HRM

Laat in 2014 de medewerkers aan het woord

Laat in 2014 de medewerkers aan het woord

Het is bepaald stupide beleid te maken zonder inbreng van mensen die het werk doen. Het is essentieel dit geluid te laten doorklinken naar alle plannenmakers achter de tekentafel en waar nodig bikkelhard ‘nee’ te laten horen.

De crisis heeft diepe sporen nagelaten, zeker in de publieke en semi publieke sector, in zorg en welzijn.  In de zorg en ook in de welzijnssector is echter meer aan de hand. Tijdelijke contracten zijn niet verlengd, er zijn heel wat mensen ontslagen en veel werknemers in zorg en welzijn zijn niet zeker van hun baan.
Naast minder geld, heeft de sector een reeks ingrijpende veranderingen voor de kiezen gekregen. Deze hadden en hebben ingrijpende gevolgen voor het werk en de werkgelegenheid. Management volgens Darwin houdt in dat niet de grootste of de sterkste zal overleven maar hij die zich het best weet aan te passen. Wat dat betreft staat de zorg voor een forse uitdaging.

Flexibel

Onzekerheid en onduidelijkheid vertalen zich vanuit het management naar de medewerkers. Die moeten flexibel en multi- inzetbaar zijn, krijgen de opdracht mee ‘outputgericht’ of liever nog ‘resultaatgericht’  te werken. De sector wordt immers afgerekend op geleverde prestaties. Ondertussen beginnen de DBC’s en de ZZP’s plaats te maken voor DOT financiering, waarbij het proces als geheel meer centraal te staan. 

Actieve inbreng

Bij alle veranderingen die over de sector heen rollen, speelt de vraag wat de invloed is van de medewerker op het resultaat, zeker als het geheel steeds complexer en overzichtelijker wordt. Natuurlijk vragen we van elke medewerker, hoog of laag en ongeacht functie of beroep volwaardige en professionele prestaties. Dankzij de inzet van lean management worden ook alle overbodige handelingen uit de processen weggesneden en vragen we medewerkers tevens fouten te signaleren en een actieve inbreng te leveren bij het realiseren van verbeterpunten.

Vragen

Maar wat is de werkelijke invloed van de medewerker? Waar, hoe en wanneer maken medewerkers het verschil? En wat zijn de kaders waarmee de organisatie te maken heeft om dat verschil daadwerkelijk te kunnen verzilveren? Geleverde prestaties worden immers lang niet altijd uitbetaald, ‘overproductie’ loont niet als daar binnen de financiële kaders en/of binnen de contactafspraken geen ruimte voor is. Maar ook de verschuiving van macrofinanciering van zorg en welzijn naar lokale bekostiging en lokale aansturing levert vooralsnog meer vragen op dan antwoorden. Antwoorden die er wel moeten komen.

Praktijk

En ergens in deze ontwikkellijn groeit soms het besef dat 'zorg op de tekentafel' er in de praktijk toch echt anders uitziet. Een mooi voorbeeld: sommige gemeenten hebben huishoudelijke ondersteuning in de thuiszorg gelijk gesteld aan het schoonmaken van kantoren en zomerhuisjes.
Gelukkig hebben andere gemeenten wel degelijk scherp ingezien dat schoonmaken bij mensen die daar zelf niet meer toe in staat zijn veel meer vraagt. Zaken waar de medewerker ter plekke tegenaan loopt en mee moet zien om te gaan. Zo zijn er tientallen, zo niet honderden voorbeelden. We zien gelukkig dat hier en daar de wal het schip keert; dat blijkt te kloppen wat medewerkers hebben gezegd op grond van hun ervaringen in de praktijk.

Menselijke maat

Ik pleit er voor 2014 uit te roepen tot het jaar van de medewerkers, de professionals in zorg en welzijn. En veranderingen te realiseren met de menselijke maat. Zo niet, dan zijn we nog jaren bezig te herstellen wat nu kapot wordt gemaakt.

Karel Nugteren
Interimbestuurder/directeur, inititiatiefnemer POZW netwerk.

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Martin jansen

31 maart 2014

Een krachtig geluid naar mijn hart.
Ik denk inderdaad dat de zorg instanties in Nederland nog steeds geen raad weten met werkelijk ondernemersschap.
De groenteboer die rotte appels probeert te verkopen moet gewoon een keer horen wat zijn klanten wel willen.
In de zorg lopen duizende mensen die begrijpen waar hun werk over gaat, maar zolang de beleidsvoerders zich daar de ogen voor blijven sluiten is hun onderneming gedoemd te mislukken. Je steeds maar blijven beroepen op een gebrek aan fondsen is echt te belachelijk voor woorden.
Instictief weten we allemaal wat er nodig is voor het verstrekken van zorg en als je daar je boteham mee wil verdienen dan dien je je aan deze regels te houden.
Beloning naar inspanning om het doel van de onderneming te bereiken, (ZORG verlening in dit geval) is wat het hele systeem gezond zou kunnen maken. OK, er zullen wat koppen moeten rollen, maar deze faliliete boedel in stand houden ten koste van de Client (mensen die hun leven lang hebben bijgedragen aan het herstel van onze samenleving als het gaat om de ouderenzorg) is gewoon te triest voor woorden.

Zorgzame mantelzorger
Martin

Van Doorn

2 april 2014

Eens dat het niet meer van deze tijd is om de medewerkers te betrekken. Daarbij hoort ook dat het niet meer van deze tijd is dat medewerkers dit niet willen. Dat is ook een erfenis uit het verleden, iedereen was er bij.
De dialoog met elkaar en met de klant aangaan is onze gezamenlijke uitdaging. Sinds 2012 is de beweging Andere handen actief, een webpodium waar zorgwerkers worden betrokken bij de zorg. Inmiddels zijn er reeds 4000 medewerkers aangesloten, waarvan 1000 ook reeds actief. Een begin, met ruim 400.000 medewerkers in de langdurige zorg is er nog werk te verrichten. Maar de start is gemaakt en de resultaten worden reeds zichtbaar: meer zelfsturend vermogen, andere dialoog met clienten en meer initiatief van medewerkers.

Wijntjes

2 april 2014

Redactie: wie is de auteur van de blog? Of zie ik iets over het hoofd?

Top