HRM

‘Sociaal’ Amsterdam werkt uitbuiting freelancers in de hand

‘Sociaal’ Amsterdam werkt uitbuiting freelancers in de hand

Het minimumloon is allang losgelaten in de zorg. Een vriendin van mij verdient ongeveer 800 euro per maand in de Amsterdamse thuiszorg, een inkomen op bijstandsniveau. Ze moet als oproepkracht de hele week beschikbaar zijn.

Hoe werkt het? Ze is schoonmaker in de thuiszorg. Een minder simpele baan dan mensen misschien denken. Balanceren tussen aandacht geven aan soms ernstig zieke mensen en gewoon schoonmaken vereist professionaliteit. Ze krijgt ongeveer acht keer per week een klus van drie uur. Bijvoorbeeld een ochtendklus van 9 tot 12 en een middagklus van 1 tot 4. Tussendoor moet ze vaak van de ene naar de andere kant van de stad fietsen. Ze krijgt netto 9 euro per uur. Op die manier verdient ze precies rond bijstandsniveau. Ze doet haar werk uitstekend, wil graag 40 uur werken, maar dat weigert de thuiszorg. Ze is kostwinner. Nederland anno 2014.

Complot

Ze vermoedt een ‘complot’ tussen de gemeente en de zorginstellingen. Dat is niet te bewijzen. Maar er zijn verdachte omstandigheden. Op deze manier houdt Amsterdam een maximaal aantal mensen uit de bijstand. Er zijn meer banen als elke oproepkracht slechts 24 uur werkt, in plaats van 40 uur. Ondanks de crisis boekt Amsterdam succes bij het vergroten van de uitstroom uit de bijstand.

Fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden

Verdachte omstandigheden of niet, de gemeente zou wel kunnen bewijzen dat ze van deze uitbuiting af wil. En de thuiszorg kan haar HR-beleid ook op orde brengen. Freelancers in de zorg zijn nodig en wenselijk. Maar daar horen wel fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden bij. Een van die voorwaarden is dat je ten minste in staat gesteld wordt het minimumloon te verdienen. De gemeente kan, als inkoper van de zorg, bedingen dat de thuiszorg medewerkers die dat willen 36 of 40 uur werk biedt.

Amsterdam is natuurlijk niet de enige gemeente die dit soort wantoestanden kent. Maar het is een stad met een lange sociale traditie, die zich graag koploper voelt. Aardig thema voor de gemeenteraadsverkiezingen?

Otto Reuchlin
Directeur van PeerAdministratie

3 Reacties

om een reactie achter te laten

ten Kate

15 maart 2014

een steeds terugkerend fenomeen van onfatsoenlijk werkgeverschap/opdrachtgeversschap en het afschuiven van risico's op de werkers. Geef werknemers en freelancers gewoon goed werk. Als het geen bewuste keuze is dan zijn dergelijke minicontractjes funest voor de arbeidssatisfactie. Niet alleen zijn deze werknemers relatief veel reistijd kwijt in verhouding tot het werk, verdienen ze net niet genoeg om van rond te komen en ze horen ook nog eens nergens bij. Geen collega's voor bijvoorbeeld overleg, geen opleiding, nauwelijks secundaire arbeidsvoorwaarden en last but not least nimmer zeker zijn van werk en wanneer dat werk moet worden gedaan. Het zijn de oproepkrachten die zich continue beschikbaar moeten houden en bij nacht en ontij moeten opdraven als er plots werk beschikbaar komt. In een groot aantal cao's worden minimale oproeptijden afgesproken om te zorgen dat mensen niet voor minder dan 4 uur werk per oproep worden ingezet. Dit om te voorkomen dat de reistijd hen meer kost dan de werktijd. Ook kunnen er afspraken gemaakt worden over de (maximale) inzetbaarheid van flexibele krachten. Er is gelukkig licht aan het einde van de tunnel. Werken op oproepbasis (nuluren of minmax) mag maximaal 6 maanden. Bij cao kan van die periode worden afgeweken, maar dat kan alleen als het gaat om functies die incidenteel van aard zijn en geen vaste omvang kennen. Voor bepaalde sectoren (waarschijnlijk thuiszorg) kan bij ministeriele regeling worden bepaald dat voor bepaalde bedrijfstakken uitsluiting van de loonbetalingsplicht (lees: oproepcontracten) helemaal niet meer mag.
Dat zou een aanzienlijke verbetering zijn voor de vriendin van Otto Reuchlin, immers het werk is er namelijk wel. Tot slot zouden er veel hardere garanties moeten worden gegeven door werkgevers en opdrachtgevers dat flexwerkers als eerste in aanmerking komen voor een vaste aanstelling met reguliere arbeidstijden op het moment dat er voldoende werk is.
Otto dank voor je blog want blijkbaar blijven dit soort onfatsoenlijke contracten bestaan als er geen aandacht aan wordt geschonken.


Otto Reuchlin

15 maart 2014

De beperkingen aan nulurencontracten zijn zinvol, maar gaan het probleem nog niet volledig verhelpen. Nog steeds kan de thuiszorg mensen een contract aanbieden voor slechts 20 of 24 uur per week, waardoor ze net bijstandsniveau verdienen, maar het lastig blijft tot het niveau van minimumloon te verdienen, vooral als die uren onregelmatig zijn.

Anoniem

18 maart 2014

Werk in de huishouding en schoonmaken in een zorginstelling is moderne slavenarbeid. Nergens krijg je contracten, waarmee je voldoende verdient om een gezin te onderhouden. Je moet maximaal flexibel zijn, moet steeds meer doen in steeds minder tijd en je wordt behandeld als oud vuil. Je voelt je minder dan niets en dat terwijl je keihard werkt....zwaar lichamelijk werk doet, waar de hogere inkomens hun neus voor ophalen. Ook kom je continue in contact met chemische-/reinigingsmiddelen.

Top