, soms via werkbezoeken en vaak via deelname aan commissies. Dit deel blijft veelal uit de boeken.

Kortom, het is lastig om aannemelijk te maken hoeveel geld er in Nederland werkelijk naar belangenbehartiging gaat. Ik verwacht dat het totaal lager ligt dan 1 miljard, maar moet ook vaststellen dat de macht van de zorgaanbieders veel verder reikt dan de macht van de patiëntenverenigingen die werkelijk elke slag verliezen.

ANH Jansen

3 februari 2014

En vergeet de lobby van de zorgverzekeraars zelf niet.

Lees Companjes historie van de zorgverzekering in Nederland en stel vast dat aan die lobby niets ontbreekt wat aan een goede lobby mag ontbreken. Kost wat, maar dan heb je als groep ook wat.

Systeemmodel Zorgstelsel 2006 is het verdienmodel van de private zorgverzekeraars zelf!

Wordt wel eens over het hoofd gezien.

En er zijn alternatieven die goedkoper zijn. Dus met de lobby van de verzekeraars zit het wel snor.

Nieuwenhuizen

3 februari 2014

Een goed punt van de zorgverzekeraars. Private instelling die publieke zorg faciliteert. Grijs gebied. Extra lobby zorgvuldigheid geboden wellicht.

Onze stichting (Beheer Improvement Model) begon dit jaar zelfstandig een lobby, mede namens onze netwerkpartners uit het zorgwerkveld (zorgondernemers) en een college van deskundigen (vak- en inhoudsexperts). Dit initiatief bekostigen we uit eigen middelen en genoemde partners investeren tijd en inspanning.
We bemerken een andere sfeer, wanneer er geen subsidie aan te pas komt en het aankomt op intrinsieke motivatie voor een maatschappelijk vraagstuk. Wel verfrissend overigens.

Alberts

4 februari 2014

Zeer eens met Reininga hierboven: zorglobbyisten hebben geen bestaansnut wanneer er geen marktwerkingsmodel zou zijn. Het is naar mijn mening dan ook het marktwerkingsdenken dat de solidariteit ondermijnt; een dergelijk verwijt bij 'lobbyisten' leggen is de aantijging op de verkeerde plek leggen. Overigens is lobbyen hard nodig, in een tijdgewricht waarin bepaalde stoornissen en zelfs de hele jeugdhulpverlening uit het verzekerde pakket worden geschrapt.

Verder worden er en passant wederom lelijke opmerkingen gemaakt aan het adres van zorgaanbieders, die aan 'upcoding' zouden doen. Ook hier verschuift met de focus van de kritiek: het systeem deugt niet, en de zorgaanbieders waren de eerste en zijn nog steeds de hardst roependen dat dat zo is.
Maar over zorgverzekeraars die botweg weigeren de vastgesteld NZA tarieven uit te betalen horen we Otto niet.

Nieuwenhuizen

5 februari 2014

Daar heeft Alberts een punt. Huidige bijna rigide inkoopbeleid- en de bevoorschotting, waarvan de toepassing bij elke zorgverzekeraar ook nog eens anders ingevuld kan zijn, is zeer belemmerend om te kunnen anticiperen en voorsorteren op de stelselwijzigingen.
Dit beleid zou beter gestroomlijnd moeten worden in de aanloop naar de stelselwijzigingen, zodat de organisatie intussen wel de continuïteit kan blijven bieden.
Wellicht dan wel op basis van een transitieplan dat zorgorganisaties zelf moeten aanleveren (wonen van zorg scheiden en consequenties werkgelegenheid).

Otto Reuchlin

5 februari 2014

De grootste eer die je een blogger kunt bewijzen is een serieuze discussie. Dank daarvoor. Kan ik 't toch weer niet laten: aan het eind van de discussie leggen mensen - die ik dus zeer dankbaar ben voor hun constructief-kritische reacties - toch weer de bal bij een andere actor dan zichzelf. De diepere laag in mn blog, in al mn blogs, is toch: neem zelf nu eens verantwoordelijkheid, in plaats van altijd met het vingertje wijzen. Wat kunt u, als reageerder, nu zelf beter doen om de kosten van de zorg beter in de hand te houden en dus de solidariteit in stand te houden? Voor mijn eigen bijdrage daaraan - en die bedoel ik niet als reclame: www.peeradministratie.nl

ANH Jansen

5 februari 2014

Heeft Otto wel eens zelf serieus nagedacht over het systeemmodel waarin de zorg in nederland is gestopt en wat de consequenties daarvan zijn? Consequenties ook voor het gedrag van alle spelers op de hybride gereguleerde zorgmarkt? Inclusief de rol van de Overheid zelf?

Neen dus blijkbaar gezien zijn verzoek aan de onderliggende partijen in de hybride gereguleerde zorgmarkt om na te gaan wat hun bijdrage zou kunnen zijn om de kosten van de zorg te beheersen.

Er zitten een fiks aantal systeemfouten in het systeemmodel Zorgstelsel 2006.

Die fouten hebben andere landen gezien en dat is de reden waarom geen enkel ander land dit Nederlandse systeemmodel over heeft genomen en zal overnemen.

De eindverantwoordelijkheid voor de volksgezondheid in beschaafd land hoort te liggen bij de Wetgevende partij, de Overheid zelf! En die rol weigert de Overheid te nemen. De top wentelt haar verantwoordelijkheid af op onderliggende partijen; ten eerste de zorgverzekeraars, de voormalige ziekenfondsen. Die hebben dan ook de 'regie-rol' gekregen en de Aanmerkelijke Marktmacht om de regie te kunnen opleggen aan de overige partijen. Een regie binnen het door de Overheid bepaalde budget. Verzekeraars zijn vrij om hun premies vast te stellen, zolang het budget maar niet wordt overschreden.

We zijn een 'we doen alsof land".

De implicaties daarvan ontgaan Otto geheel.

De pan soep wordt gevuld door de Overheid. Die pan wordt niet groter, de soep wordt niet bijgevuld als deze opraakt. Het is aan de verzekeraars om de soep te verdelen. De Overheid zelf komt daar af en toe doorheen fietsen met convenanten en afspraken; delen van de soep worden gereserveerd voor de grote jongens.

En vergeet niet; de verzekeraars mogen als eersten van de soep eten en alle balletjes eruit halen; voor later. De reserves zijn dan ook opgelopen tot ruim 12 miljard euro. Waarvan 10 miljard opgepotte ziekenfondspremies. Belastinggeld in wezen. Tot 2016 door de EU dan ook gezien als Staatssteun. Na 2016 vervallen die 10 miljard aan de private verzekeraars en kunnen zij geheel 'los' gaan,.

Afschaffing van alle ex poste vereveningen, van de Na Calculatie, handhaven van de risico selectie in de Zvw dienen om de gewenste mobiliteit in de zorgverzekeringsmarkt op peil te houden of te bewerkstelligen. Dat zegt de Minister zelf in antwoorden op kamervragen op aandrang van W vd Ven.

En dan durven vragen van zorgaanbieders om aan te geven wat zij kunnen doen om de kosten van de zorg te beheersen en de solidariteit in stand te houden?

Bel even Hans Hoogervorst of lees de kamerstukken eens na: in het systeemmodel Zorgstelsel 2006 is er sprake van omgekeerde solidariteit! Arm met Rijk, ziek met gezond en oud met jong.

Was gezegd en geschreven door de Minister zelf.

Peer administratie? De grap is voor de hand liggend.

Alberts

6 februari 2014

Beste heer Reuchlin,
ik vind uw reageren sympathiek en ondanks dat dit ongebruikelijk is bij een blog waardeer ik het.
Ik zal u aangeven hoe mijn situatie is om mijn standpunt ("kijk naar het systeem ipv naar de aanbieders") toe te lichten: ik ben vrijgevestigd klinisch psycholoog. Een beroepsgroep die zo blijkt uit onderzoek, 9% van de zorg in het GGZ veld levert tegen 6% van de kosten. Een kosteneffectieve groep dus, laagdrempelig en hoog opgeleid. Daar kan je als patiënt in een instelling niet van op aan.
Ik heb mij te houden aan beroepsrichtlijnen (inhoudelijke, ethische), ik moet een vastgesteld NZA tarief rekenen, mag niet buiten de DBC's om factureren. Ik werk samen met huisartsen en medisch specialisten. De wachtlijsten in mijn praktijk variëren tussen de 3 en 6 maanden. De enige manier die ik heb om te 'bezuinigen' is minder patiënten gaan zien. Lagere tarieven zijn wettelijk niet eens toegestaan, ze zijn gebaseerd op kostprijsonderzoek van de NZA en dus landelijk afgesproken en onderbouwd. Desondanks weigeren alle verzekeraars de NZA tarieven voor de volle 100% te vergoeden, Achmea en ook Multizorg zitten voor sommige behandelingen zelfs op maar 60% van de NZA tarieven. Concurreren op prijs is door de regelgeving onmogelijk, het is strafbaar om lagere tarieven te rekenen. Het is erger, het is opletten om niet kopje onder te gaan door teveel patiënten onder kostprijs te gaan zien (dus teveel behandelingen te gaan doen die men ver onder NZA tarief betalen wil - zonder onderbouwing overigens, verzekeraars doen dat gewoon zonder overleg, leggen het eenzijdig op. Elke verzekeraar heeft daarnaast zijn eigen omzetplafond voor mijn praktijk. Menzis onder de rivieren voor 2014 bijvoorbeeld 10.000 euro per eenpitter, ongeacht praktijkgrootte of specialisatie, en wenst daarvoor spreiding over het kalenderjaar, een evenwichtige verdeling in verschillende stoornissen, veel afvinklijstjes en daarmee veel extra tijd bureaucratie; Menzis bepaalt ook dat een uurtarief boven een bepaald bedrag door hun teruggevorderd wordt. Dit is in strijd met de DBC systematiek, men doet het gewoon. Menzis wil blijkbaar ook van de DBC systematiek af, Van Boxtel praat daar ook niet omheen.
De andere verzekeraars hebben ook allemaal zo hun eigen verplichtingen die ook allemaal tijd kosten. Alles bij elkaar ongeveer 20% van mijn tijd, ik werk één dag in de week puur administratief, 4 dagen patiënten. Mijn reactie op mensen die vragen 'denk mee om de kosten te besparen' antwoord ik dus 'stel die vraag niet aan de aanbieders, die hebben geen macht en geen ruimte, maar aan de politiek en kijk daarbij naar het stelsel. Dat zorgt voor bureaucratie die ten koste gaat van patiëntgebonden tijd, overhead in instellingen en bij de zorgverzekeraars, gebrek aan keuzevrijheid bij de patiënt ( 'sorry budget van uw verzekeraar is op', jammer van uw restitutiepolis) en onderling wantrouwen. En dan valt u over lobbyisten... tja, volgens mij mist u daarmee finaal het punt waar zorgaanbieders en patiënten dagelijks tegenaan lopen.

Esther Nieuwenhuizen

7 februari 2014

Zie ook mijn eerdere reacties. Schuldvraag is niet relevant, hoewel je wel het hele systeem moet bezien wanneer er een verandering/transitie moet plaatsvinden. Pro-actieve initiatief gericht op duurzame vernieuwing is de sleutel om uit de systeemimpasse te komen. Hoe moeilijk het ook is om het binnen de kaders van de eigen mogelijkheden en huidige transactiesysteem over een andere boeg te gooien en stakeholders mee te krijgen. Gaat om vernieuwend denken, bundelen en schakelen vanuit het werkveld zelf. Op naar een nieuwe tijd! Laat financiers en beleidsmakers (betaald vanuit inzameling burgerpremies) maar inkopen op goede kwaliteit en meerwaarde (conform trends kwaliteit van leven etc.) zoals men zelf voorschrijft. Wees daarbij als zorgondernemer goed gedocumenteerd en laat effect en doelrealisatie zien vanuit de klant zelf. Geloofwaardiger kan niet. En daar kan die lobbyist dan weer zijn werk mee doen, als hij/zij het vak goed verstaat Maar hij/zij beschikt dan in ieder geval over de juiste informatie. En dat is essentieel in deze vertrouwenscrisis...

Top