BLOG

Ggz slecht taboes

Komende maand start GGZ Nederland met een campagne om meer bekendheid te geven aan het werk van de geestelijke gezondheidszorg. De laatste jaren is het taboe om te praten over psychische aandoeningen minder geworden. Mensen praten er makkelijker over als ze een burn out hebben opgelopen, vliegangst hebben of een dochter met anorexia.

Psychische ziekte is een ziekte

Die grotere openheid is een goede zaak. Psychische ziektes zijn net zo goed ziektes als een hartkwaal, diabetes of hooikoorts. Bovendien komen geestelijke stoornissen zo vaak voor, dat ze gerust tot het dagelijks leven gerekend mogen worden: een op de vier volwassen Nederlanders krijgt ergens in zijn leven een psychische stoornis. Dat betekent dat iedereen er ooit mee te maken krijgt; hetzij zelf, hetzij bij een partner, kind, ouder, broer of zus. Het overgrote deel van die mensen is overigens niet langer dan een jaar in behandeling.

Taboes doorbreken

Dat het taboe op geestelijke ziektes minder is geworden, is natuurlijk voor een belangrijk deel dankzij de patiënten- en familiebeweging. Zij vragen al tientallen jaren om aandacht voor hun ziektebeeld, en om meer begrip. Maar ook televisieprogramma’s of tijdschriften kunnen van onschatbare waarde zijn in het bespreekbaar maken van wat het voor mensen betekent om ziek te zijn. Wat tenslotte in de bestrijding van taboes flink geholpen heeft, is dat werkgevers hun werknemers amper meer afgekeurd krijgen op grond van psychische ziektes. Waar pakweg vijftien jaar geleden nog tienduizenden Nederlanders klakkeloos in de WAO belandden met een burn out, wordt tegenwoordig van werkgevers verwacht dat zij zo snel mogelijk de reïntegratie van mensen starten. Dat betekent praten: over de oorzaken van spanningen en stress die mensen ziek maken, en hoe die verholpen kunnen worden.

Onbegrip, discriminatie en wreedheid

Helaas heeft nog niet iedereen door dat deze maatschappelijke ontwikkelingen aan de gang zijn. En met name mensen met ernstige of chronische geestelijke stoornissen stuiten vaak nog op veel onbegrip, discriminatie en zelfs wreedheid. Hoe makkelijk is het niet om iemand “Doe effe normaal!” toe te snauwen? Het flapt er snel uit, maar het is net zo gemeen als tegen iemand in een rolstoel te zeggen “loop eens effe door”, of tegen een blinde “kijk eens uit”. Doen we toch niet?

Erkennen ziekte TBS-er

Politici die bereid zijn om voor mensen met een geestelijke stoornis op de bres te springen, en iets te doen aan de discriminatie die hen treft, zijn ook niet makkelijk te vinden. Welke Kamerlid durft eens hardop te zeggen dat een TBS’er vooral ziek is? Immers, zonder de erkenning dat de oorzaak van een misdrijf ligt in onterekeningsvatbaarheid door een geestelijke ziekte kom je de TBS niet in. Natuurlijk, mensen in TBS hebben vaak het nodige op hun kerfstok. Maar het zijn en blijven wel gewoon mensen. Mensen bovendien, die na vrijlating in twee derde van de gevallen niet meer in herhaling vervallen. Vergelijk dat eens met de gevangenis, waar 80 procent na vrijlating weer in oude fouten terugvalt.

 

Meer begrip nodig

Kortom: alle reden om te werken aan meer begrip. Voor wat de geestelijke gezondheidszorg elk jaar weer presteert. Hoe veel mensen goed behandeld worden, en daarna gewoon de draad van hun leven weer kunnen oppakken. En hoe ongelooflijk belangrijk het is, dat de samenleving niet met de rug gaat staan naar de mensen voor wie dat niet geldt. Juist zij hebben de steun van hun omgeving hard nodig.

Marleen Barth
Voorzitter GGZ Nederland

4 Reacties

om een reactie achter te laten

van Doorn

24 augustus 2009

Dat is nieuws waar ik blij van word en waar stappen mee gezet worden. Emancipatie van het gegeven dat je naast pijn in je been, last van suikerziekte en/of chronische buikpijn ook te maken kan krijgen met beperkingen die in je hoofd zitten. Niks meer en niks minder. Allemaal lastig en voor alles geldt, soms goed te behandelen en soms niet.



Wat ik hoop en verwacht is dat de start van deze campagne ook intern binnen de GGZ een boodschap mee krijgt. Want ja, er wordt veel goed werk verricht en ja het is reuze belangrijk om de rug niet toe te keren. Minstens zo belangrijk vind ik het dat de mensen die in de GGZ werken ook hun rug niet toekeren naar andere participanten in de maatschappij. 'Mijn klant', 'dat doen we al', 'ik weet heus wel wat goed is' en neem eerst maar rust voordat je weer aan werken denkt, zijn one liners die ik geregeld hoor. En die mensen met mentale beperkingen onnodig en te lang uitsluiten van een van de belangrijkste emanicpatiemiddelen: WERK. Samen werken aan meer acceptatie en emancipatie ben ik voor. Werk behouden, terugkeer naar werk en leren werken met je beperking zijn cruciale onderdelen. Ik nodig de werkers in de GGZ van harte uit voor de dialoog hierover, it takes tenslotte two to tango.

ZwanikkenLeenders

25 augustus 2009

De kosten van een campagne,van GGZ NEDERLAND die de patient ,toch zelf betaald,andere inkomsten zijn er niet ,belasting en ziektekostengeld,besteed dit aan chronisch psychiatrische langdurig opgenomen patienten .Nodig het volk uit om samen met hen iets heel bizonders te ondernemen,op sjiek,maatschappelijk ondernemen,aandacht voor de zieken ,ook de ggz ,en zie

Het volk vraagt of ze terug mogen komen ,

Een betere campagne is er niet ,zij zien en horen wat de ggz DOET

Goed voor de GGZ patient ,familie, naaste, en personeel.wat in de ggz werkzaam is ,

Van de stoel afkomen

en



Een kwestie van GEWOON DOEN

Lieburg van

25 augustus 2009

Prima dat GGZ Nederland een dergelijke campagne voert, echter lastig om te beoordelen in hoeverre deze campagne bereikt wat ze beoogt. Meer begrip en draagvlak voor mensen met psychische problemen ten gevolge van life events, ten gevolge van een psychiatrische aandoening of anderszins veroorzaakt.

De inbedding van GGZ instellingen in onze maatschappij laat nog te wensen over, men stelt zich vaak nog te elitair op en de omgeving laat zich dat meestal aanleunen.

Maar net als met "niet roken"campagnes duurt het even voordat de publieke opinie structureel verandert, dus een kwestie van volhouden in de breedste zin van het woord. Dus jaar in jaar uit aandacht voor de psychisch zieken en de acceptatie van dit fenomeen. Ik zal waar ik kan mijn steentje bijdragen.

van Lanen

27 maart 2010

Ik ben zelf een maand opgenomen geweest,

bij ggz kliniek boxmeer.

wat mij opviel toen ik daar was is het volgende.





er zijn maar weinig mensen die op bezoek komen (onbegrip)

buiten de kliniek zie je niemand of praat er niemand met je.



er is een negatieve gedachten over opname ggz.

de meeste menen dat je gek bent,ze weten niet dat ziek in je hoofd

ook mogelijk is.en dat is net even anders dan gek zijn



er zou nog meer naar buiten moeten komen wat er gebeurd met

iemand die opgenomen word.

wat voor die mensen telt is steun en begrip,die er in mijn mening vrijwel niet is

groetjes hans

Top